No non-compete ban established after employment ends if contract omits duration term.

Wyrok z dnia 2 października 2003 r.

I PK 453/02

Nie dochodzi do ustanowienia zakazu działalności konkurencyjnej po

ustaniu stosunku pracy w razie pominięcia w umowie postanowienia

określającego czas trwania tego zakazu.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie

SN: Andrzej Kijowski, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2003 r.

sprawy z powództwa Jerzego G. przeciwko Przedsiębiorstwu Chemicznemu „O.”

Spółce z o.o. w L. o odszkodowanie, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku

Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 18

czerwca 2002 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wyrokiem z

dnia 12 marca 2002 r. zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa Chemicznego „O.”

Spółki z o.o. w L. na rzecz powoda Jerzego G. 18.816 zł z odsetkami, a w pozostałej

części oddalił powództwo.

Sąd ten ustalił, że 1 lipca 1998 r. została zawarta umowa o pracę między

Przedsiębiorstwem Chemicznym „O.” Spółką z o.o. w L., reprezentowaną przez

Marka S. i Krystynę K., upoważnionych do zawarcia tej umowy, a Jerzym G. Umowa

została zawarta na czas określony czterech lat, poczynając od 1 lipca 1998 r. Na

mocy tej umowy Jerzy G. został zatrudniony na stanowisku prezesa zarządu pełniącego jednocześnie obowiązki dyrektora. Wynagrodzenie zasadnicze określono na

2.050 zł. W § 9 zamieszczony został zakaz zajmowania się interesami konkurencyj-

nymi w okresie do roku od dnia odwołania w trakcie kadencji lub zakończenia kadencji w razie niepowołania na następną kadencję, przy czym w czasie trwania ograniczenia Spółka zobowiązała się wypłacać Jerzemu G. comiesięczne odszkodowanie

w wysokości równej 50% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia uzyskanego

przez pracownika w ostatnim roku pełnienia funkcji. Do zawarcia tej umowy w imieniu

pracodawcy upoważnieni zostali: kierowniczka kadr Krystyna K. i kierownik działu

produkcji Marek S. Upoważnienie wynikało z uchwały [...] Walnego Zgromadzenia

Wspólników P.Ch. „O.” Sp. z o.o. z 15 maja 1998 r. W tej uchwale postanowiono, że

Jerzy G. zostanie prezesem zarządu Spółki, a jego wynagrodzenie zasadnicze ustalono na 2.050 zł. Treść umowy zaprojektowała Krystyna K., następnie przestawiła ją

do akceptacji Markowi S. i radcy prawnemu. Radca prawny nie zakwestionował projektu umowy. Umowę przedstawiono do podpisu Jerzemu G., a w imieniu Spółki

podpisali ją Krystyna K. i Marek S. Pracodawca wypowiedział umowę o pracę 21

grudnia 2000 r. ze skutkiem na 31 marca 2001 r. Po ustaniu stosunku pracy nie wypłacano powodowi comiesięcznego odszkodowania wynikającego z § 9 umowy, w

związku z czym dwukrotnie (12 marca i 10 maja 2001 r.) zwracał się o to pisemnie do

zarządu. W odpowiedzi z 3 kwietnia 2001 r. prezes i wiceprezes Spółki odmówili wypłaty odszkodowania, informując powoda, że nie jest związany zakazem konkurencji,

gdyż postanowienia umowy o pracę dotyczące powstrzymania się od zajmowania się

interesami konkurencyjnymi, zawarte w § 9 i 10 umowy nie są skuteczne i nie wiążą

Spółki. Po rozwiązaniu stosunku pracy z pozwanym Przedsiębiorstwem Jerzy G. był

bezrobotny do 18 października 2001 r., kiedy to podjął pracę na stanowisku kierownika magazynu zbożowego w spółce „G.” zajmującej się głównie handlem zbożem.

