I PK 44/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 44/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa J. P.

przeciwko "E." Spółce Akcyjnej w K.

o wynagrodzenie za pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 czerwca 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 października 2004 r., III APa …/04, Sąd Apelacyjny w K.

oddalił apelację powoda J. P. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 czerwca

2004 r., V P …/04, oddalającego powództwo przeciwko E. S.A. w Ki. o zapłatę

wynagrodzenia w kwocie 85.500 zł.

Wyrok ten kasacją zaskarżył powód, który jako okoliczność uzasadniającą

rozpoznanie kasacji wskazał potrzebę wykładni art. 42 k.p. przez wyjaśnienie "czy

zmiana

treści

stosunku

pracy

polegająca

na

powierzeniu

pracownikowi

wykonywania w zakładzie pracy dodatkowej funkcji, której zakres nie pokrywa się z

dotychczas wykonywaną, a dla której przepisy wyraźnie przewidują dwa różne

stanowiska pracy i stanowią o ich odmiennych kompetencjach, wymaga dokonania

zmiany pracownikowi warunków pracy i płacy?"

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu nie była bezpośrednio kwestia niezgodności z prawem

czynności pracodawcy polegającej na zmianie zakresu czynności (stanowiska)

powoda, a w szczególności, czy zmiana ta powinna nastąpić w trybie

wypowiedzenia zmieniającego, czy też wystarczające było polecenie pracodawcy.

Powód tej czynności nie zakwestionował i podjął, a następnie

przez długi okres

wykonywał nowe obowiązki. Wskazany problem rzeczywiście może budzić

wątpliwości, choć jego rozstrzygnięcie zależy od okoliczności konkretnej sprawy (por.

wyrok z dnia 10 stycznia 1969 r., III PRN 83/68, OSNCP 1969 nr 10, poz. 183; wyrok

z dnia 7 listopada 1974 r., I PR 332/74, OSNCP 1975 nr 6, poz. 103; OSPiKA 1975

nr 9, poz. 206 z glosą L. Florka; wyrok z dnia 18 lutego 1976 r., I PRN 3/76, OSNCP

1976 nr 10, poz. 224; OSPiKA 1977 nr 6, poz. 99 z glosą M. Seweryńskiego; wyrok z

dnia 26 marca 1980 r., I PRN 23/80, Służba Pracownicza 1980 nr 10, s. 36; wyrok z

dnia 20 maja 1983 r., I PRN 65/83, OSNCP 1983 nr 12, poz. 204; OSPiKA 1985 nr

4, poz. 69 z glosą H. Wierzbińskiej). Powód dochodził zapłaty wynagrodzenia za

pracę, wyższego niż wynikające z umowy o pracę. Zasadność takiego roszczenia

nie jest zależna od oceny, czy powierzenie powodowi innych czynności wymagało

dokonania wypowiedzenia zmieniającego. Nawet, gdyby przyjąć, że było ono

konieczne, to i tak nie oznacza to, że wypowiedzenie zmieniające warunki pracy

musiało prowadzić do podwyższenia wynagrodzenia (zmiany warunków płacy).

Wobec tego, wskazane przez powoda zagadnienie prawne nie ma istotnego

znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro podstawą faktyczną zaskarżonego

wyroku jest ustalenie i jego ocena, że powód otrzymywał wynagrodzenie za pracę

adekwatne do wykonywanej pracy oraz zgodne z przepisami.

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w

art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu

przesłanek określonych wart. 393 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych

przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.