I PK 408/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 408/03

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 marca 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Kijowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Herbert Szurgacz

Protokolant Anna Gryżniewska

w sprawie z powództwa S. M.

przeciwko P. K. Zakładom Farmaceutycznym SA w K., Ministrowi Skarbu Państwa

o nakazanie,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 marca 2004 r.,

kasacji strony pozwanej Ministra Skarbu Państwa od wyroku Sądu Okręgowego

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 10 kwietnia 2003 r.,

1. zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu

Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z 3

czerwca 2002 r. i oddala powództwo

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 zł.

tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Powód S. M. po ostatecznym sprecyzowanym żądań domagał się nakazania

stronie pozwanej Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa złożenia

oświadczenia woli przenoszącego nieodpłatnie 159 akcji P. K. Zakładów

Farmaceutycznych SA w K. na jego rzecz, przy czym strona pozwana może

zwolnić się od zobowiązania poprzez zapłatę odszkodowania w kwocie 28 620 zł.

Powód cofnął pozew zrzekając się roszczenia w stosunku do strony pozwanej P. K.

Zakładów Farmaceutycznych S.A. w K.

Strona pozwana Skarb Państwa - Minister Skarbu Państwa wniosła o oddalenie

powództwa, zarzucając brak legitymacji biernej, a także podnosząc, że powód nie

udowodnił, że jest uprawnionym pracownikiem w rozumieniu ustawy z 30 sierpnia

1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. nr 118,

poz. 561 ze zm.).

Sąd Rejonowy w K. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 3

czerwca 2002 r. nakazał stronie pozwanej - Skarbowi Państwa wydać nieodpłatnie

powodowi 159 akcji P. K. Zakładów Farmaceutycznych S.A. w K. (dalej jako „P.

K.”), przy czym strona pozwana może zwolnić się z tego obowiązku przez zapłatę

odszkodowania w kwocie 28.620 złotych. Ponadto zasądził od P. K. na rzecz

powoda 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz umorzył

postępowanie w stosunku do tej pozwanej.

Sąd

Rejonowy ustalił,

że

powód

był

zatrudniony w przedsiębiorstwie

państwowym Zakłady Farmaceutyczne "P." (dalej: KZF „P.”) od 2 września 1975 r.

świadcząc

pracę

w

Zakładzie

Doświadczalnym

Mechanizacji

Przemysłu

Farmaceutycznego "P.", usytuowanym w strukturze organizacyjnej KZF "P.”. W

dniu 30 czerwca 1987 r. zarządzeniem Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego

z KZF "P." został wyłączony Zakład Mechanizacji Przemysłu Farmaceutycznego.

Na jego bazie, również zarządzeniem Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego,

został utworzony z dniem 31 lipca 1987 r. Ośrodek Badawczo-Rozwojowy

Mechanizacji Przemysłu Farmaceutycznego "P.”. Pracownikom KZF "P.", dla

których miejscem świadczenia pracy był Zakład Doświadczalny Mechanizacji

Przemysłu Farmaceutycznego przy KZF "P.", w tym powodowi, zaproponowano w

związku z likwidacją tego zakładu zatrudnienie w Ośrodku Badawczo Rozwojowym Mechanizacji Przemysłu Farmaceutycznego "P.", na co powód