W ocenie Sądu Rejonowego, osoby umocowane do zawarcia w imieniu pozwanej

Spółki umowy o pracę z powodem działały w granicach umocowania, a zamieszczenie klauzuli konkurencyjnej nie wymagało żadnego dodatkowego umocowania. W

czasie pozostawania powoda w zatrudnieniu strona pozwana nie kwestionowała

umowy sporządzonej przez pełnomocników, uczyniła to dopiero wówczas, gdy powód zażądał wywiązania się z umowy przez zapłatę odszkodowania. Powód po

ustaniu stosunku pracy przestrzegał zakazu konkurencji i miał prawo oczekiwać wywiązania się przez pozwanego z zaciągniętego wobec niego zobowiązania. Przeświadczenie powoda, że obowiązuje go zakaz konkurencji mogło mieć wpływ na poszukiwanie przezeń pracy w okresie wypowiedzenia, a tym samym na zmniejszenie

szans na znalezienie nowego zatrudnienia. Zamieszczenie klauzuli konkurencyjnej w

umowie o pracę, a nie w odrębnej umowie, nie przesądza o jej nieważności. Wysokość i sposób zapłaty odszkodowania zostały uregulowane, a zakres zakazu konkurencji wynika z przepisów powszechnie obowiązujących. Sąd Rejonowy oddalił powództwo tylko w zakresie odsetek za okres od grudnia 2000 r. do dnia wyroku.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie, po rozpoznaniu apelacji pozwanego, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2002 r. zmienił zaskarżony

wyrok w ten sposób, że zasądzoną kwotę 18.816 zł obniżył do kwoty 12.547,68 zł, a

w pozostałej części oddalił apelację.

Sąd drugiej instancji podzielił pogląd Sądu Rejonowego co do tego, że pełnomocnicy ustanowieni uchwałą nr 36/98 walnego zgromadzenia, zawierając umowę z

powodem, nie przekroczyli granic umocowania. Wspólnicy zostali ustanowieni do

dokonania określonej czynności prawnej, a w pełnomocnictwie nie zostały zawarte

żadne zastrzeżenia. W umowie zostały zamieszczone również inne postanowienia,

takie jak ubezpieczenie powoda, zobowiązanie pracodawcy do pokrywania kosztów

doskonalenia zawodowego pracownika, uprawnienie do dysponowania samochodem

służbowym i funduszem reprezentacyjnym oraz przyznanie maksymalnego limitu

kilometrów w jazdach lokalnych przy użyciu samochodu prywatnego do celów służbowych. Powód przyjął na siebie obowiązek powstrzymywania się od zajmowania się

interesami konkurencyjnymi w okresie obowiązywania umowy i w okresie do roku od

dnia odwołania w okresie kadencji lub zakończenia kadencji w razie niepowołania na

następną kadencję. Warunki te były przez strony realizowane. Zdaniem Sądu Okręgowego, umowa zawarta przez strony ma mankamenty, jednakże „w całej rozciągłości była prawnie skuteczna i w konsekwencji mogła stanowić podstawę dochodzenia

spornego roszczenia.” W ocenie Sądu, w umowie stron zostały dopełnione wszystkie

wymogi określone w art. 1011 § 1 k.p. oraz 1012 § 1 i § 3 k.p. Wskazano „interesy

konkurencyjne”, których dotyczył zakaz w czasie trwania zatrudnienia i po jego ustaniu oraz wysokość przysługującego odszkodowania. Sąd Rejonowy, w opinii Sądu

drugiej instancji, nie dokonał jednakże wnikliwej analizy § 9 umowy w związku z jej §

7. Istotny jest bowiem zarówno moment odwołania powoda z funkcji prezesa zarządu

(30 listopada 2000 r.), jak również data ustania stosunku pracy (31 marca 2001 r.). W

okresie między 30 listopada 2000 r. a 31 marca 2001 r. powód był związany klauzulą

zakazu konkurencji z § 7 umowy i za ten okres, za który otrzymywał wynagrodzenie,

nie był uprawniony do odszkodowania. Odszkodowanie przysługiwało więc powodowi za okres 8 miesięcy a nie 12 miesięcy, jak przyjął Sąd Rejonowy, gdyż tak na-

leży rozumieć sformułowanie o przysługiwaniu odszkodowania za okres „do roku od

dnia odwołania w trakcie kadencji”. Z tego względu został zmieniony wyrok Sądu

pierwszej instancji.

