I PK 596/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 596/03

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 października 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Jadwiga Skibińska-Adamowicz

SSN Herbert Szurgacz (sprawozdawca)

Protokolant Ewa Wolna

w sprawie z powództwa I. B., W. R. i D. S.

przeciwko Gminie W. o odprawę i odszkodowanie,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 października 2004 r.,

kasacji powódki W. R. od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 czerwca 2003 r.,

I. uchyla zaskarżony wyrok w części odrzucającej apelację co do

roszczenia o odszkodowanie (p. II) oraz w części orzekającej o

kosztach postępowania ( p. III), i w tym zakresie sprawę

przekazuje Sądowi Apelacyjnemu […] do ponownego

rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego,

II. oddala kasację w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie

Powódki w pozwie skierowanym przeciwko Gminie Wrocław wniosły o

zasądzenie na ich rzecz kwot wskazanych w pozwie, podając, iż na mocy

porozumienia z dnia 31 stycznia 2000 r. zawartego pomiędzy Zarządem

Gospodarki Komunalnej w

W. oraz odpowiednimi organizacjami związkowymi,

przysługują im odprawy dodatkowe.

Strona pozwana wniosła o oddalenie powództw, zarzucając, że fakt

pozostawania Zarządu Gospodarki Komunalnej

w likwidacji oraz tworzenie w to

miejsce nowych struktur organizacyjnych nie uzasadnia żądań pozwu o odprawy,

gdyż porozumienie i aneks do niego miały na względzie zapewnienie osłony

socjalnej pracownikom tracącym pracę. W przypadku powódek sytuacja taka nie

miała miejsca, bowiem miały one możliwość kontynuowania dotychczasowego

zatrudnienia na warunkach art. 231 k.p.

Wyrokiem z dnia 13 marca 2003 r. Sąd Okręgowy w W. -Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił w całości powództwa I. B., W. R. i D. S.

przeciwko Gminie W. o odprawy, nie obciążył powódek kosztami postępowania.

Sąd ustalił, ze powódki zatrudnione były w Zarządzie Gospodarki

Komunalnej […] będącym jednostką organizacyjną miasta działającą w formie

zakładu budżetowego, zlikwidowanym z dniem 30 czerwca 2000 r. na podstawie

uchwały Rady Miejskiej. Zadania ZGK W. zostały przejęte przez spółki wyłonione w

drodze przetargu.

W dniu 31 stycznia 2000 r. pomiędzy Zarządami Gospodarki Komunalnej w

W., reprezentowanymi przez likwidatorów oraz organizacjami związkowymi NSZZ

„Solidarność” przy Zarządach Gospodarki Komunalnej

oraz Związkiem

Zawodowym Pracowników Komunalnych przy Zarządach Gospodarki Komunalnej

z udziałem pozwanej zostało zawarte porozumienie w zakresie świadczeń

przysługujących

pracownikom

likwidowanych

zakładów,

między

innymi

dodatkowych, obok ustawowych, odpraw w wysokości określonej w rozdziale II ust.

5 tego porozumienia, uzależnionej od stażu pracy. Łączna odprawa, w myśl

postanowień porozumienia, nie mogła przekraczać kwoty 35.000 zł brutto.

Aneksem Nr 1 z dnia 31 marca 2000 r. do Pakietu Socjalnego i

Porozumienia wprowadzono zmiany polegające na tym, że wszyscy pracownicy

zakładów określeni w rozdziale I ust. 4 porozumienia otrzymują odprawy w

wysokości ustawowej z wyłączeniem pracowników określonych w art. 8 ust. 3 pkt 25 ustawy o zwolnieniach grupowych oraz odprawy dodatkowe, z zastrzeżeniem ust.

6-8 i 10 rozdziału II Porozumienia, w wysokości:

-

3-miesięcznego wynagrodzenia dla pracowników, którzy przepracowali łącznie

powyżej 5 do 10 lat,

-

7-miesięcznego wynagrodzenia dla pracowników, którzy przepracowali łącznie

powyżej 15-20 lat,

-

10-miesięcznego wynagrodzenia dla pracowników, którzy przepracowali łącznie

powyżej 20 lat.