wyraził zgodę. W dniu 30 maja 1997 r. pomiędzy Skarbem Państwa a Zakładami

Farmaceutycznymi "P." S.A. została zawarta umowa zlecenia dotycząca wykonania

przez

tę

Spółkę

czynności

technicznych

związanych

z

nieodpłatnym

udostępnieniem akcji imiennych serii A należących do Skarbu Państwa na rzecz

uprawnionych pracowników. Strony ustaliły, że do 8 października 1997 r. będą

przyjmowane oświadczenia o zamiarze nieodpłatnego nabycia akcji Spółki. W dniu

15 grudnia 1997 r. pomiędzy KZF "P." a Komisją Międzyzakładową NSZZ

"Solidarność" zostało zawarte porozumienie w sprawie szczegółowych zasad

podziału akcji pomiędzy uprawnionych pracowników. Porozumienie to przyznawało

prawo do nieodpłatnego nabycia akcji w zależności od stażu pracy: 250 akcji dla

pracowników legitymujących się ponad 20-letnim stażem pracy, 200 akcji dla

pracowników ze stażem w przedziale od 15 do 20 lat oraz 159 akcji dla

pracowników ze stażem od 10 do 15 lat. W czerwcu 1997 r. powód złożył

oświadczenie o zamiarze nieodpłatnego nabycia akcji KZF "P." wraz ze stosownym

oświadczeniem dotyczącym okresu jego zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie.

Wobec nieuwzględnienia tych żądań powód wszczął w listopadzie 1997 r.

postępowanie reklamacyjne, które również nie doprowadziło do uwzględnienia go

jako pracownika uprawnionego do nieodpłatnego nabycia akcji. Pierwsze akcje KZF

"P." na zasadach ogólnych zbyte zostały 13 października 1997 r.

Sąd Rejonowy uznał, że powództwo jest zasadne. Powód był zatrudniony w KZF

"P." do 30 czerwca 1987 r., gdy w wyniku reorganizacji doszło do wyodrębnienia

nowego pracodawcy, tj. Zakładu Mechanizacji Przemysłu Maszynowego. Wtedy

rozwiązano dotychczasowy stosunek pracy łączący powoda z KZF „P.” i nawiązano

nowy z nowopowstałą jednostką badawczo-rozwojową. Sąd pierwszej Instancji

podkreślił, że bez znaczenia jest fakt, że w dacie rozwiązania umowy o pracę

łączącej powoda z KZF "P." ustawa z 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy (Dz.U. z 1990 r. nr 4, poz. 19 ze zm.) jeszcze nie istniała. W opinii Sądu,

odwołując się do ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw

państwowych, ustawodawca wprowadził jedynie kryterium, według którego należy

oceniać rozwiązanie umowy o pracę z danym pracownikiem, aby uznać, że należy

on do osób uprawnionych do nieodpłatnego nabycia akcji. W związku z tym doszło

do rozwiązania stosunku pracy łączącego powoda z KZF "P." z powodu zmian

organizacyjnych po stronie pracodawcy (podział przedsiębiorstwa, powstanie na

bazie wydzielonego majątku nowej jednostki), a zatem przesłanka z art. 2 pkt. 5 lit.

c. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji została spełniona i powód jest

pracownikiem uprawnionym do nieodpłatnego nabycia akcji Spółki.

Rozważając kwestię terminu do nabycia przez powoda akcji Sąd Rejonowy

wskazał, że art. 38 ust. 2 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw

państwowych przewiduje, iż prawo do nieodpłatnego nabycia akcji wygasa z

upływem 12 miesięcy od dnia jego powstania. Jest to termin zawity prawa

materialnego. Do terminów tych, co do zasady, nie mają zastosowania przepisy

dotyczące przedawnienia roszczeń. Niewątpliwe jest, że powód w terminie prawem

wymaganym złożył oświadczenie o zamiarze nabycia akcji a po odmowie

przyznania tych akcji wszczął postępowanie reklamacyjne i następnie jeszcze w

grudniu 1997 r. złożył pozew do sądu pracy. W tej sytuacji, przyjęcie, że prawo do

nabycia akcji wygasło z upływem 12 miesięcy od daty powstania tego prawa, tj. z

dniem 12 stycznia 1998 r., lub też 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o

zmianie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.