Strona pozwana wniosła kasację od tego wyroku, zaskarżając go w całości,

podnosząc zarzuty naruszenia art.1012 § 1 zdanie drugie k.p. przez błędną wykładnię

polegającą na przyjęciu, iż umowa o zakazie konkurencji obowiązująca po ustaniu

stosunku pracy stanowi część tego stosunku, gdyż jej zawarcie wywołuje takie same

skutki jak wpisanie do treści umowy o pracę postanowień o ubezpieczeniu powoda,

zobowiązaniu pracodawcy do pokrywania kosztów doskonalenia zawodowego pracownika, uprawnieniu pracownika do dysponowania samochodem służbowym oraz

funduszem reprezentacyjnym, przyznaniu maksymalnego limitu kilometrów w jazdach lokalnych przy użyciu samochodu prywatnego do celów służbowych, art. 98 k.c.

w związku z art. 203 k.h. oraz art. 58 § 1 k.c. przez błędną wykładnię polegającą na

przyjęciu założenia, że udzielone przez zgromadzenie wspólników pełnomocnictwo

do zawarcia umów o pracę z członkami zarządu (określone przez Sądy obu instancji

jako „rodzajowe, dotyczące określonej czynności”) obejmuje również swoim zakresem zawieranie umów o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, a w konsekwencji, że na jego podstawie można zaciągnąć na rachunek mocodawcy zobowiązanie, które wywołuje jakiekolwiek skutki prawne, inne niż skutki prawne wynikające

ze stosunku pracy, a także art. 103 § 1 k.c. w związku z art. 58 § 1 k.c. przez przyjęcie, że umowa o zakazie konkurencji zawarta przez pełnomocników z przekroczeniem zakresu umocowania, której potwierdzenia pozwany odmówił, jest ważna.

Wskazując na te podstawy, pozwany domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i

oddalenia powództwa w całości z zasądzeniem kosztów postępowania, ewentualnie

uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie

wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania. W uzasadnieniu kasacji akcentowano, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, aczkolwiek wynika z

uprzedniego zatrudnienia, nie jest „częścią tego stosunku”. W związku z tym „wpisanie” do umowy o pracę klauzuli konkurencyjnej nie wywołuje takich samych skutków

jak „wpisanie” innych elementów wymienionych w zarzutach kasacji, które są związane ze stosunkiem pracy i nie przekraczają jego ram czasowych. Oznacza to, że w

zakresie tych postanowień pełnomocnicy nie przekroczyli granic umocowania. Zakwestionowano też zakwalifikowanie udzielonego pełnomocnictwa jako „rodzajowe-

go, dotyczącego określonej czynności”. Zdaniem pozwanego, zgromadzenie wspólników wyznaczyło pełnomocników do zawarcia umowy o pracę z powodem i z Włodzimierzem G. przy określeniu wynagrodzenia, a w protokole zgromadzenia nie ma

wzmianki o tym, by kwestia klauzul konkurencyjnych była przedmiotem obrad.

Udzielone pełnomocnictwo miało, zdaniem strony pozwanej, charakter pełnomocnictwa szczególnego, do zawarcia z członkami zarządu umów o pracę (bez klauzul konkurencyjnych). Tylko takim pełnomocnictwem może być pełnomocnictwo upoważniające do zawarcia umowy z członkami zarządu. Reprezentacja w spółkach kapitałowych ma bowiem charakter reprezentacji szczególnej. Spółka nie kwestionowała

klauzuli, ponieważ pełnomocnicy do 1 kwietnia 2001 r. nie poinformowali o jej wpisaniu nikogo, kto mógłby złożyć odpowiednie oświadczenie woli i konwalidować wadliwy stan.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Nie można odmówić słuszności zarzutom kasacji. Dotyczy to przede wszystkim podstawy kasacji odnoszącej się do naruszenia art. 1012 § 1 zdanie drugie w

związku z art. 1011 § 1 k.p. Już gdy chodzi o umowę o zakazie konkurencji w czasie

trwania stosunku pracy (art. 1011 § 1 k.p.) ustawodawca nazwał ją odrębną. Niewątpliwie należy przez to rozumieć odrębność od umowy o pracę, a zatem o pewną autonomiczność wobec uzgodnionych warunków zatrudnienia. W znacznie większym

stopniu można mówić o odrębności tak zwanej klauzuli konkurencyjnej, czyli umowy

o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej po ustaniu stosunku pracy. W

przepisie art. 1012 § 1 k.p. regulującym tę klauzulę znajduje się odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 1011 § 1 k.p. Odrębna umowa w rozumieniu art. 1011 § 1

k.p. to umowa niewchodząca w skład umowy o pracę, ale niekoniecznie odrębny,

inny dokument. Sporządzenie „odrębnej” umowy o zakazie konkurencji może nastąpić w tym samym czasie i w tym samym dokumencie, co umowy o pracę, może to

