I PK 288/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 288/07

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa J. Ż.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej Oddziałowi Kopalni Węgla

Kamiennego "H." w R.

o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2008 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 29 maja 2007 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda J. Ż. kwotę

2025 zł (dwa tysiące dwadzieścia pięć) tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 29 maja 2007 r. częściowo uwzględnił

apelację strony pozwanej (zarzut przedawnienia) w sprawie z powództwa J. Ż. o

wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych.

Skargę kasacyjną pozwana oparła na podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazano na istotne zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), koncentrujące się wokół oceny „czy pracownik

zajmujący samodzielne i kierownicze stanowisko pracy może przez czynności

faktyczne, a wbrew obowiązującym regułom prawnym wynikającym z Kodeksu

pracy i układu zbiorowego pracy, spowodować powstanie prawa do dodatkowego

wynagrodzenia za godziny nadliczbowe”.

W odpowiedzi powód wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył:

Skarga zasadniczo winna być odrzucona z braku uzasadnienia wniosku o

przyjęcie jej do rozpoznania. Wniosek i jego uzasadnienie to dwa konieczne

elementy konstrukcyjne pozostające w koniunkcji, stąd winny wystąpić łącznie (art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Chodzi oczywiście o uzasadnienie odrębne od uzasadnienia

podstaw skargi, gdyż są to oddzielne uzasadnienia (art. 398 4 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.).

Uzasadnienie podstaw skargi nie zastępuje braku uzasadnienia wniosku o jej

przyjęcie, gdyż na etapie przedsądu ocenie podlega tylko wskazywana podstawa

przyjęcia skargi a podstawy skargi oceniane są dopiero po przyjęciu jej do

rozpoznania. Odrębne uzasadnienie wniosku jest konieczne tym bardziej, gdy

skarga odwołuje się do przesłanki, która przez jej rozpoznanie ma realizować

interes systemu prawa. Brak uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi w

orzecznictwie traktowany jest jako brak nieusuwalny skutkujący jej odrzuceniem na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Próba odejścia od tego reżimu z założeniem, iż sam wniosek może zawierać

podstawę uzasadniającą przyjęcie skargi oraz jej uzasadnienie, również nie

pozwala tego stwierdzić. Nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego kwestia

sformułowana we wniosku. Jej przytoczenie (in extenso) samo w sobie ukazuje

mankamenty metodyczne i merytoryczne wniosku, prócz negatywnie ocenionego

już wyżej braku odrębnego uzasadnienia. Istotne zagadnienie prawne to problem

doniosły jurydycznie i o znaczeniu uniwersalnym dla systemu prawa. Każdorazowo

wymaga więc klarownego przedstawienia (sformułowania) z odwołaniem do

określonych norm prawnych (przepisów). Oczywiście po uprzedniej gruntownej

analizie prawa oraz orzecznictwa, na bazie której określone istotne zagadnienie

prawne może zostać postawione i stanowić dopiero podstawę do przyjęcia skargi

oraz rozpoznania takiego zagadnienia przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie skargi w

głównej mierze warunkowane jest interesem publicznym (rozwojem i wykładnią

prawa). Natomiast przytoczona we wniosku kwestia nie stanowi istotnego

zagadnienia prawnego. Sprowadza się bowiem tylko do zwykłej wykładni i

stosowania prawa w konkretnym stanie faktycznym. Nie stanowi to przesłanki

przedsądu, gdyż wówczas skarga kasacyjna nie miałaby granic a postępowanie

kasacyjne byłoby kolejną (zwykłą) instancją. Skarga kasacyjna przysługuje wszak

od prawomocnego wyroku i wykładnia jako przesłanka przyjęcia skargi jest

szczególnie uwarunkowana (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Analiza orzecznictwa, której

w skardze nie dokonano, nie ukazuje rozbieżności co do prawa do wynagrodzenia

za

nadgodziny

kierowniczych

i

nawet

dla

pracowników

samodzielnych.

Część

zatrudnionych

tego

na

orzecznictwa

stanowiskach

przytoczono

w

zaskarżonym wyroku, niezależnie od tego, iż w sprawie ustalono, że powód nie był

zatrudniony na stanowisku kierowniczym w rozumieniu art. 151 4 § 1 k.p. i pracował

w nadgodzinach. Ustalenia faktyczne wiążą w postępowaniu kasacyjnym (art. 398 13

§ 2 k.p.c.).

Z tych motywów, z braku przesłanki przedsądu odpowiadającej warunkom z

art. 3984 § 1 pkt 3 i art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., odmówiono przyjęcia skargi do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach orzeczono zgodnie z żądaniem na podstawie art. 98 k.p.c. oraz §

6 pkt 6, § 11.1. pkt 2 i § 12.4. pkt 2 (odpowiednio) rozporządzenia z 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, według stawki minimalnej

dla wartości przedmiotu zaskarżenia (56.525,51 zł).

/tp/