Stroną aneksu, oprócz wymienionych w Pakiecie Socjalnym i Porozumieniu,

była również Gmina W. reprezentowana przez G. O. – członka Zarządu Miasta i A.

J. – I Wiceprezydenta.

Aneksem tym wprowadzono również zmiany polegające na tym, iż Gmina W.

gwarantowała, że 150 spośród pracowników zakładów, według stanu na dzień 30

listopada 1999 r., wyłączając pracowników zatrudnionych na czas określony i

emerytów, zostaną wypowiedziane umowy o pracę według list stanowiących

załącznik Nr 1, 2, 3 i 4 do Porozumienia (rozdział I ust. 4).

W załącznikach tych nie wymieniono powódek.

Pracownicy ZGK mieli zostać przejęci przez spółki zarządzające na

podstawie art. 231 k.p. Powódki otrzymały propozycję zatrudnienia na czas

nieokreślony

w

Spółce

PZM

z

o.o.

na

warunkach

nie

gorszych

od

dotychczasowych. Przejście do tej Spółki miało nastąpić na podstawie art. 23 1 k.p.

Powódki nie wyraziły zgody na kontynuowanie zatrudnienia u nowego pracodawcy,

co skutkowało rozwiązaniem umów o pracę.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji przyjął, iż

zamiarem stron zawierających Pakiet Socjalny była wypłata odpraw dodatkowych

osobom,

które

po

rozwiązaniu

stosunku

pracy

przechodziły

na

zasiłek

przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne, bądź też którym nie złożono

propozycji zatrudnienia. Skoro powódki miały zagwarantowane zatrudnienie i nie

były wymienione w załącznikach do Porozumienia jako osoby, z którymi zostanie

rozwiązana umowa o pracę, brak jest podstaw do żądania odprawy dodatkowej.

Wniosek ten znajduje potwierdzenie w treści Porozumienia nadanej aneksem z

dnia 31 marca 2000 r.

W apelacji powódka W. R. zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z

treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, ponieważ odmienne były

intencje stron co do treści Pakietu oraz treści aneksu do Pakietu Socjalnego i

Porozumienia z dnia 31 marca 2003 r. podpisanego już po dacie rozwiązania z

pracownikami umów o pracę. W uzasadnieniu apelacji powódka podniosła, że Sąd

pierwszej instancji przy ocenie woli stron Pakietu Socjalnego w zakresie kręgu osób

uprawnionych do odpraw dodatkowych niesłusznie zdyskredytował zeznania

świadków – przedstawicieli Związków Zawodowych, którzy w ocenie skarżącej

musieli podpisać aneks do Porozumienia, podczas gdy wcześniejsze stanowisko

strony

pozwanej

było

jednoznaczne,

że

odprawy

należą

się

wszystkim

pracownikom, a więc tym, którzy utracą zatrudnienie, jak i tym, którzy nie przyjmą

propozycji pracy. Pakiet stanowił o jednorocznej gwarancji zatrudnienia, a w

przypadku skarżącej nie gwarantował takiej samej pracy i na takim samym

stanowisku, bowiem komórka organizacyjna, w której wykonywała pracę powódka,

przestała istnieć. Powódka zarzuca także, iż w chwili podejmowania decyzji o chęci

zatrudnienia bądź rozwiązania umowy o pracę nie znała treści aneksu, a jedynie

zapis zawarty w Pakiecie i o tym, że istniał jakikolwiek aneks do Porozumienia z

dnia 31 marca 2000 r. skarżąca dowiedziała się dopiero w trakcie procesu.

Na rozprawie przed Sądem Apelacyjnym powódka oświadczyła, iż między

stronami nie ma sporu co do podstawy prawnej przejęcia ZGK-ów przez następcę

prawnego. Sprecyzowała również, że przysługuje jej odprawa dodatkowa w

wysokości

dwunastomiesięcznego

wynagrodzenia

oraz

odszkodowanie

za

skrócony okres wypowiedzenia w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia – to

ostatnie wywodzi z treści pisma z dnia 14 lutego 2000 r. (k. 38 akt sądowych), co

daje łączną kwotę 22.275,00 zł, przy miesięcznym wynagrodzeniu 1.485,00 zł

brutto.

