I PK 294/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 294/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa A. W.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej Kopalni Węgla Kamiennego "H." w

K. i R.Spółce Węglowej Spółce Akcyjnej w R.

o nagrodę barbórkową i "14" pensję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2005 r.,

kasacji obu stron pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 22 kwietnia 2004 r., sygn. akt IX Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Katowicach – Sąd Pracy w sprawie A. W. i K. M. przeciwko

Kompani Węglowej S.A. Kopalni Węgla Kamiennego „H.”

S.A.

i R. Spółce Węglowej

o nagrodę barbórkową i 14 pensję wyrokiem z 22 kwietnia 2004 r. oddalił

apelację pozwanych.

W kasacji pozwani zaskarżyli wyrok Sądu Okręgowego w K. zarzucając mu

naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie, a w szczególności art. 80 k.p. w związku z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1

załącznika nr 11 oraz § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 załącznika nr 12 do ZUZP dla

Pracowników RSW S.A. z

26 listopada 1994 r., przez przyjęcie, że powodowi

Andrzejowi Woźniakowi korzystającemu z urlopu górniczego przysługuje nagroda z

okazji Dnia Górnika i dodatkowa nagroda roczna tzw. 14-ta pensja w pełnej

wysokości, mimo nieświadczenia w tym okresie pracy i niezachowania za ten okres

prawa do wynagrodzenia. Ponadto pozwani zarzucili naruszenie art. 24113 § 1 k.p.

oraz art. 3 ust. 1 układu ponadzakładowego UZP dla PZG z 21 grudnia 1991 r.

wraz z protokołami dodatkowymi nr 5 z 6 października 1993 r. i nr 6 z 1 marca 1994

r., który jako mniej korzystny obligował pozwanych do wypowiedzenia w trybie art.

42 k.p. powodom dotychczasowych warunków płacy wynikających z ZUZP dla

Pracowników RSW S.A. w związku z przejściem na urlop górniczy. Na koniec

zarzucili naruszenie art. 9 § 2 k.p. oraz art. 18 § 1 i 2 k.p. przez przyjęcie, że

postanowienia układu ponadzakładowego UZP dla PZG z 21 grudnia 1991 r., a w

szczególności protokoły nr 5 i 6 do tego układu, ustalające wysokość nagród z

okazji Dnia Górnika i dodatkowej nagrody rocznej tzw. 14-tej pensji dla

korzystających z urlopów górniczych, jako mniej korzystne „niż przepisy prawa

pracy, są nieważne”, a w sprawie mają zastosowanie wyłącznie postanowienia

załącznika nr 11 i 12 do ZUZP dla Pracowników RSW S.A. wbrew postanowieniom

§ 1 pkt 17 załącznik nr 9 do ZUZP.

Wskazując na powyższe podstawy skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w

K., który wydał zaskarżone orzeczenie lub innemu sądowi równorzędnemu przy

uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. kasacja powinna zawierać przedstawienie

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Obowiązek ten sprowadza się do

wskazania okoliczności nawiązujących do przesłanek tzw. przedsądu określonych

w art. 393 k.p.c. Musi to być zatem wskazanie, że zaskarżone orzeczenie w sposób

oczywisty narusza prawo albo że zachodzi nieważność postępowania lub też

występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne albo potrzeba wykładni przepisów

prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów. Okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji muszą być

w jej treści jednoznacznie wyartykułowane, z odwołaniem się do właściwych

przepisów procesowych - art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c - oraz do przesłanek tzw.

przedsądu - art. 393 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2001,

IV CZ 200/01, LEX nr 52714).

Kasacja pozwanych nie spełnia powyższych wymagań. Wskazują oni jedynie w

ostatnim zdaniu uzasadnienia, że „skoro, w niniejszej sprawie zachodzi ewidentne

naruszenia prawa materialnego wskazanych na wstępie przepisów – kasacja jest

konieczna i w pełni zasadna”. Biorąc pod uwagę znaczenie słowa „ewidentne” Sąd

Najwyższy przyjmuje, że stronie skarżącej chodzi o wskazanie przesłanki przyjęcia

kasacji do rozpoznania, określonej w art. 393 § 2 k.p.c., w zwrocie „zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo”.

Należy jednak wskazać, że oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony

wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest widoczne na pierwszy rzut

oka, bez potrzeby zagłębiania się w sprawę (uchwała Połączonych Izb – Izby

Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17

grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92.

W ocenie Sądu Najwyższego nie ma podstaw do uznania, że w niniejszej

sprawie wystąpiło oczywiste naruszenie prawa w podanym powyżej znaczeniu.

Pełnomocnik powodów nie uzasadnia, na czym to naruszenie miałoby polegać. W

tym zakresie nie wystarczy ogólne odwołanie się przez niego do uzasadnienia

podstaw kasacji. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego

powołanie się przez skarżącego na to, że „zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo” (art. 393 § 2 k.p.c.) wymaga wskazania przepisów prawa, które

zostały w ten sposób naruszone, oraz uzasadnienia, że naruszenie miało taki

właśnie charakter. Nie jest wystarczające posłużenie się sformułowaniem ustawy,

ani odwołanie się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, ani – pozostawione bez

uzasadnienia – użycie określenia „oczywiste” (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z 6 maja 2003 r., V CZ 53/03).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.