I PK 57/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 57/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza

w sprawie z powództwa A. K.

przeciwko Jednostce Wojskowej […]

o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 czerwca 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O.

z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. oddalił

apelację pozwanej Jednostki Wojskowej […] od wyroku Sądu Rejonowego w E. z

dnia 27 lipca 2004 r. Wyrokiem tym powódka A. K. została przywrócona do pracy u

pozwanej na warunkach pracy i płacy sprzed rozwiązania stosunku pracy za

wypowiedzeniem z dnia 5 września 2003 r. oraz zasądzono od pozwanej na rzecz

powódki kwotę 6.940 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy

pod warunkiem podjęcia pracy.

Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne i wywody prawne Sądu

pierwszej instancji, z których wynikało, że z powódką będącą w ciąży rozwiązano

umowę o pracę z uwagi na likwidację Garnizonowego […] w E. Dowódca Jednostki

Wojskowej

na podstawie rozkazu dziennego Nr 198/2000 z dnia 3 października

2000 r. przejął na zaopatrzenie finansowe i logistyczne powódkę – pracownika

cywilnego wojska z G. Konstrukcja art. 231 k.p. nie do końca przystaje do

określenia „przejęcia na zaopatrzenie finansowe i logistyczne”, jednak należy

przyjąć, że w przypadku pracowników jest jedyną konstrukcją, która umożliwia

zapewnienie im prawidłowej ochrony, kontynuacji stosunku pracy oraz jasnego

określenia, kto występuje po stronie pracodawcy. W ocenie Sądu Okręgowego

doszło do likwidacji zakładu pracy w znaczeniu przedmiotowym a nie likwidacji

pracodawcy w znaczeniu podmiotowym. Ponadto Sąd ten wskazał, że wszystkie

decyzje w stosunku do powódki od 1 października 2000 r. wykonywał pozwany –

Dowódca J.W.[…], co świadczy, iż właśnie strona pozwana była pracodawca

powódki, a nie Garnizonowy […].

Strona pozwana wniosła kasację od powyższego wyroku.

Skarżonemu orzeczeniu zarzucała naruszenie przepisów postępowania,

„które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy”: art. 224 § 1 k.p.c. i 316 § 1 k.p.c.

przez wydanie wyroku bez wyjaśnienia pojęcia „przejęcia na zaopatrzenie

finansowe i logistyczne” mającego kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie, art.

227 k.p.c. – przez pominięcie dowodów w postaci limitów osobowych i finansowych

przyznanych dla pozwanej i Garnizonowego […], a także pominięcie w

zaskarżonym wyroku wyjaśnień pozwanej dotyczących określenia „jednostka

wojskowa”, „stosownie do decyzji 62/MON Ministra Obrony Narodowej z

05.07.1994 r. wprowadzającej Regulamin Ogólny Sił Zbrojnych RP (Sztab Gen.

1426/94) oraz pomocniczo Rozkazu nr 19 Dowódcy P. Okręgu Wojskowego”.

Zarzucała także naruszenie prawa materialnego art. 3 Kodeksu pracy, wskutek

uznania, że Garnizonowy […] nie miał cech pracodawcy.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji skarżąca wskazywała

występowanie istotnego zagadnienia prawnego, sformułowanego „czy w warunkach

struktur MON – Oddział Gospodarczy będący dysponentem środków budżetowych

III stopnia i zaopatrujący finansowo i logistycznie samodzielne jednostki

organizacyjne Sił Zbrojnych – jest pracodawcą dla zatrudnionych w tych

jednostkach pracowników, czy też jednostki te spełniają kryteria pracodawcy

(zakładu pracy) samodzielnie?”

Kasacja zawiera wniosek o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę wyroku

poprzez oddalenie żądań powódki w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 § 1 k.p.c. Sad Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji

do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna. Odmowa przyjęcia kasacji do rozpoznania nie może

nastąpić, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza prawo albo gdy

zachodzi nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.).

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżąca

wskazywała występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne. Podnoszenie tej

okoliczności uzasadniającej przyjęcie kasacji do rozpoznania, powinno odnosić się

do określonego przepisu prawa, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla

rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych

podobnych spraw, nie może sprowadzać się do odpowiedzi na zarzuty skarżącego

skierowane pod adresem zaskarżonego orzeczenia, ani też odpowiedzi na pytania

retoryczne. Zdaniem Sądu Najwyższego, zagadnienie sformułowane przez stronę

skarżącą w kasacji stanowi jedynie pozór zagadnienia prawnego. Stosownie do art.

3 Kodeksu pracy, pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała

osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.

To, czy danemu podmiotowi przysługuje kompetencja zatrudniania pracowników

jest kwestią faktu, a nie prawa.

Nie stwierdziwszy by zaskarżone orzeczenie oczywiście naruszało prawo,

ani zostało wydane w warunkach nieważności postępowania, Sąd Najwyższy na

podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.