Sąd Apelacyjny w swym postępowaniu ponowił dowód z akt osobowych

powódki, a w szczególności k. 84-88 dla ustalenia sposobu rozwiązania umowy o

pracę z powódką.

Sąd Apelacyjny uzupełnił postępowanie dowodowe i ustalił, że w dniu 1

marca 2000 r. W. R. otrzymała od pełnomocnika Zarządu Miasta W. i Likwidatora

Zarządu Gospodarki Komunalnej – S. T. zawiadomienie o likwidacji z dniem 30

czerwca 2000 r. Zarządu Gospodarki Komunalnej , a także, że zawarta z powódką

umowa o pracę na czas nieokreślony podlegać będzie kontynuacji na podstawie

art. 231 k.p. przez nowego pracodawcę, tj. P.Spółka z o.o.

na warunkach nie

gorszych niż dotychczasowe, wraz z pouczeniem, że zgodnie z art. 23 1 k.p. w

terminie jednego miesiąca od otrzymania tego zawiadomienia, może bez

wypowiedzenia za siedmiodniowym uprzedzeniem rozwiązać stosunek pracy, co

powoduje skutki, jakie przepisy prawa pracy wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy

przez pracodawcę za wypowiedzeniem.

Równocześnie zawarto potwierdzenie kontynuowania zatrudnienia od dnia 1

kwietnia 2000 r. zawartej z Zarządem Gospodarki Komunalnej umowy o pracę na

czas nieokreślony na dotychczasowych warunkach (tzn. w ZGK ) przez następcę

P.Spółka z o.o. Potwierdzenie zatrudnienia złożył prezes zarządu P. Spółka z o.o.

w W. – T. W.

W dniu 1 marca 2000 r., pismem z tej daty, powódka zwróciła się do S. T. –

pełnomocnika Zarządu Miasta W. - Likwidatora ZGK , składając oświadczenie, że

nie wyraża zgody na kontynuowanie zawartej umowy o pracę na czas nieokreślony

u nowego pracodawcy, tj. P.Spółki z o.o. na podstawie art. 231 k.p. i oczekuje

wypowiedzenia umowy o pracę zgodnie z Uchwałą Nr XIV-473-99 Rady Miejskiej

W. z dnia 18 listopada 1999 r. i z zawartym Porozumieniem z dnia 31 stycznia 2000

r. do wymienionej uchwały oraz przepisami Kodeksu pracy. Pismem z dnia 21

marca 2000 r. (otrzymanym przez powódkę w dniu 22 marca 2000 r.) S. T. złożył

oświadczenie, iż w przypadku braku wyraźnego oświadczenia o rozwiązaniu

stosunku pracy za 7-dniowym uprzedzeniem w trybie art. 231 § 4 k.p. umowa o

pracę nie ulegnie rozwiązaniu z inicjatywy pracodawcy, a stosunek pracy będzie

trwał nadal z mocy prawa (art. 231 § 1 k.p.), na miejsce dotychczasowego

pracodawcy wstępuje nowy pracodawca określony w Zawiadomieniu, tj. P. Spółka z

o.o.

W odpowiedzi na powyższe powódka pismem z dnia 27 marca 2000 r.

skierowanym do S. T.podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 1

marca 2000 r., stwierdzając, iż nadal oczekuje rozwiązania umowy o pracę zgodnie

z Kodeksem pracy oraz ustawą o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i wypłacenia

wszystkich świadczeń należnych z tytułu umowy o pracę.

W dniu 3 kwietnia 2000 r. powódka otrzymała świadectwo pracy.

Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2003 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

oddalił apelację w części dotyczącej roszczenia o

odprawę i odrzucił w części dotyczącej roszczenia o odszkodowanie w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia za skrócony okres wypowiedzenia.

Sąd Apelacyjny podniósł, że w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej

instancji w części komparycyjnej wyroku określił przedmiot rozstrzygnięcia sprawy

jako „o odprawy”

(pkt I sentencji orzeczenia) i oddalił powództwo w całości.

