I PK 4/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 4/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa W. Z.

przeciwko A. P. Spółce Akcyjnej w R.

o odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 marca 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 25 czerwca 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

zasądza od skarżącej na rzecz powoda kwotę 900 zł (dziewięćset

zł)

tytułem

zwrotu

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w K. Wydział Pracy

oddalił apelację pozwanego A. P. Spółki Akcyjnej w R. od wyroku Sądu

Rejonowego w K. z dnia 25 listopada 2008 r. zasądzającego od pozwanego na

rzecz powoda W. Z. kwotę 41.054,85 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 13

października 2007 r. tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego

traktowania w zatrudnieniu (punkt I wyroku) i zasądził od pozwanego na rzecz

powoda kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu odwoławczym. W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy uznał, ze Sąd

Rejonowy dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z dyspozycją

art. 233 § 1 k.p.c., nie przekraczając granic swobodnej dopuszczalnej oceny

dowodów. Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że w procesie o naruszenie

nakazu równego traktowania w zatrudnieniu na pracodawcy spoczywał ciężar

dowodu,

że

przy

różnicowaniu

pracowników

kierował

się

obiektywnymi

przesłankami. Tymczasem pozwany pracodawca nie wykazał, że nie naruszył

zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu powoda. W szczególności nie wykazał, że w

stosunku do innych pracowników „porównawczych”, powód posiadał gorsze

kwalifikacje zawodowe. Przeciwnie, okazało się, że kwalifikacje powoda są

najwyższe, posiadał on wykształcenie zgodne z wykonywanymi czynnościami i

stale podnosił swoje kwalifikacje, a mimo to był najniżej wynagradzany za tę samą

pracę Słusznie też Sąd Rejonowy wziął pod uwagę pozytywne opinie dotyczące

pracy powoda złożone przez jego bezpośrednią przełożoną oraz przez świadków

niebędących pracownikami pozwanego, zatrudnionych w PZU, gdzie powód

wdrażał projekt na zlecenie pracodawcy. Żaden przepis nie przewiduje, jak by tego

chciał pozwany, że opinię o pracy pracownika może wydawać tylko pracodawca.

W

skardze

kasacyjnej pełnomocnik pozwanego

zarzucił naruszenie

następujących przepisów: 1/ „Rozdziału IIa Kodeksu pracy, tj. art. 18 3a - art. 183d

k.p.” polegające „na niewłaściwym zastosowaniu przepisów tego Rozdziału do

oceny zdarzeń, które miał miejsce przed wejściem w życie art. 18 3a - art. 183d k.p.”,

2/ art. 78 k.p. i art. 112 k.p. przez ich pominięcie, mimo że ich dyspozycje nie

ograniczają

prawa

pracodawcy

do

samodzielnej

oceny

wartości

pracy

zatrudnionego pracownika i kształtowania jego wynagrodzenia zgodnie z

warunkami na rynku pracy, 3/ art. 233 § 1 k.p.c. przez przyjęcie za własne ustaleń

Sądu Rejonowego i „podzielenie zaprezentowanej ich oceny, która oparta została

bezpodstawnie na porównaniu kwalifikacji formalnych powoda z kwalifikacjami

formalnymi pracowników Zespołu, z pominięciem faktycznych umiejętności tych

pracowników, znajdujących odzwierciedlenie w efektach ich pracy oraz przez

przyjęcie do oceny rodzaju pracy i jej wartość wymagającej wiedzy specjalnej, ocen

osób niekompetentnych (pracowników PZU), nie posiadających takiej wiedzy,

wydanych na podstawie obserwacji pracy powoda, z pominięciem uzasadnienia

oceny przełożonych powoda”.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na występowanie

w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego „na ustaleniu podstaw

zastosowania przepisów Rozdziału Ila Kodeksu pracy, tj. art. 18 11 - art. 183d k.p. do

oceny zdarzeń mających miejsce przed datą obowiązywania tych przepisów” oraz

domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu

Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem

o kosztach postępowania wszystkie instancje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie nadawała się do przyjęcia jej do rozpoznania nie tylko

dlatego, że postawione w niej zagadnienie prawne zostało już rozstrzygnięte przez

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 maja 2006 r., II PK 265/09 (OSNP 2007 nr 9120, poz. 124), ale dlatego, że w rozpoznawanej sprawie takie „temporalne”

zagadnienie prawne w ogóle nie występowało. Powód dochodził bowiem

odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu za

okres od 1 listopada 2004 r. do 1 czerwca 2007 r., w którym obowiązywały już

przepisy zakazujące wszelkiej dyskryminacji w zatrudnieniu. Kasacyjny zarzut

naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. usuwał się spod rozeznania kasacyjnego z uwagi na

treść art. 3983 § 3 k.p.c., który stanowi, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Oznaczało to

związanie Sądu Najwyższego miarodajnymi ustaleniami i uprawnioną sędziowską

oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, że pozwany pracodawca

naruszył zasadę równego traktowania powoda w zatrudnieniu wskutek wypłacania

mu zaniżonego wynagrodzenia w porównaniu z innymi pracownikami wykonującymi

jednakową pracę lub prace o jednakowej wartości.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w

zgodzie z art. 3989 § 2 k.p.c., orzekając o należnych powodowi kosztach

postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 k.p.c.