I PK 303/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 303/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa K. C.

przeciwko "R." Spółce Akcyjnej w O.

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2006 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt V Pa …/05,

1. odrzuca skargę kasacyjną

2. odpis

postanowienia

przekazuje

Okręgowej

Radzie

Adwokackiej w K.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. oddalił apelację powoda K. C. od wyroku Sądu

Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia 29 listopada

2004 r.

Na powyższe orzeczenie powód wniósł skargę kasacyjną wskazując na

naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 3531 k.c. w związku z art. 300 k.p.,

art. 772 § 1 k.p. i art. 78 § 2 k.p. oraz naruszenie przepisów postępowania – 278 § 1

k.p.c., art. 279 k.p.c.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 § 1 k.p.c.

powinna wskazywać okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (3984

§ 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 k.p.c.) Innymi słowy Sąd Najwyższy

rozpatrzy tylko taką sprawę, w której występuje istotne zagadnienie prawne (co

polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z

reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M. Prawn. 2001, nr 13, poz.670)

lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że

przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej

judykaturze sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta związana jest z

naruszeniem przez Sąd prawa i musi jawić się jako rażąca i od razu dostrzegalna,

uwidoczniająca się bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a

nadto, czy w sprawie zachodzi nieważność postępowania. Tak więc wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie nie mogą

powoływać się li tylko na wskazane podstawy kasacyjne (art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.),

lecz musi pozostawać w ścisłym związku z art. 398 9 § 1 k.p.c., według którego Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona, zaś rzeczą skargi jest przekonanie Sądu Najwyższego, że powyższe

okoliczności występują. A contrario, gdy brak jest takiej okoliczności, Sąd

Najwyższy uprawniony jest do odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 398 6 § 3 k.p.c.).

Zatem wniosek z art. art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. rozumiany wąsko jako żądanie

przyjęcia skargi kasacyjnej bez głębszego uzasadnienia i odniesienia się do

okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. nie może być oceniany jako

spełnienie wszystkich wymogów skargi z art. 3984 § 1 k.p.c. Tak wąsko rozumiany

wniosek byłby zresztą zbędny bowiem jeśli skarga kasacyjna w ogóle jest przez

stronę wniesiona to jest oczywistym, że strona oczekuje jej przyjęcia.

Badając pod względem formalnym skargę kasacyjną wniesioną przez

ubezpieczonego Sąd Najwyższy nie dopatrzył się występowania przesłanek

pozwalających na przyjęcie jej do rozpoznania ze względu na brak spełnienia

wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Skarga kasacyjna nie zawiera

wniosku o jej przyjęcie, a tym samym uzasadnienia, które korespondowałoby z

przesłankami z art. 3983 § 1 k.p.c., służącymi Sądowi Najwyższemu do oceny, czy

skarga ta zasługuje na przyjęcie do rozpoznania.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną.