I PK 537/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 537/03

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa M. D.

przeciwko T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

o odszkodowanie, odprawę i sprostowanie świadectwa pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2004 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w P.

z dnia 16 maja 2003 r., sygn. akt VI Pa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 maja 2003 r., VI Pa …/03, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P. oddalił apelację pozwanej T. spółki z o.o. w P. od

wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w P. z dnia 11 marca 2003 r., X P …/02,

którym zasądzono od strony pozwanej na rzecz powódki M.D. kwotę 11.160 zł

tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę oraz

kwotę 3.720 zł tytułem odprawy pieniężnej.

Wyrok ten kasacją zaskarżyła strona pozwana. Rozpoznanie kasacji strona

pozwana uzasadniła tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo "wskazane w granicach zaskarżenia".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Strona pozwana powołuje się wyłącznie na podstawę rozpoznania kasacji z

art. 393 § 2 k.p.c., polegającą na tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo. Jej zdaniem, wszystkie przepisy, których naruszenie zostało

wskazane jako podstawa kasacji, zostały też naruszone w sposób prowadzący do

oczywistego naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie. Takie przedstawienie

okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji budzi wątpliwości już w aspekcie

spełnienia jej wymagań konstrukcyjnych. Można jednak przyjąć, że oczywistego

naruszenia prawa (art. 30 § 3 k.p., art. 50 § 3 i 4 k.p. oraz art. 60 k.c.) strona

pozwana dopatruje się w tym, że Sąd drugiej instancji z jednej strony przyjął

ustalenie, iż powódce nie zostało złożone oświadczenie woli o wypowiedzeniu

umowy o pracę, a z drugiej strony uznał, że doszło do rozwiązania umowy w

sposób niezgodny z prawem.

W rzeczywistości Sąd drugiej instancji zaaprobował ustalenia Sądu

Rejonowego, że w dniu 29 stycznia 2002 r. poinformowano powódkę o

konieczności zmian organizacyjnych dotyczących likwidacji jej stanowiska pracy

oraz zaproponowano jej złożenie wypowiedzenia, a następnie w czasie zwolnienia

lekarskiego doręczono świadectwo pracy, stwierdzające rozwiązanie umowy o

pracę. Sąd drugiej instancji uznał, że w ten sposób strona pozwana w dostateczny

sposób ujawniła swoja wolę rozwiązania umowy o pracę oraz wskazał dlaczego

było ono prawnie wadliwe.

Oczywistość naruszenia prawa (art. 393 § 2 k.p.c.) powinna być rozumiana

jako widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa

z jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi regułami interpretacji (postanowienie

z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494;

postanowienie z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18,

poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do

przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez

potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. orzeczenie z dnia 8 czerwca 1934 r., C III

76/34, Zb.Urz. 1935, poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej

wątpliwości (por. orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb.Urz. 1935,

poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej

wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63,

OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).

Sąd Okręgowy nie dopuścił się oczywistego naruszenia prawa w tym

znaczeniu. W okolicznościach faktycznych sprawy mógł bowiem przyjąć, że w

sposób dorozumiany doszło do rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę.

Oświadczenie woli w tym przedmiocie nie może być wprawdzie zastąpione przez

stwierdzenie rozwiązania stosunku pracy w doręczonym pracownikowi świadectwie

pracy, ale może nastąpić w dowolnej formie, także konkludentnie, a więc przez

każde zachowanie pracodawcy ujawniające jego wolę w sposób dostateczny.

Doręczenie powódce świadectwa pracy stwierdzającego rozwiązanie umowy o

pracę, w połączeniu z ustaloną treścią rozmowy z dnia 29 stycznia 2002 r., mogło

więc być uznane za złożenie oświadczenia woli (por. uzasadnienie wyroku z dnia

24 marca 1999 r., I PKN 631/98, OSNAPiUS 2000 nr 10, poz. 381; por. też wyrok z

dnia 26 maja 2000 r., I PKN 677/99, OSNAPiUS 2001 nr 22, poz. 666).

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 393 § 2 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą. Po rozważeniu

przesłanek określonych w art. 393 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych

przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.