I PK 40/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 40/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera

w sprawie z powództwa I. B.

przeciwko T. […]

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 czerwca 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt VIII Pa …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 15

września 2004 r., w sprawie VIII Pa …/04, oddalił apelację powódki I. B. od wyroku

Sądu Rejonowego w G. - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 25

października 2003 r., w sprawie VI P ..1/01, którym oddalono jej powództwo

przeciwko G. T. o przywrócenie do pracy oraz umorzono postępowanie w stosunku

do T.

Wyrok ten zaskarżyła kasacją powódka. Jako podstawy kasacji wskazała: 1)

naruszenie prawa materialnego poprzez: naruszenie art. 30 k.p. w wyniku uznania,

że przyczyna podana w wypowiedzeniu umowy o pracę była

rzeczywista i

prawdziwa oraz że wskazane w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę

przyczyny mogły uzasadniać dokonane powódce wypowiedzenie; naruszenie art.

231 k.p. w wyniku przyjęcia, że nie doszło do przejęcia zakładu pracy w sytuacji

formalnego zlikwidowania T., a następnie przejęcia jego majątku przez nowo

utworzony G. T.

oraz przyjęcia, że nowo utworzony G. T. działający na majątku T.

nie jest pracodawcą przejmującym zakład pracy w rozumieniu wskazanego

przepisu; naruszenie art. 5 k.c. w wyniku nieuwzględnienia faktu, że dokonanie

wypowiedzenia powódce – pracownikowi T., przy powołaniu się na likwidację

pracodawcy jako przyczynę wypowiedzenia, było sprzeczne z zasadami współżycia

społecznego, w sytuacji gdy w dacie złożenia wypowiedzenia powódce w sensie

prawnym istniał G.T..zny, który przejął majątek pracodawcy powódki oraz prowadzi

na tym majątku działalność identyczną z działalnością zlikwidowanego pracodawcy,

a ponadto zatrudnia na podstawie umów o pracę dużą część innych pracowników

zlikwidowanego pracodawcy powódki, oraz w wyniku przyjęcia, że likwidacja teatru

zgodna z przepisami ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

jest prawdziwą przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę, co pozostaje w

sprzeczności z art. 5 k.c.; 2) naruszenie przepisów postępowania przez naruszenie

art. 299 k.p.c., co nastąpiło przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania

strony powodowej, w sytuacji gdy - zdaniem powódki - w sprawie występowały

niewyjaśnione fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego oraz

wyroku Sądu Rejonowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z

dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy

o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr

48, poz. 554) wprowadziły zmiany konstrukcyjne kasacji, podkreślające jej funkcję

publiczną. Rozpoznanie kasacji następuje tylko z przyczyn wykraczających ponad

toczący się między stronami spór prywatnoprawny, a więc przede wszystkim

wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości albo

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC z 2002 r., nr 2, poz. 22, z

dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01, niepublikowane, lub z dnia 4 lutego 2000 r., II

CZ 178/99, OSNC z 2000 r., nr 7-8, poz. 147). Jedynie wówczas, gdy zaskarżone

orzeczenie

oczywiście

narusza

prawo

albo

gdy

zachodzi

nieważność

postępowania, interes publicznoprawny ustępuje przed interesem prywatnym, a

Sąd Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania. W obecnym

stanie prawnym strona skarżąca ma obowiązek przedstawienia okoliczności

uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania (art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Wymaganie to uznaje się za spełnione wówczas, gdy w kasacji przytoczone zostały

konkretne argumenty prawne nawiązujące zarówno do przedmiotu rozpoznawanej

sprawy, jak i do przesłanek kasacji przewidzianych w art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2

k.p.c. (por. uchwałę połączonych Izb Sądu Najwyższego – Izby Administracyjnej,

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17grudnia 2002 r., III

CZP 72/02, OSNC z 2003 r., nr 7-8, poz. 92).

Pełnomocnik skarżącej nie spełnił przy sporządzeniu kasacji wymagań

przewidzianych dla tego środka odwoławczego w art. 393 3 k.p.c. W piśmie

procesowym obejmującym skargę kasacyjną brak jest elementu wymaganego w

art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., czyli prawidłowego i spełniającego wymagania

konstrukcyjne

kasacji

„przedstawienia

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie”. W kasacji nie powołano się ani na występujące w sprawie istotne

zagadnienie prawne (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.), ani na potrzebę wykładni przepisów

prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.), ani na nieważność postępowania. Co prawda,

pełnomocnik skarżącej przytaczając podstawy kasacyjne wskazał na „oczywiste

naruszenie art. 30 kodeksu pracy”, nie można jednak uznać, że w ten sposób

świadomie i celowo wypełnił wymóg przytoczenia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania. Jeżeli bowiem skarżący (wnoszący kasację) jako

okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazuje oczywiste naruszenie

prawa przez zaskarżone orzeczenie, to powinien uzasadnić, na czym owa

“oczywistość” naruszenia prawa polega, jakiego rodzaju naruszenie prawa uważa

za „oczywiste”. Nie jest wystarczające dla wypełnienia przez skarżącego wymogu

konstrukcyjnego kasacji, dotyczącego przedstawienia okoliczności uzasadniających

jej rozpoznanie, dopisanie

- jak to się czyni w kasacji wniesionej w niniejszej

sprawie - przy konstruowaniu podstaw kasacji obejmujących zarzuty naruszenia

przepisów prawa słowa „oczywiste” na określenie tego naruszenia. Należało w tej

sytuacji przyjąć, że kasacja nie spełnia omawianego wymogu formalnego (art. 393 3

§ 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2 k.p.c.).

Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 393 3 § 1 pkt 2

k.p.c.) oraz przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (art.

3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) stanowią dwa różne, niezależne od siebie wymagania

konstrukcyjne kasacji, których nie należy utożsamiać i które powinny być wyraźnie

oddzielnie potraktowane przez skarżącego. Wymaganie przewidziane w art. 393 3 §

1 pkt 3 k.p.c. łączy się z instytucją tzw. przedsądu, w ramach której Sąd Najwyższy

może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 i 3937 § 1 k.p.c.). Z tej

przyczyny spełnienie obowiązku określonego w powołanym przepisie nie może

polegać jedynie na odwołaniu się przez skarżącego do przytoczonych podstaw

kasacyjnych

przedstawienia

i

ich

wymaga

natomiast

wyodrębnionego

uzasadniających

rozpoznanie

kasacji

uzasadnienia,

okoliczności

przez

odniesienie się do przesłanek wynikających z art. 393 k.p.c. oraz uzasadnienie

twierdzenia, że przesłanki te w sprawie występują (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC z 2001 r., nr 3, poz.

52 oraz z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC z 2002 r., nr 5, poz. 71).

Z powyższych względów należało kasację – jako niedopuszczalną – odrzucić

(art. 3937 § 2 k.p.c.).