I PK 285/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 285/04

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z powództwa T. L.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w B.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 kwietnia 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w .

z dnia 20 sierpnia 2004 r., sygn. akt V Pa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Powódka T. L. wniosła kasację od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 20 sierpnia 2004 r. Jako podstawę kasacji

wskazała art. 30 § 4, art. 45 §1 k.p., art. 10 ust. 1 art. 1 ust. 1 ustawy

z dnia 28

grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych

ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.), art. 60 k.c. w zw. z art. 300 k.p.,

art. 44a ust. 7 zd. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) w zw. z art. 477 1 § 1 k.p.c., art. 8 k.p. Powódka

wskazała również na naruszenie przepisów postępowania art. 328 § 2, art. 232, art.

227, art. 233 § 1 k.p.c. Kasacja zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku

i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi

pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów

zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych,

względnie o przywrócenie jej do pracy na stanowisku pielęgniarki oddziałowej

Oddziału Chirurgicznego w SPZOZ w B.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 48, poz.554) zreformowano instytucję kasacji. Znowelizowany przepis

art. 3933 § 1 k.p.c. określa rygory, którym obecnie powinna odpowiadać kasacja

jako szczególny środek odwoławczy. Oprócz dotychczasowych wymagań w postaci

wskazania podstaw kasacji i ich uzasadnienia konieczne jest przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, przy czym należy to uczynić w

sposób nawiązujący do treści art. 393 k.p.c., w którym określone zostały przesłanki

odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania. Warunki, jakim powinna odpowiadać

kasacja, określone w przepisie art. 3933

§ 1 k.p.c. odmiennie niż wymagania

przewidziane dla niej jako pisma procesowego, o którym mowa w art. 393 3 § 2

k.p.c. - nie są traktowane jako formalne i podlegające ewentualnemu uzupełnieniu

w trybie art. 130 k.p.c. Ich brak stanowi zatem istotną wadę, która mogłaby zostać

usunięta jedynie w terminie przewidzianym do wniesienia kasacji (art. 393 4 § 1

k.p.c.), który w przedmiotowej sprawie już upłynął. Kasacja nie respektująca

powyższych wymagań należy do kategorii kasacji niedopuszczalnych w rozumieniu

art. 3935 k.p.c. W. postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSN

2001,

z.3,

poz.

Sąd

Najwyższy

wyjaśnił,

że

brak

polegający

na

nieprzedstawieniu okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji powoduje

odrzucenie kasacji bez wzywania o jego uzupełnienie.

Dokonując oceny, czy w kasacji powódka przedstawiła okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie należy wskazać, że w tym zakresie istnieje już

bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 22 marca 2001

r. V CZ 131/01, OSNC 2001/10/156; postanowienie z dnia 12 grudnia 2000 r. V

CKN 1780/00, OSNC 2001/3/52; postanowienie z dnia 11 maja 2001 r. III CZ 28/01,

OSNC 2002 r./2/22; postanowienie z dnia 17 października 2001 r. III CZ 98/01,

OSNC 2002 r./5/71; postanowienie z dnia 5 czerwca 2001 r. IV CZ 45/01, OSNC

2001 r./10/157; postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., CZ 35/01 , OSNC 2002

r./1/11). W pewnym uogólnieniu można przyjąć, że przedstawienie okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji (spełnienie wymagania z art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c.) powinno być wyraźne, przede wszystkim w tym znaczeniu, że nie może być

ono wyinterpretowane z przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, lecz

powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący

wskaże,

jakie

konkretnie

występujące

w

sprawie

okoliczności

pozwalają

zakwalifikować kasację do rozpoznania, i jednocześnie uzasadni, dlaczego

odpowiadają

one

ustawowemu

katalogowi

przesłanek

usprawiedliwiających

przyjęcie kasacji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października

2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5 poz. 71, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,

OSNC 2002, nr 1 poz. 11). Skarżący powinien wypełnić formułę art. 393 k.p.c.

odpowiednią treścią, przytaczając szczegółową argumentację prawną, wykazującą,

że w przyjętych ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę zaskarżonego

orzeczenia, zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych w art. 393 k.p.c.

przesłanek.

W

przypadku

kasacji

powódki,

kasacja

nie

wskazuje

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie w znaczeniu wyżej przedstawionym. Uzasadnienie

kasacji stanowi polemikę z ustaleniami Sądów pierwszej i drugiej instancji oraz ich

oceną prawną.

Powyższe nie spełnia wymagań art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. przytoczenia

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. Przedstawienie okoliczności,

które uzasadniałyby rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie

istotne zagadnienie prawne, polega na przedstawieniu tego zagadnienia przez jego

sformułowanie z przytoczeniem argumentów prawnych, które prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych albo uzasadnienia, że istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie.

Kasacja tym samym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie

art. 3937 § 2 k.p.c. w związku z art. 3935 k.p.c.