I PK 298/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 298/05

POSTANOWIENIE

Dnia 17 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa J. O.

przeciwko Ośrodkowi Hotelowo - Wypoczynkowemu Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w T.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 stycznia 2006 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

W kasacji powódki J. O. od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. - Wydziału III Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 stycznia 2004 r., pełnomocnik

skarżącej podniósł następujące zarzuty: 1/ błędnej wykładni i niewłaściwego

zastosowania art. 17 i 30 § 4 k.p. wskutek przyjęcia, że pracodawca nie miał

obowiązku przeszkolenia powódki na wyznaczonym stanowisku pracy i w związku z

nieznajomością programu komputerowego "Gość” przyczyna wypowiedzenia

umowy o pracę leżała po jej stronie, 2/ naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wskutek

jednostronnej i nieobiektywnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z

zasadami prawa pracy, logiki i doświadczenia życiowego. Za przyjęciem kasacji do

rozpoznania przemawia „konieczność korygowania takiej linii orzeczniczej sądów

pracy, która polegać by miała na aprobowaniu drastycznie nierównoprawnych

relacji pomiędzy pracodawcą a pracownikiem”, któremu pracodawca może

dowolnie zmieniać warunki pracy na nowym stanowisku, bez ponoszenia

odpowiedzialności za przygotowanie pracownika do takiej pracy. „Zaskarżone

orzeczenie wpisuje się w optykę antypracowniczego kształtowania relacji w ramach

stosunku pracy”, co jest sprzeczne z podstawowymi zasadami polskiego prawa

pracy, „jak i orzecznictwa unijnego, którego charakter nie powinien być

ignorowany”. Skarżąca domagała się uchylenia „oraz zmiany” zaskarżonego

wyroku i uwzględnienia powództwa, a także zasądzenia od pozwanej poniesionych

kosztów procesu. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Sąd Apelacyjny

przemilczał, że od 22 maja do 9 września 2003 r. powódka przebywała na

zwolnieniu lekarskim, a wymagana od niej znajomość programu komputerowego,

który nie był prosty, ponieważ nie potrafił go obsługiwać nawet dyrektor hotelu, nie

uzasadniała wypowiedzenia jej umowy o pracę, ponieważ przyczyna ta „została

wykreowana przez pracodawcę z jego własnej woli”. Ponadto systematyczne

działania nękające w celu wyeliminowania powódki z zespołu pracowników

potwierdzały to, że nieuzasadnione było rozwiązanie umowy o pracę z jej rzekomej

winy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny uznał, że powódka pomimo zatrudnienia od 1 lutego 2003 r. na stanowisku kierownika recepcji

pozwanego Ośrodka Hotelowo-Wypoczynkowego Spółki z o.o. w T. - nie nauczyła

się do września 2003 r. obsługi programu komputerowego „Gość” i z braku tej

zawodowej umiejętności nie potrafiła obsłużyć gości hotelowych kończących pobyt

w tym Ośrodku podczas nieobecności recepcjonistki. Wprawdzie pozwany nie

wyznaczył powódce terminu do nauki tego programu ani nie wskazał osoby, która

miała przyuczyć powódkę, to nie oznaczało to, iż brak takich umiejętności „miał

trwać ciągle”. Strona pozwana nigdy nie organizowała specjalnych szkoleń dla

pracowników recepcji, którzy wzajemnie przekazywali sobie podstawy obsługi

programu „Gość” i w taki sposób miała go przyswoić powódka, która będąc

przełożoną recepcjonistek powinna znać obsługę tego podstawowego programu

pracy recepcji i miała wystarczająco dużo czasu na opanowanie programu, który

powinna znać z racji zajmowanego stanowiska pracy.

Takie ustalenia i oceny prawne Sądu Apelacyjnego mieszczą się w granicach

swobodnej sędziowskiej oceny zebranego materiału dowodowego (art. 233 § 1

k.p.c.). Nie mogły ich podważyć podniesione dopiero w kasacji nowości faktyczne

lub dowodowe (art. 39311

§ 2 k.p.c.), o których przecież nie wspomina

uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jakoby powódka była okresowo niezdolna do

pracy, czy też że tego programu komputerowego nie znał dyrektor hotelu. Powinno

być oczywiste, że pracownik zajmujący stanowisko kierownika recepcji hotelowej

powinien mieć lub niezwłocznie uzyskać podstawowe umiejętności zawodowe do

pełnienia takiej funkcji kierowniczej, niezbędne do prawidłowej realizacji zadań tej

jednostki organizacyjnej strony pozwanej, w tym do nadzorowania pracy podległego

personelu

recepcjonistek.

Powódka

miała

świadomość

takich

powinności

pracowniczych, a jej „wola występowania w roli gospodarza hotelu” ograniczona do

witania lub żegnania gości, których wszakże nie potrafiła obsłużyć w związku

zakończeniem pobytu hotelowego, jednoznacznie dyskwalifikowała ją do dalszego

zajmowania stanowiska kierownika recepcji.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji do

rozpoznania

jako

oczywiście

bezzasadnej

na

podstawie

stosownych

rozpoznania wniesionej kasacji art. 393 § 1 pkt 3 w związku z art. 393 7 § 1 k.p.c.

do