I PK 32/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 32/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa W. S.

przeciwko Domowi Pomocy Społecznej [...] w L.

o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 czerwca 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 21 października 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, bez

obciążenia

skarżącego

kosztami

zastępstwa

procesowego

strony pozwanej.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 października 2010 r. Sąd Okręgowy– Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. oddalił apelację powoda W.S. od wyroku Sądu

Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 16 grudnia 2009

r. oddalającego powództwo przeciwko Domowi Pomocy Społecznej [...]

w L. o

przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.

Sąd Okręgowy podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne i

wnioskowania Sądu Rejonowego, który zasadnie stwierdził, że wypowiedzenie

umowy o pracę jest normalnym rozwiązaniem stosunku pracy i dla jego dokonania

nie jest konieczne zaistnienie jakiejś szczególnej przyczyny. Rozpoznając

roszczenie powoda, Sąd Rejonowy dokonał oceny, czy spełnione zostały

wymagania formalne wypowiedzenia umowy o pracę, a następnie prawdziwość,

rzeczywistość i konkretność wskazanych w nim przyczyn. W doręczonej powodowi

w dniu 1 lipca 2008 r. uchwale nr 273/XLIII/08 Zarząd Powiatu w R. wypowiadającej

powodowi umowę o pracę, z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia,

wskazał jako przyczynę utratę zaufania do powoda spowodowaną m.in.

naruszeniami obowiązków pracowniczych wymienionymi w 6 punktach. Także Sąd

Okręgowy uznał, że wszystkie zarzuty postawione powodowi w tej uchwale okazały

się prawdziwe i uzasadnione, a zatem wskazana przez pozwanego konkretna i

rzeczywista. przyczyna wypowiedzenia umowy uzasadniała rozwiązanie stosunku

pracy.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1/ art. 78 i 176 Konstytucji RP polegającego na tym, że „dopiero Sąd II instancji

merytorycznie ocenił zarzuty dotyczące wymogów formalnych wypowiedzenia

podnoszonych przez powoda w postępowaniu przed Sądem I instancji co

spowodowało iż powód został pozbawiony możliwości kontroli oceny tego Sądu

przez sąd wyższej instancji”, 2/ art. 316 k.p.c. w związku art. 386 § 4 w związku z

art. 391 § 1 k.p.c. przez nie wzięcie pod uwagę w chwili orzekania stanu rzeczy

istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy „polegającego na tym, iż pomimo

przyjęcia przez Sąd II instancji okoliczności, że powód przed Sądem I instancji

faktycznie podnosił zarzuty dotyczące wymogów formalnych wypowiedzenia, a do

których Sąd I instancji w ogóle się nie odniósł stwierdzając, że powód takich

zarzutów nie podnosił to nie zachodziły przesłanki do uchylenia” wyroku Sądu

Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Jako okoliczność

przemawiającą za przyjęciem skargi do rozpoznania skarżący wskazał jej oczywiste

uzasadnienie, które „stanowi niewątpliwy błąd w rozstrzygnięciu Sąd II instancji,

który powinien przekazać rozpoznani sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I

instancji albowiem Sąd ten niewłaściwie stwierdził, iż pozwany w ogóle w toku

postępowania nie podnosił kwestii wadliwości wypowiedzenia umowy o pracę”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie tylko nie jest oczywiście uzasadniona, ale przeciwnie

w ramach wskazanych w niej podstaw i wniosku okazała się oczywiście

bezzasadna. Nietrafny był zarzut naruszenia art. 78 i 176 Konstytucji RP, ponieważ

skarżący nie „został pozbawiony możliwości kontroli oceny tego przez sąd wyższej

instancji”, a Sąd Najwyższy nie ma obowiązku ani procesowych możliwości czego

to („tego”) skarżący był pozbawiony, zwłaszcza że skarga kasacyjna nie zawiera

jakichkolwiek zarzutów naruszenia przepisów materialnego prawa pracy. Taka

sama ocena ewidentnej wadliwości skargi kasacyjnej dotyczy także zarzutu

naruszenia art. 316 k.p.c. w związku z art. 384 § 4 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c.,

gdyż Sąd Najwyższy nie może wyręczać ani domyślać się za autora skargi

kasacyjnej, jakie to potencjalnie „niewątpliwe błędy” popełnił Sąd drugiej instancji

ferując zaskarżony wyrok w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego „merytoryczne

zarzuty dotyczące wadliwości wypowiedzenia nie zostały w ogóle ocenione przez

Sąd I instancji”, zważywszy że Sąd drugiej instancji jest władny wyrokować

merytorycznie na podstawie materiału dowodowego zebranego w obu instancjach

(art. 382 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze wniesiona skarga kasacyjna oczywiście nie

nadawała się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. W konsekwencji Sąd

Najwyższy postanowił jak w sentencji w zgodzie z art. 398 9 § 2 k.p.c., nie

obciążając skarżącego kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej w

postępowaniu kasacyjnym (art. 102 k.p.c.).

/tp/