I PK 51/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 51/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa K. C.

przeciwko S. Spółdzielni Spożywców w S.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 czerwca 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt IX Pa …/04,

odrzuca kasację i zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki

kwotę 900 zł (dziewięćset) tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 września 2004 r., IX Pa …/04, Sąd Okręgowy-Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K., w uwzględnieniu apelacji powódki K. C.,

zmienił częściowo wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w K. z dnia 5 listopada

2004 r., VII P …/03, w ten sposób, że zasądził na jej rzecz od pozwanej S.

Spółdzielni

Spożywców

w

S. odszkodowanie

za

niezgodne

z

prawem

wypowiedzenie umowy o pracę w kwocie 19.800 zł oraz oddalił apelację strony

pozwanej.

Wyrok ten kasacją zaskarżyła strona pozwana, a powódka w odpowiedzi na

kasację wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c. kasacja powinna zawierać przytoczenie

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Strona pozwana we wstępnej części

kasacji wskazuje, że jej podstawę stanowi naruszenie § 12 regulaminu rady

nadzorczej w zakresie dotyczącym zawiadamiania o terminie posiedzeń oraz

zmiany porządku obrad. Regulamin rady nadzorczej spółdzielni nie jest prawem

materialnym ani procesowym, a więc wskazanie naruszenia postanowień takiego

regulaminu nie stanowi przytoczenia podstaw kasacji. Naruszenie postanowień

takiego regulaminu może być zwalczane w kasacji tylko przez zarzut naruszenia

przepisów procesowych dotyczących ustaleń faktycznych, a takich przepisów

strona pozwana nie wskazuje (por. wyrok z dnia 16 listopada 2000 r., I PKN 82/00,

OSNAPiUS 2002 nr 11, poz. 266; wyrok z dnia 26 września 2001 r., I PKN 651/00,

OSNP 2003 nr 18, poz. 435). W uzasadnieniu kasacji strona pozwana powołuje

różne przepisy prawa (Kodeksu pracy, Prawa spółdzielczego), ale nie twierdzi, że

te przepisy zostały naruszone, a zwłaszcza nie uzasadnia, w jaki sposób miało to

nastąpić. Tymczasem, wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie polega

na podaniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które

zdaniem skarżącego zostały naruszone oraz wyjaśnieniu na czym naruszenie tych

przepisów ma polegać. Warunków tych nie spełnia powołanie w kasacji różnych

przepisów, ale bez wskazania, że to właśnie te przepisy zostały naruszone

(postanowienie z dnia 17 stycznia 1997 r., I PKN 59/96, OSNAPiUS 1997 nr 17,

poz. 315). Powołane w kasacji liczne przepisy prawa, których naruszenia w żadnej

mierze się nie uzasadnia, stanowią pozorne wskazanie podstawy kasacyjnej (wyrok

z dnia 20 lipca 2000 r., I PKN 741/99, OSNAPiUS 2002 nr 3, poz. 73). Strona

pozwana przytacza jako podstawę kasacji naruszenie przepisów postępowania "a

to poprzez okoliczność, że w niniejszym postępowaniu, tj. w postępowaniu

apelacyjnym przed II instancją (...) dwukrotnie brała udział jako sędzia

sprawozdawca ta sama osoba". Jednak również w odniesieniu do tej "podstawy"

strona pozwana nie wskazuje, które przepisy miały być w ten sposób naruszone.

Powołuje wprawdzie art. 386 § 5 i art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c., ale w istocie przyznaje, że

nie zostały one naruszone. Ten zarzut mógłby być zakwalifikowany jako zarzut

nieważności postępowania, który Sąd Najwyższy rozważa z urzędu. Jednakże takie

rozważenie byłoby konieczne, gdyby w kasacji przytoczono jej podstawy i Sąd

Najwyższy przystąpił do jej rozpoznania. W sytuacji, gdy kasacja podlega

odrzuceniu, Sąd Najwyższy jest zwolniony od rozważania z urzędu nieważności

postępowania jako ewentualnej przesłanki uchylenia zaskarżonego orzeczenia,

gdyż przepis art. 39311 k.p.c. ma zastosowanie tylko w wypadku przystąpienia do

rozpoznawania kasacji, co zależy od skutecznego jej wniesienia (postanowienie z

dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997 nr 8, poz. 114 ).

Z tych względów kasacja podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3937 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 98 § 1

k.p.c.