Oznacza to, że przedmiotem rozstrzygnięcia było jedynie zgłoszone przez powódkę

roszczenie o odprawę; innego wniosku również nie można wyprowadzić z

uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Strona skarżąca znała treść wyroku, a później

i jego uzasadnienie sporządzone na jej wniosek. Zgodnie z art. 251 § 1 k.p.c.

strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie

wyroku następuje z urzędu – od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie

wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania.

Strona skarżąca nie zgłosiła w terminie wyznaczonym przepisem art. 351 § 1

k.p.c. wniosku o uzupełnienie wyroku, co przy rozstrzygnięciu Sądu pierwszej

instancji spowodowało ten skutek, iż w zakresie roszczenia o odszkodowanie brak

jest przedmiotu zaskarżenia. W zakres rozpoznania Sądu Apelacyjnego nie mogą

wchodzić elementy, które nie stanowiły przedmiotu rozpoznania i orzeczenia Sądu

pierwszej instancji. Nie można wnieść środka odwoławczego od orzeczenia, które

w rozumieniu przepisów prawa procesowego nie zostało wydane. Dotyczy to

zarówno braku orzeczenia w ogóle, jak i braku w wydanym orzeczeniu

rozstrzygnięcia w tym przedmiocie odnośnie do którego strona się skarży. Brak

rozstrzygnięcia

skutkuje

odrzuceniem

środka

odwoławczego,

jako

niedopuszczalnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1986

r., III CRN 244/86, OSNC 1988 nr 1, poz. 17).

W zakresie roszczenia o odprawę dodatkową Sąd Apelacyjny podkreślił, że

między stronami nie ma sporu co do podstawy prawnej przejęcia Zakładu

Gospodarki Komunalnej , gdzie zatrudniona była powódka, przez „P.” Spółka z o.o.

; w sferze stosunków pracowniczych rodziło to skutki przewidziane w art. 23 1 k.p.

Sądowi Apelacyjnemu na gruncie innych rozpoznawanych spraw (np. III APa

101/02, III APa 20/01, III APa 124/01) wiadomym jest z urzędu, że w dniu 18

listopada 1999 r. Rada Miejska W. podjęła uchwałę w sprawie określenia zasad

gospodarowania nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu mieszkaniowego

Miasta i rozdziału kompetencji właścicielskich i zarządzających oraz przekazywania

zadań

–

niezwiązanych

z

gospodarowaniem

zasobem

mieszkaniowym

wykonywanym dotychczas przez dzielnicowe Zarządy Gospodarki Komunalnej.

Sens uchwały sprowadzał się do likwidacji Zakładów Gospodarki Komunalnej,

działających jako Zakłady budżetowe Gminy i przekazania ich działań w zakresie

obsługi mieszkańców prywatnym zarządcom wybranym w drodze przetargu. W tej

samej dacie podjęte zostały przez Radę uchwały o likwidacji poszczególnych

Zakładów Gospodarki Komunalnej. Powstały na ich miejsce spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością,

które

zawarły

z

Gminą

umowy

o

zarządzanie

nieruchomościami miejskimi. W umowach tych strony uzgodniły, że spółka

przyjmująca zarząd zatrudni pracowników zlikwidowanych jednostek Gminy i to

przejście nastąpi w oparciu o art. 231 k.p. Zakłady Gospodarki Komunalnej

reprezentowali powołani likwidatorzy. W wyniku prowadzonych pertraktacji między

Gminą, likwidatorami a związkami zawodowymi zostało w dniu 31 stycznia 2000 r.

podpisane porozumienie zwane Pakietem Socjalnym.

Zgodnie z treścią tego Porozumienia (w jego pierwotnej wersji) ustalono

gwarancje co do maksymalnej liczby pracowników, wobec których mogły być

dokonane

wypowiedzenia

umów

oraz

nałożono

na

Gminę

powinność

zamieszczania w umowach o zarządzanie zapisu o przejęciu pracowników przez

zarządców na podstawie art. 231 k.p. (rozdział I ust. 4 i ust. 5 Porozumienia).

Zgodnie z rozdziałem II ust. 5 omawianego porozumienia, w związku z likwidacją

zakładów, wszyscy pracownicy otrzymują odprawy ustawowe, z wyłączeniem

pracowników określonych w art. 8 ust. 3 pkt 2-5 ustawy, oraz odprawy dodatkowe w

wysokości wskazanej w pkt. 1-5.

