I PK 43/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 43/04

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa W. M.

przeciwko Urzędowi Celnemu w C.

o ustalenie bezskuteczności przeniesienia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 lipca 2004 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w B.

z dnia 6 listopada 2003 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Pełnomocnik W. M. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego

z dnia 6

listopada 2003 r., oddalający apelację skarżącego, od wyroku Sądu Rejonowego –

Sądu Pracy w Ż. z dnia 1 lipca 2003 r.,

oddalającego jego powództwo o uznanie

przeniesienia na inne stanowisko za bezskuteczne. Wskazując jako podstawy

kasacji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ust. 1b ustawy z dnia

16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz.U. z

2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) – poprzez przyjęcie, że „przeniesienie powoda na

stanowisko eksperta celnego było „konieczne ze względu na szczególne potrzeby

urzędu” oraz, że stanowisko to jest „równorzędne pod względem wynagrodzenia”,

wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie bezskuteczności przeniesienia

powoda W. M. na stanowisko eksperta celnego”, ewentualnie o „uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu

” lub o „uchylenie także wyroku Sądu pierwszej instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu” w każdym

przypadku także o ”zasądzenie od pozwanego na rzecz uczestnika W. M. kosztów

postępowania

kasacyjnego”.

Jego

zdaniem

okolicznością

uzasadniającą

rozpoznanie kasacji jest oczywiste naruszenie prawa polegające na „błędnym

przyjęciu, że przeniesienie powoda na stanowisko eksperta celnego było

„konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu”. Ponadto, rozpoznanie

kasacji uzasadnia potrzeba wykładni art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach

urzędów państwowych, zwłaszcza zwrotu „inne stanowisko równorzędne pod

względem wynagrodzenia”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności przeniesienia

W. M. na stanowisko eksperta celnego. Podniesiony przez skarżącego zarzut

oczywistego naruszenia art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów

państwowych i jego uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się

w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną materiału

dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste

naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia

dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry

widoczne dla każdego prawnika (por. orzeczenie SN z dnia 8 czerwca 1934 r., C III

76/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej

wątpliwości (por. orzeczenie SN z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz.

1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie

prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to

uczynił Sąd ocenie dowodów.

Odnosząc się do kwestii wykładni powołanego w petitum skargi art. 10 ust.

1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, wskazać trzeba, że wbrew

odmiennemu stanowisku pełnomocnika skarżącego, przepis ten nie budzi

wątpliwości, tym bardziej poważnych.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.