U. z 6 maja 1999 r., Nr 40 poz. 400, art. 2) tj. z dniem 21 listopada 1999 r.,

oznaczałoby

obciążenie

powoda

negatywnymi

skutkami

przewlekłości

postępowania sądowego. W efekcie tych rozważań Sąd Rejonowy uznał, że nie

można przyjąć, iż prawo powoda do nieodpłatnego nabycia akcji P. K., wygasło w

dacie wynikającej z przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji pomimo, że toczył się

wówczas proces pomiędzy Skarbem Państwa i powodem o złożenie oświadczenia

o nieodpłatnym zbyciu akcji P. K. przez Skarb Państwa na rzecz powodów. Dlatego

też należało w przedmiotowej sprawie zastosować przez analogię art. 295 § 1 k.p.,

co jest konsekwencją uznania tego typu sporów za sprawy ze stosunku pracy.

Sąd Rejonowy uznał również, że fakt, iż Skarb Państwa nie posiada już akcji,

które mógłby przekazać pracownikom, nie powoduje niemożliwości świadczenia

(przekazania akcji pracownikom). Niemożliwość świadczenia z art. 387 k.c. ma

charakter obiektywny a nie subiektywny. W niniejszej sprawie istnieją akcje, które

zostały rozdysponowane wśród pracowników. W związku z tym nie ma obiektywnej

niemożliwości świadczenia. Nakazanie przez Sąd złożenia oświadczenia woli

prowadzącego do zawarcia umowy o przeniesienie własności akcji będzie miało

skutek jedynie zobowiązaniowy, a na treść łączącego strony stosunku prawnego

składać się będzie obowiązek Skarbu Państwa powtórnego nabycia akcji w celu

przeniesienia ich własności na rzecz powoda, ewentualnie zbycia akcji, które są

jeszcze w jego posiadaniu.

W kwestii sposobu ustalenia liczby akcji przysługujących powodowi Sąd

Rejonowy przyjął, że jedynym obiektywnym kryterium było odwołanie się do ustaleń

zawartych w porozumieniu w sprawie określenia liczby akcji przeznaczonych do

nieodpłatnego nabycia przez uprawnionych pracowników, zawartego pomiędzy

Zarządem "P." S.A. a związkami zawodowymi. Zaistniały stan nie pozwalał na

powtórne przeprowadzenie podziału akcji i dlatego powód nabył prawo to takiej

liczby akcji, jaka w związku z zawartym porozumieniem wynika z jego stażu pracy i

jaką otrzymali inni uprawnieni pracownicy.

Apelację od powyższego wyroku wniosła strona pozwana Skarb Państwa Minister Skarbu Państwa, zaskarżając go w całości.

Sąd Okręgowy w K. w wyroku z 10 kwietnia 2003 r. oddalił apelację uznając, że

zaskarżony wyrok nie narusza prawa materialnego, ponieważ Sąd Rejonowy

zastosował je trafnie do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sąd Okręgowy

podzielił oceny prawne Sądu pierwszej instancji, dodając nowe argumenty na ich

poparcie, zwłaszcza w kwestii terminu realizacji przez powoda prawa do

nieodpłatnego nabycia akcji. Na koniec tych rozważań Sąd Okręgowy zauważył, że

Sąd Najwyższy zaaprobował identycznej treści rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. VI

Pa 292/01 (I PK 318/02) odrzucając kasację strony pozwanej Ministra Skarbu

Państwa.

W kasacji pozwany Skarb Państwa - Minister Skarbu Państwa zaskarżył w

całości wyrok Sądu Okręgowego w K. i zarzucił mu naruszenie prawa materialnego

przez błędną wykładnię art. 2 pkt 5 „ppkt” c ustawy z 30 sierpnia 1996 r. o

komercjalizacji i prywatyzacji, poprzez przyjęcie, że doszło do rozwiązania stosunku

pracy powoda i KZF "P." z powodu zmian organizacyjnych i uznanie powoda za

uprawnionego do nieodpłatnego nabycia akcji w rozumieniu art. 2 pkt 5 „ppkt” c, co

skutkowało zasądzeniem odszkodowania od pozwanego Skarbu Państwa - Ministra

Skarbu Państwa oraz poprzez uznanie, że powód złożył oświadczenie o zamiarze

nabycia akcji w terminie przewidzianym w art. 38 ust 1 ustawy o komercjalizacji i

prywatyzacji, tym samym jego prawo do nieodpłatnego nabycia akcji nie wygasło,

co z kolei spowodowało niewłaściwe zastosowanie przez Sąd art. 38 ust 2 wyżej

wymienionej ustawy. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i

oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów

procesowych za trzy instancje według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K., jak i wyroku Sądu Rejonowego z 3

czerwca 2002 r., i przekazanie sprawy sądowi właściwemu do ponownego

rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego według norm

obowiązujących, jako części kosztów procesu.