W myśl zaś rozdziału II ust. 9 porozumienia, w sytuacji gdy pracownik

otrzymał odprawę określoną powołanym wyżej porozumieniem, a następnie w

ciągu okresu, za jaki ją otrzymał, zatrudnił się u jednego z nowych pracodawców.

Gminie przysługuje roszczenie o zwrot odprawy w wysokości wypłaconej odprawy,

pomniejszonej o wysokość ustawową określoną dla danej grupy pracowników.

Wynika stąd, że odprawa dodatkowa nie przysługuje osobom, które zwolnieniem z

powodu likwidacji nie zostały objęte i pracę kontynuują lub miały taką możliwość, a

z niej nie skorzystały.

Zarzut apelacji, iż Porozumienie z dnia 31 stycznia 2000 r. gwarantowało

powódce prawo do odprawy dodatkowej, jest bezzasadny.

W brzmieniu Porozumienia, nadanym aneksem do niego z dnia 31 marca

2000 r., nie może już budzić wątpliwości uprawnienie do odprawy jedynie dla tych

pracowników, którym w związku z likwidacją dokonano wypowiedzeń. Zgodnie

bowiem z rozdziałem II ust. 5 w nowym brzmieniu „w związku z likwidacją zakładów

wszyscy pracownicy określeni w rozdziale I ust. 4 otrzymują odprawy ustawowe

oraz odprawy dodatkowe”. Rozdział I ust. 4 stanowi zaś, że gmina gwarantuje, że

maksymalnie 150, spośród pracowników zakładów według stanu na dzień 30

listopada 1999 r., wyłączając pracowników zatrudnionych na czas określony i

emerytów, zostaną wypowiedziane umowy o pracę. Ustalając uprawnienia do

odprawy dodatkowej Porozumienie wskazuje zatem, jako uprawnionych do niego,

osoby, którym wskutek likwidacji ZGK (a nie z innych przyczyn) pracodawca

wypowiedział umowy o pracę (wymieniając tych pracowników w załącznikach do

porozumienia – aneksu). Zmiana wprowadzona aneksem nie miała na celu zmiany

kryteriów nabycia prawa do odprawy. Potwierdzają to zeznania świadków G.O. i

M.O., którym Sąd pierwszej instancji dał wiarę, a Sąd Apelacyjny tę ocenę podzielił,

że intencją stron Porozumienia od początku, a zatem także w pierwotnej jego

wersji, było przyznanie odpraw dodatkowych tylko tym pracownikom, którzy tracili

miejsca pracy wskutek likwidacji ZGK, nie zaś tych, którzy kontynuowali

zatrudnienie u nowych pracodawców na zasadzie art. 23 1 § 1 k.p. lub też mając

możliwość kontynuacji, z niej nie skorzystali.

W kasacji od powyższego wyroku powódka W.R. zarzuciła naruszenie

przepisu art. 9 k.p. przez błędną wykładnię postanowień Paktu Socjalnego i

Porozumienia z dnia 31 stycznia 2000 r., stanowiących lex specialis w stosunku do

przepisów Kodeksu pracy i przepisów ustawy z 1989 r. o zwolnieniach grupowych,

naruszenie przepisów postępowania, mianowicie art. 233 k.p.c. przez dowolną

ocenę zebranego materiału dowodowego oraz art. 373 k.p.c. przez odrzucenie

apelacji powódki w zakresie żądania odszkodowania, mimo braku przesłanek do

odrzucenia apelacji. Zdaniem skarżącej, żądania powódki obejmowały zasądzenie

stosownej kwoty tytułem odprawy oraz odszkodowania. Rozstrzygnięcie Sądu

Okręgowego oddalającego powództwo w całości dotyczyło całości roszczeń

powódki. Sąd Apelacyjny, odrzucając apelację powódki w zakresie żądania

odszkodowania, naruszył przepis art. 373 k.p.c. Pakiet Socjalny oraz Porozumienie

