I PK 3/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 3/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa E. K.

przeciwko Bankowi […]

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w S.

z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt III Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Pełnomocnik powódki E. K. w kasacji od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 29 października 2004 r. zarzucił temu

wyrokowi naruszenie prawa materialnego - art. 45 § 2 Kodeksu pracy

błędną

jego

wykładnię

i

niewłaściwe

zastosowanie.

Jako

przez

okoliczności

uzasadniające rozpoznanie niniejszej kasacji wskazał rażące naruszenie wyżej

wymienionego przepisu w sposób wskazany wyżej. Ponadto skarżący zarzucił

naruszenie przepisów postępowania – w szczególności art. 233 § 1 i § 2 k.p.c. –

poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Na tych podstawach

domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie apelacji pozwanego i

o przywrócenie do pracy wraz z ewentualnym zasądzeniem odszkodowania na

rzecz powódki w trybie art. 47 k.p. i zasądzenia od powoda na rzecz powódki

kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku do ponownego

rozpoznania przez Sąd drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3933 § 1 k.p.c. wymienia konieczne wymagania formalne, jakie

powinna zawierać skarga kasacyjna wniesiona od wyroku Sądu drugiej instancji

wydanego po dniu 1 lipca 2000 r. W szczególności wniesiona kasacja powinna

zawierać przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 §

1 pkt 3 k.p.c.). Kasacja temu wymaganiu w niniejszej sprawie nie czyni zadość,

wskazuje jedynie na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego odnośnie

postanowień art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. W przedmiotowej sprawie nie jest uprawnione

stanowisko, że okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji jest zarzut

rażącego naruszenia prawa materialnego, bowiem jego uzasadnienie odnosi się

jedynie do podstaw kasacyjnych określonych w art. 393 1 k.p.c.. Zatem nie może

być ta okoliczność potraktowana jako wskazanie istotnego zagadnienia prawnego

bądź potrzeby w niniejszej sprawie wykładni przepisów prawa budzących poważne

wątpliwości lub wywołujące rozbieżności w orzecznictwie.

Nawet jeżeli przyjąć, że kasacja ta wskazywała na istnienie w niniejszej

sprawie

istotnego

zagadnienia

prawnego,

to

wydanie

orzeczenia

odszkodowawczego, w miejsce wybranego przez pracownika żądania przywrócenia

do pracy, pozostaje w uprawnionej gestii sądu pracy w każdej konkretnej sprawie

pracowniczej, co wyklucza możliwość wytyczenia abstrakcyjnego rozwiązania tego

problemu rozumianego jako rozstrzygnięcie o istotnym zagadnieniu prawnym. W

konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania na

podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. dlatego, że skarżący nie wskazał innych okoliczności,

które uzasadniałyby rozpoznanie kasacji, tj. że istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie (art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.), bądź że zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo albo że zachodzi nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.).