także nastąpić w oddzielnym dokumencie, w tym samym lub późniejszym czasie,

jednakże w czasie trwania stosunku pracy. Sporządzenie jednego dokumentu jest

dopuszczalne także w przypadku umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku

pracy zawieranej łącznie z umową o pracę. Nie znaczy to jednak, że zakaz ten (klauzula) wchodzi do treści stosunku pracy jako element umowy. Klauzula jest silnie

związana ze stosunkiem pracy, jest to umowa prawa pracy, jest jednak umową od-

rębną, pochodną od stosunku pracy, ale odnoszącą się do czasu po jego wyekspirowaniu. Klauzula konkurencyjna nie jest objęta umową o pracę, nawet wówczas, gdy

zamieszczona jest w treści dokumentu, w którym umowę o pracę spisano. Dlatego

też nie można twierdzić, że pełnomocnictwo do zawarcia umowy o pracę obejmuje

również - niejako z istoty rzeczy - upoważnienie do zawarcia umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Ponieważ są to dwie odrębne, różne umowy, do

zawarcia klauzuli konkurencyjnej potrzebne jest oddzielne pełnomocnictwo. Oddzielność odnosi się do zakresu umocowania, a nie do dokumentu lub aktu udzielenia

pełnomocnictwa. Zawarcie klauzuli konkurencyjnej z powołaniem się na umocowanie

do zawarcia umowy o pracę oznacza przekroczenie granic umocowania pełnomocnika. Zgodnie z art. 203 k.h., w umowach między spółką a członkami zarządu spółkę

reprezentować mogli tylko rada nadzorcza lub pełnomocnicy ustanowieni przez

zgromadzenie wspólników. Są to pełnomocnicy specyficzni, bo chodzi o reprezentację spółki jako osoby prawnej w konkretnych czynnościach prawnych. Z ustanowienia

pełnomocników do zawarcia umowy o pracę nie wynika upoważnienie tych osób do

zawarcia klauzuli konkurencyjnej. Byłaby to niedopuszczalna „nadinterpretacja” treści

pełnomocnictwa, czyli rozszerzenie jego zakresu w drodze nieuprawnionej interpretacji oświadczenia woli. Dla skutecznego ustanowienia przez zgromadzenie wspólników pełnomocników upoważnionych do zawarcia klauzuli konkurencyjnej konieczne

byłoby wyraźne upoważnienie z określeniem istotnych, zasadniczych elementów tej

odrębnej umowy.

Do tych istotnych elementów należy czas trwania zakazu (okres jego obowiązywania). Wynika to wprost z art. 1012 § 1 zdanie drugie k.p. W przepisie tym użyty

został zwrot „określa się”, co należy uznać za sformułowanie koniecznego postanowienia umownego, bez którego nie dochodzi do ustanowienia zakazu prowadzenia

działalności konkurencyjnej po ustaniu stosunku pracy. Jest to w pełni zrozumiałe,

jeśli wziąć pod uwagę konsekwencje ustanowienia tego zakazu dla obu stron: ograniczenie aktywności byłego pracownika i obciążenie pracodawcy obowiązkiem płacenia odszkodowania. Ustalenie okresu wymaga uzgodnienia poprzedzonego namysłem i rozważeniem jego konsekwencji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślano, że ze strony pracodawcy taki namysł jest konieczny z uwagi na niemożliwość

jednostronnego zwolnienia pracownika z zakazu i uwolnienia się od obowiązku zapłaty odszkodowania. (por. uchwała z dnia 11 kwietnia 2001 r., III ZP 7/01,

OSNAPiUS 2002 nr 7, poz. 155). Nie można mówić zatem o skutecznym, wiążącym

strony ustanowieniu zakazu bez określenia czasu jego obowiązywania. W takim wypadku nie dochodzi do zawarcia ważnej umowy. W umowie zawartej przez strony

określono, że zakaz podejmowania działalności konkurencyjnej obowiązuje powoda

w okresie „do roku”. Sąd zinterpretował ten zwrot jako ustanowienie rocznego okresu

obowiązywania zakazu. Przed dokonaniem ustaleń co do rozumienia tego zwrotu

przez strony jest to wniosek przedwczesny. Literalne rozumienie tego postanowienia

wskazywać mogłoby na nieustanowienie dokładnego okresu obowiązywania zakazu

(„do roku” to zarówno rok, jak i jeden dzień), co nie byłoby wystarczające dla uzgodnienia koniecznych elementów tej umowy.

Z tych względów zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art. 393 13

§ 1 k.p.c.