I PK 390/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 390/03

POSTANOWIENIE

Dnia 17 października 2003 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa J. A.

przeciwko Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej Spółce z o. o. w T.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 października 2003 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w T.

z dnia 11 marca 2003 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 393 KPC, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §

2 KPC, a rozważenie sprawy pod kątem

okoliczności z § 1 tego przepisu

uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Podstawę rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z art. 52 § 1 KP stanowiło

ustalenie,

że

powód

będąc

pracownikiem

pozwanego

Przedsiębiorstwa

Komunikacji Samochodowej ze swojej winy i z naruszeniem wyraźnego zakazu z

regulaminu pracy, przebywał na terenie zakładu pracy w stanie po spożyciu

alkoholu. W związku z podstawami wyroku, z których podstawa faktyczna nie jest

przez powoda kwestionowana, tylko sens retoryczny – bez znaczenia dla

rozpatrywanej sprawy – mają pytania postawione w kasacji: czy art. 52 § 1 pkt 1 KP

może dotyczyć pracownika będącego na urlopie i czy ciężar dowodu spoczywa na

pracodawcy.