stanowią źródło prawa pracy w rozumieniu art. 9 k.p. Sąd

Apelacyjny traktuje

wymienione akty jak projekt gwarancji pracowniczych, a nie jako akt normatywny,

ponieważ opiera się na przepisie art. 231 k.p. W sytuacji istnienia przepisów

ustawowych zbędne byłoby prowadzenie negocjacji i formułowanie gwarancji, które

odmiennie regulowały sytuację prawną pracowników.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powódki zawiera w części uzasadnione podstawy. W szczególności

uzasadniony jest zarzut kasacji odrzucenia przez Sąd drugiej instancji apelacji

powódki w zakresie roszczenia o odszkodowanie z tego powodu, iż brak było

rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w tym przedmiocie w sytuacji, kiedy wyrok

oddalający Sądu Okręgowego obejmował również roszczenie o odszkodowanie.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 13 marca 2003 r. oddalił powództwa

powódek w całości. Oznacza to, że Sąd wyrokiem objął wszystkie roszczenia

powódek, zarówno te, które zostały zgłoszone w pozwach, jak i zgłoszone w toku

postępowania przed Sądem pierwszej instancji w inny sposób: na rozprawie, w

pismach procesowych. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca W.R. w pozwie

domagała się wyłącznie prawa do odprawy dodatkowej. Wskazuje na to powołanie

się na Pakiet Socjalny i Porozumienie regulujące sprawy pracownicze związane z

likwidacją ZGK. Jednak w piśmie z dnia 12 kwietnia pełnomocnik powódki zgłosiła

dodatkowo żądanie wypłaty odszkodowania w wysokości 3 miesięcznego

wynagrodzenia w kwocie 4.455 zł, wskazując, że powódka była pracownikiem,

„któremu została wypowiedziana umowa o pracę w trybie art. 231 k.p.” Pomimo

braku precyzji, którą powinno cechować się pismo procesowe fachowego

pełnomocnika, wskazuje ono wyraźnie na zgłoszenie dodatkowego roszczenia

związanego z rozwiązaniem stosunku pracy. Wyrok Sądu pierwszej instancji,

oddalający powództwa w całości, oznaczał w tej sytuacji oddalenie obu

zgłoszonych roszczeń powódki, i to niezależnie od tego, że w uzasadnieniu wyroku

Sąd ten odniósł się wyłącznie do roszczenia o odprawę dodatkową. Sąd Apelacyjny

nietrafnie powołuje jako uzasadnienie swojego stanowiska postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 21 października 1986 r., III CRN 244/86, oraz zawartą w nim

argumentację, ponieważ orzeczenie to dotyczy środka odwoławczego w razie braku

w danej kwestii orzeczenia w ogóle, bądź też gdy w wydanym orzeczeniu zachodzi

brak rozstrzygnięcia w przedmiocie, odnośnie którego strona się skarży. Taka

sytuacja w sprawie nie zachodzi.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznał kasację za częściowo

uzasadnioną i w tej części orzekł na podstawie art. 39313 k.p.c.

Kasacja nie zawiera natomiast usprawiedliwionych podstaw w zakresie, w

jakim – zarzucając naruszenie art. 9 k.p. – kwestionuje orzeczenie Sądu drugiej

instancji oddalające roszczenie o odprawę. Zarzut kasacji traktowania przez Sąd

Apelacyjny

Pakietu

Socjalnego

oraz

Porozumienia

w

sprawie

uprawnień

pracowniczych jako projektu, jest gołosłowny. Rzecz w tym, że powódka nie

spełniała przesłanek prawa do odprawy przewidzianych wymienionymi aktami. Sąd

Najwyższy podziela interpretację postanowień wymienionych aktów dokonaną

przez Sąd Apelacyjny, według której świadczenie w postaci prawa do dodatkowej

odprawy nie przysługiwało pracownikom, którzy nie zostali objęci programem

zwolnień z pracy w związku z likwidacją ZGK i kontynuowali zatrudnienie u nowego

pracodawcy na zasadach przewidzianych art. 231 k.p. lub mieli możliwość

kontynuowania takiego zatrudnienia, ale z niego nie skorzystali. Uzasadnia to

oddalenie kasacji w zakresie roszczenia o odprawę dodatkową (art. 393 12 k.p.c.).