W uzasadnieniu zarzutów kasacji skarżący stwierdził między innymi, że

przyjęcie, iż do powoda ma zastosowanie art. 2 pkt 5 „ppkt” c ustawy o

komercjalizacji i prywatyzacji było błędne. Ustawa o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy w art. 1 ust 1 stanowi, że przyczynami warunkującymi jej stosowanie jest

zmniejszenie zatrudnienia z przyczyn ekonomicznych lub w związku ze zmianami

organizacyjnymi,

produkcyjnymi

albo

technologicznymi.

W

rozpatrywanym

przypadku nie została spełniona przesłanka zmniejszenia zatrudnienia, bowiem

liczba zatrudnionych pracowników w dwóch zakładach pracy po podziale

przedsiębiorstwa odpowiadała liczbie zatrudnionych pracowników przed jego

podziałem. Wbrew twierdzeniom Sądu Okręgowego istotne jest także, aby zasady

tej ustawy stosować do sytuacji, które miały miejsce po wejściu jej w życie, to jest

po 27 stycznia 1990 r. Wynika to przede wszystkim z ogólnej zasady niedziałania

prawa wstecz. Ustawa, która zgodnie z jej art. 23 weszła w życie z dniem

ogłoszenia, może mieć jedynie zastosowanie do sytuacji, które zaistniały, gdy już

obowiązywała. Przyjęcie odmiennego stanowiska, prowadziłoby do tego, że ustawę

tę można by stosować bez żadnych ograniczeń wstecz, nawet do sytuacji sprzed

30, 40 lub więcej lat, a jedynym kryterium byłoby zaistnienie przesłanek

wymienionych w jej art. 1 ust. 1 ustawy. Prowadziłoby to do absurdu i było

sprzeczne z wolą ustawodawcy. Z akt sprawy wynika, że 30 czerwca 1987 r. z KZF

"P." doszło do wydzielenia Zakładu Mechanizacji Przemysłu Farmaceutycznego.

Zakład ten został następnie zlikwidowany, a jego majątek został przejęty przez

nowo

utworzony

Ośrodek

Badawczo-Rozwojowy

Mechanizacji

Przemysłu

Farmaceutycznego "P.". Powód był do 30 czerwca 1987 r. zatrudniony w KZF "P.",

wtedy doszło bowiem do wyodrębnienia nowego pracodawcy. Nie została jednak

rozwiązana z nim umowa o pracę, która trwała w sposób ciągły. Nastąpiła jedynie

zmiana po stronie pracodawcy. Wobec faktu, że w istocie nie nastąpiło formalne

rozwiązanie stosunku pracy z powodem, a po drugie opisywane wydarzenia miały

miejsce przed wejściem w życie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy, nie zaszły w niniejszej sprawie przesłanki do

zastosowania art. 2 pkt 5 „ppkt” c ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji i w

konsekwencji nie było słuszne przyjęcie, że powód był pracownikiem uprawnionym

do nieodpłatnego nabycia akcji prywatyzowanej Spółki, co skutkować winno

oddaleniem powództwa.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja jest uzasadniona, choć niektóre zarzuty wysunięte w jej uzasadnieniu

nie mogą zostać uwzględnione. Sąd Najwyższy zgodnie z art. 39311 § 1 k.p.c.

rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia, które są określone poprzez

wskazanie jej podstaw. Oznacza to, że w niniejszej sprawie kontroli kasacyjnej

podlega jedynie to, czy doszło do naruszenia art. 2 pkt 5 lit. c oraz art. 38 ust 1

ustawy z 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji. W tym stanie rzeczy, z

uwagi na niepodniesienie przez skarżącego stosownych zarzutów procesowych,

miarodajna dla Sądu Najwyższego jest faktyczna podstawa rozstrzygnięcia przyjęta

przez Sąd drugiej instancji. Mając to na uwadze Sąd Najwyższy nie może

uwzględnić twierdzenia zawartego w uzasadnieniu kasacji, zgodnie z którym w toku

przekształceń KZF „P.” nie doszło do rozwiązania stosunku pracy z powodem. O

zasadności kasacji przesadza jednak to, że Sąd Okręgowy dokonał nietrafnej

wykładni art. 2 pkt 5 lit. c ustawy z 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i

prywatyzacji. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym pracownikiem jest osoba,

która

przepracowała

przedsiębiorstwie

co

najmniej

państwowym

lub

dziesięć

w

lat

w

komercjalizowanym

przedsiębiorstwie,

które

zostało

sprywatyzowane poprzez wniesienie do spółki, a rozwiązanie stosunku pracy

nastąpiło wskutek przejścia na emeryturę lub rentę albo z przyczyn określonych w

art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy. Wbrew stanowisku Sądu

Okręgowego ustawodawca stanowiąc, że warunkiem zaliczenia do kategorii

uprawnionych pracowników jest, między innymi, rozwiązanie stosunku pracy z

przyczyn określonych w art. 1 ust. 1 ustawy z 28 grudnia 1989 r. odniósł go do

przypadków rozwiązania stosunku pracy następujących od dnia wejścia w życie tej

ustawy. Za takim stanowiskiem przemawiają zarówno argumenty wykładni

językowej, jak i systemowej i celowościowej. Ścisłe, literalne rozumienie

rozważanego określenia nakazuje przyjąć, że przyczynami określonymi w art. 1 ust.

1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. są przyczyny zaszłe w okresie jej

obowiązywania. Przyczyny, nawet takie same, zaszłe wcześniej, nie są w niej z

natury rzeczy określone. Można też dodać, że gdyby ustawodawca chciał w ten

sposób odnieść określone w niej przyczyny rozwiązania stosunku pracy do zdarzeń

zaszłych przed datą jej wejścia w życie, to bezpośrednio wskazałby te przyczyny

albo użył zwrotu „przyczyny takie same jak określone w …” lub podobnego.

Przechodząc do argumentów systemowych należy zwrócić uwagę, że w tym

samym art. 2 pkt 5 lit. d ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji ustawodawca

zaliczył do uprawnionych pracowników „osoby, które po przepracowaniu dziesięciu

lat w przedsiębiorstwie państwowym podlegającym prywatyzacji zostały przejęte

przez inne zakłady pracy w trybie art. 231 Kodeksu pracy.” Brzmienie tego przepisu

jest jednoznaczne. Wynika z niego, że nie wystarczy samo przejęcie przez innego

pracodawcę, lecz, że powinno ono nastąpić w trybie określonym w art. 23 1 k.p. Nie

ma powodów, dla których normy art. 2 pkt 5 rozpatrywanej ustawy dokonywałyby

tak istotnego zróżnicowania uprawnień pracowników, uznając, że w razie przejścia

zakładu pracy do uprawnionych pracowników zalicza się tylko osoby objęte

przejściem od daty wejścia w życie ustawy z 7 kwietnia 1989 r. o zmianie ustawy

Kodeks pracy (Dz.U. nr 20, poz. 107), która wprowadziła tę regulację do Kodeksu

pracy, a w przypadku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie

pracodawcy, zaliczeniu do tej kategorii podlegaliby pracownicy zwolnieni z tych

przyczyn w dowolnym momencie w przeszłości. Warto również wskazać, że

pozostałe litery art. 2 pkt 5 włączają do kategorii uprawnionych pracowników tylko

osoby związane z komercjalizowanym przedsiębiorstwem stosunkiem pracy lub

umową o zarządzanie przedsiębiorstwem państwowym w dniu wykreślenia z

rejestru komercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego lub w dniu zawarcia

umowy rozporządzającej przedsiębiorstwem poprzez jego wniesienie do spółki, a

zatem w okresie transformacji gospodarki narodowej zapoczątkowanej w 1989 r.

