I PK 295/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 295/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa J. K., M.K. i S. K.

przeciwko Zakładom Mechanicznym "B." Spółce Akcyjnej w G.

o odprawę pieniężną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2005 r.,

kasacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 9 czerwca 2004 r., sygn. akt VIII Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie […]

przeciwko Zakładom Mechanicznym „B.” Spółce Akcyjnej w G. o odprawę

pieniężną wyrokiem z 9 czerwca 2004 r. oddalił apelację powodów i odstąpił od

obciążania ich kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

W kasacji pełnomocnik powodów zaskarżył orzeczenie Sądu Okręgowego w

całości zarzucając mu naruszenie art. 385 k.p.c., polegające na oddaleniu

uzasadnionej apelacji, przy czym uchybienie powyższe wywarło istotny wpływ na

treść

orzeczenia

skutkując

wydaniem

nietrafnego

merytorycznie

wyroku.

Pełnomocnik podniósł również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a

mianowicie art. 24126 k.p., art. 80 § 1 i 2 i art. 113 § 14 Zakładowego Układu

Zbiorowego Pracy z 21 grudnia 1996 r.; art. 19 § 1 i 23 § 5 Ponadzakładowego

Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Przedsiębiorstw Przemysłu Obronnego

i Lotniczego z 20 września 1996 r. oraz art. 13 § 1 załącznika nr 3 do tego Układu.

W opinii wnoszących kasację zasługuje ona na rozpoznanie, albowiem w

sprawie występują dwa

istotne zagadnienie prawne. Pierwsze polega na

odpowiedzi na pytanie, jaki jest podmiotowy zakres uprawnień przewidzianych w

art. 80 § 1 i 2 oraz art. 113 § 14 ZUZP, art. 23 § 5 i art. 19 § 2 PUZP oraz art. 3 § 1

załącznika nr 3 do tego układu, w szczególności czy uprawnienia wynikające z

unormowań wymienionych układów, adresowanych do „pracowników”, odnoszą się

również do pozostałych kategorii osób wymienionych w art. 1 § 1 PUZP, w tym do

„pracowników, którzy odeszli na emeryturę i rentę, a ostatnie miejsce ich pracy było

u pracodawcy objętego układem”? Drugi problem podniesiony przez kasatora

sprowadza się do tego, czy roszczenie o gratyfikację pieniężną przewidzianą w art.

23 § 5 PUZP i art. 113 ZUZP podlega dziedziczeniu oraz czy uprawnienie do tej

gratyfikacji powstaje również w sytuacji wypłaty świadczenia odszkodowawczego

na podstawie przepisów ogólnych, związanego ze śmiercią poszkodowanego

pracownika?

Niezależnie od tego autor kasacji utrzymuje, że zaskarżony wyrok oczywiście

narusza prawo w granicach zaskarżenia.

Wskazując na powyższe pełnomocnik powodów wniósł o uchylenie orzeczenia

w całości i przekazanie sprawy sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania,

wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania za wszystkie instancje;

ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie apelacji w całości oraz

zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego za pierwszą, drugą i trzecią

instancję według załączonego spisu – w wypadku uznania podstawy kasacyjnej z

art. 3931 pkt 2 za nieusprawiedliwioną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 k.p.c. kasacja, obok oznaczenia zaskarżonego

orzeczenia

ze

wskazaniem

zakresu

zaskarżenia,

przytoczenia

podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z

oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany, powinna zawierać, jako jeden z

elementów konstrukcyjnych, także przedstawienie okoliczności uzasadniające jej

rozpoznanie. Wymaganie to jest związane z faktem, że kasacja stanowi środek

odwoławczy spełniający przede wszystkim funkcje publiczne, a jej podstawowym

celem jest zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład w rozwój prawa i

jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99,

OSNC

2000,

nr

7-8,

poz.

147).

Przedstawienie

okoliczności

uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania polega na wyjaśnieniu, jakie

zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo na

określeniu, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem,

na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem

rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz.

151). W szczególności kasator powinien wykazać, że z uwagi na powołaną przez

niego okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji, przyjęcie kasacji do

rozpoznania sprawy umożliwi Sądowi Najwyższemu ujednolicenie wykładni prawa

lub wniesienia wkładu w rozwój prawa i jurysprudencji.

Kasacja powodów nie spełnia tych wymagań. Ich pełnomocnik ogranicza się do

wskazania, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne i sformułowania

pytań wiążących się z tymi zagadnieniami. Nie podaje on natomiast uzasadnienia,

które w tym przypadku powinno polegać na wykazaniu, dlaczego wskazane

zagadnienia są istotne z punktu widzenia wskazanych wyżej publicznych celów

kasacji. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III

CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151). Co więcej uzasadnienie kasacji zostało

w całości poświęcone uzasadnieniu jej podstaw, a jej autor nie podjął próby

uzasadnienia okoliczności kasacyjnych. Stwierdzenie to odnosi się również w pełni

do stwierdzenia, że „zaskarżony wyrok oczywiście narusza prawo w granicach

kasacji. Takie stwierdzenie wymaga szczególnie starannego uzasadnienia,

zwłaszcza, gdy odnosi się do całej grupy przepisów wskazanych w podstawach

kasacji. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem

oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia

tylko wówczas, gdy jest widoczne na pierwszy rzut oka, bez potrzeby zagłębiania

się w sprawę (uchwała Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP

72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92). W ocenie Sądu Najwyższego nie ma podstaw

do uznania, że w niniejszej sprawie wystąpiło oczywiste naruszenie prawa w

podanym powyżej znaczeniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.