I PK 44/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 44/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa M.B.‎przeciwko M.P.‎o zadośćuczynienie, odszkodowanie za szkodę materialną, rentę wyrównawczą, rentę na zwiększone potrzeby i ustalenie odpowiedzialności za następstwa wypadku,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 grudnia 2017 r.,‎skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt III APa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z 5 maja 2016 r. oddalił apelacje powoda M.B. i pozwanego M.P. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z 26 maja 2015 r., którym zasądzono powodowi zadośćuczynienie, odszkodowanie, rentę wyrównawczą, z odsetkami i kosztami oraz ustalono odpowiedzialność pozwanego za szkody mogące powstać w związku z wypadkiem powoda przy pracy 5 maja 2006 r. Podstawę odpowiedzialności Sąd Apelacyjny oparł na art. 415 k.c. w związku z art. 120 k.p. w związku z art. 300 k.p. Przypisał pozwanemu winę umyślną. Wina pozwanego została potwierdzona prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej.W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1) art. 415 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że jest to podstawa odpowiedzialności pozwanego w sytuacji, gdy pozwanemu nie można przypisać winy za powstałą szkodę;

2) art. 328 § 2 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., polegające na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów apelacji, tj., zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co skutkowało zaniechaniem wszechstronnego rozważania całokształtu materiału dowodowego i nierozpoznaniem istoty sprawy.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na: 1. „jej oczywistą zasadność”, oraz 2. „występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, dotyczące kwestii rozgraniczenia odpowiedzialności z art. 415 k.c. inwestora i pracodawcy, w związku z treścią art. 18 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane”.W uzasadnieniu wniosku skarżący odwołał się do zarzutów podstaw kasacyjnych („Mając na uwadze przytoczone powyżej zarzuty kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem …”), na podstawie art. 3984 § 2 w związku z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, „z uwagi na jej oczywistą zasadność, jak również występujące w niniejszej sprawie istotne zagadnienie prawne, dotyczące kwestii rozgraniczenia odpowiedzialności z art. 415 k.c. inwestora i pracodawcy, w związku z treścią art. 18 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane, regulującego kwestię obowiązków inwestora”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Stanowią odrębny element skargi i podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu jej do rozpoznania. Oznacza to, że nie zastępują podstawy przedsądu (art. 3989 § 1 k.p.c.) ani brakującego jej uzasadnienia. Reżim ten odnosi się również do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. O ile zasadne podstawy kasacyjne prowadzą do uwzględnienia skargi (a contrario art. 39814 k.p.c.), to w przypadku w szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. znaczenie ma dopiero aż oczywista zasadność skargi kasacyjnej.

Skarżący powinien więc samodzielnie (czyli odrębnie od podstaw kasacyjnych) wskazać i wykazać naruszenie przepisów, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest oczywiście wadliwy i dlatego skarga kasacyjna powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Skarżący nie czyni tego we wniosku.Z tych samych przyczyn nie spełnia się również druga podstawa przedsądu, gdyż jedynie hasłowo odwołuje się do istotnego zagadnienia prawnego. Zagadnienie takie nie zostało sformowane i opracowane. Metodycznie to co ma stanowić uzasadnienie dla ostatniej podstawy przedsądu nie może stanowić jednocześnie uzasadnienia dla pierwszej podstawy przedsądu, gdyż albo skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) albo przeciwnie, występuje istotny problem prawny (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Skarżący zarzuca, iż Sąd naruszył art. 378 § 1 k.p.c., bo w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne. Rzecz jednak w tym, iż zarzut naruszenia przepisu postępowania ma znaczenie, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki jest punkt odniesienia w ocenie zarzutu procesowego podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.). Aktualny jest tym bardziej w ocenie podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Chodzi o to, że skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu tylko w granicach zarzutów jej podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c.).

Natomiast skarżący nie zarzuca (nie umieszcza) naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w pierwszej podstawie kasacyjnej (materialnej) z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., a tylko w drugiej podstawie kasacyjnej (procesowej) z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.Ponadto sformułowana kwestia nie ma rangi istotnego zagadnienia prawnego, gdyż nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa. Zwykła wykładnia prawa nie stanowi podstawy przedsądu. Znaczenie ma dopiero kwalifikowana, czyli uwarunkowana poważnymi wątpliwościami lub rozbieżnością w orzecznictwie sądów, potrzeba wykładni przepisu (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Takiej sytuacji na gruncie art. 18 ust. 1 ustawy Prawo budowalne skarżący nie wykazał. Nie budzi wątpliwości zasada odpowiedzialności z art. 415 k.c. Pytanie o „rozgraniczenie odpowiedzialności” nie składa się na istotne zagadnienie prawne, gdyż takie zagadnienie powinno występować w sprawie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Odpowiedź jest negatywna bo skarżący nie twierdzi, że art. 18 ust. 1 wyłącza odpowiedzialność deliktową pracodawcy z art. 415 k.c. Wyjaśnienie zatem „rozgraniczenia odpowiedzialności” nie jest konieczne.

Cechą odpowiedzialności deliktowej jest to, że nie można zadekretować jej wyłączenia. Skarżący nie twierdzi, że wynika to z mocy szczególnej regulacji wskazanego przepisu.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).