Z powyższej regulacji wynika zamysł ustawodawcy zaliczania do „uprawnionych

pracowników”

zasadniczo

tylko

osób

związanych

z

komercjalizowanym

przedsiębiorstwem w okresie wskazanej transformacji. Jak trafnie wskazał Trybunał

Konstytucyjny w wyroku z 28 maja 2002 r. (P 10/01, OTK 2002, nr 3a, poz. 35),

uprawnienia

pracownicze

związane

z

prywatyzacją

nie

stanowią

formy

dodatkowego wynagrodzenia dla pracowników danego przedsiębiorstwa, nie mają

charakteru rekompensaty i nie służą powszechnemu uwłaszczeniu obywateli, lecz

zmierzają do stworzenia warunków społecznych sprzyjających jak najszybszej

transformacji ustroju gospodarczego państwa. Wskazane ratio legis ustawy

nakazuje jej restryktywną wykładnię, wzmacniając powyższą argumentację. Warto

wskazać, że za przyjętą interpretacją art. 2 pkt 5 lit. c przemawia także to, że

dopiero w okresie transformacji gospodarki po 1989 r. pojawiła się potrzeba

specjalnej regulacji zwolnień z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Stąd też

„przyczyny określone w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r.” należy

wiązać ze stosunkami pracy rozwiązywanymi w tym okresie, a nie, jak w przypadku

powoda, w latach wcześniejszych.

Nietrafność wywodów Sądu Okręgowego wynika także stąd, że stosowanie

wobec powoda art. 2 pkt 5 lit. c ustawy z 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i

prywatyzacji jest bezprzedmiotowe. Jak wynika z niepodważanych ustaleń

faktycznych poczynionych w sprawie 30 czerwca 1987 r. - zarządzeniem Ministra

Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z przedsiębiorstwa państwowego KZF "P."

wyłączony został Zakład Mechanizacji Przemysłu Farmaceutycznego, do którego

przeszedł powód. Według poglądów dotyczących przejścia zakładu pracy na

innego pracodawcę w okresie poprzedzającym wprowadzenie do kodeksu pracy

art. 231, w tego rodzaju przypadkach, pomimo braku wyraźnej regulacji tej kwestii,

należało przyjmować przejście zakładu pracy ze skutkiem zachowania ciągłości

stosunku pracy (B. Wagner, Zmiana pracy w wyniku porozumienia zakładów pracy,

PiZS 1980, nr 5, s. 20; W. Szubert, Zarys prawa pracy, Warszawa 1980, s. 85). Nie

ulega jednak wątpliwości, że nie było to przejście w trybie określonym w art. 231

k.p., jak tego wymaga art. 2 pkt 5 lit. c ustawy z 30 sierpnia 1996 r. Z tego względu

późniejsze zdarzenie w życiu zawodowym powoda nie mają związku z materią

ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji.

Na koniec wymaga wyjaśnienia, że wbrew przekonaniu wyrażonemu przez Sąd

Okręgowy,

odrzucenie

kasacji

w

sprawie

zakończonej

rozstrzygnięciem

„identycznym”, jak zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok tego Sądu, nie oznacza

zaakceptowania

przez

Sąd

Najwyższy

takiego

rozstrzygnięcia.

Należy

przypomnieć, że odrzucenie kasacji następuje z powodu braków formalnych i

postanowienie wydane w tym zakresie nie ma związku z oceną zasadności wyroku

zaskarżonego odrzuconą kasacją.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 15 orzekł jak w

sentencji. O częściowym zwolnieniu powoda z kosztów postępowania Sąd

Najwyższy postanowił na podstawie art. 102 k.p.c.