I PK 291/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 291/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa M. N.‎przeciwko G. w C. ‎o przywrócenie do pracy, odszkodowanie z tytułu rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 maja 2015 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie‎z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt IV Pa 35/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Częstochowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. oddalił apelacje obu stron od wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie z dnia 5 lutego 2014 r. oddalającego powództwo M. N. o uznanie odwołania jej ze stanowiska dyrektora pozwanego G. w C. za bezskuteczne i zasądzającego od pozwanego na rzecz powódki odszkodowanie w kwocie 13.800 zł za wadliwe jej odwołanie z pracy (punkt I wyroku), a także zniósł wzajemnie między stronami koszty procesu (punkt II wyroku).Sąd Okręgowy częściowo podzielił ustalenia faktycznie oraz ich ocenę prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, uznając, że wprawdzie rozwiązanie stosunku pracy z powódką nastąpiło z naruszeniem prawa, ale z innych przyczyn niż przyjął Sąd Rejonowy.

W ocenie Sądu Okręgowego, o wadliwości tej przesądziło to, że pozwany odwołał powódkę ze stanowiska dyrektora bez zasięgnięcia opinii M., czego wymaga art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 406 ze zm.). Stowarzyszenie to bez wątpienia funkcjonuje na obszarze działania pozwanego, a jego działalność jest związana rodzajowo z działalnością pozwanej instytucji. Było ono bowiem „jednym z głównych partnerów pozwanego.

Działalność pozwanego to w 70% organizacja Międzynarodowego Festiwalu Muzyki [...] G. oraz promocja muzyki [...], co niewątpliwie łączy oba podmioty. (...) W programie XX Międzynarodowego Festiwalu Muzyki [...] G., organizowanego w okresie 30 kwietnia - 6 maja 2010 r. przez pozwany ośrodek, jako współorganizator widnieje właśnie Stowarzyszenie M.. Obecnie nadal na stronie pozwanego widnieje logo tego stowarzyszenia. Związek zatem pomiędzy działalnością pozwanego a działalnością M. nie powinien budzić wątpliwości”. W skardze kasacyjnej pozwany zaskarżył wyrok w części oddalającej jego apelację, zarzucając „rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy” o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących bieżności w orzecznictwie sądów”, a także o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie powództwa o odszkodowanie albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu lub innemu Sądowi równorzędnemu. Skarżący wniósł też o zasądzenie od powódki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjście do rozpoznania już dlatego, że została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o działalności kulturalnej. Tymczasem przy braku jakichkolwiek proceduralnych zarzutów kasacyjnych Sąd Najwyższy był związany miarodajnym ustaleniem zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 1 k.p.c.), że M. wprawdzie ma siedzibę w W., ale ściśle współpracuje z pozwanym Ośrodkiem, jest istotnym współorganizatorem festiwali muzycznych i innych międzynarodowych projektów muzycznych i promocyjnych, przeto było uprawnionym podmiotem do zaopiniowania zamiaru wypowiedzenia stosunku pracy powódce.

Taka wykładnia materialnoprawnej podstawy skargi kasacyjnej wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r., I PK 43/14 (LEX nr 1628906), w którym przyjęto, że pojęcie „stowarzyszenia twórcze” obejmuje, po pierwsze, nie tylko stowarzyszenia, które działają w danej instytucji i do których należy dyrektor, lecz wszelkie stowarzyszenia, które funkcjonują na terenie działania organizatora, a ich działalność jest związana z rodzajem działalności instytucji, i po drugie, zarówno stowarzyszenia zrzeszające twórców, jak też prowadzące i inspirujące działalność twórczą.

Ponadto w skardze kasacyjnej zabrakło zarzutów naruszenia art. 45 § 1 w związku z art. 69 k.p., które stanowiły podstawę zasądzenia kontestowanego odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, przeto dotknięta wymienionymi brakami i oczywiście bezzasadna skarga kasacyjna nie została przyjęta do merytorycznego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.