I PK 274/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 274/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa J. W.

przeciwko "G." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 12 sierpnia 2004 r., sygn. akt IX Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania i zasądza od powoda

na rzecz pozwanej kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

W kasacji powoda J. W. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 12 sierpnia 2004 r. pełnomocnik skarżącego

podniósł następujące zarzuty: 1/ naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391

k.p.c. – przez niewskazanie, jakie dowody sąd uznał za wiarygodne, a którym

odmówił tej cechy, a także przez nieodniesienie się do zarzutów apelacyjnych „w

sposób uniemożliwiający kontrolę prawidłowości zarzucanych uchybień”, 2/

naruszenia art. 382 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 278 § 1 k.p.c. w związku z art.

391 k.p.c. wskutek błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego. Jako

okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania wskazano istotne

zagadnienie prawne, „czy w sytuacji w której osoba nie będąca przedsiębiorcą, na

podstawie pełnomocnictwa wykonuje dla przedsiębiorcy czynności związane

zarówno z kierowaniem oddziałem przedsiębiorstwa jak i inne czynności nie

związane z bieżącym zarządem grupą ludzi, w łączącej strony więzi prawnej dla

oceny rodzaju stosunku prawnego należy badać, które z cech charakterystycznych

dla danego rodzaju czynności mają charakter przeważający, czy też należy uznać,

iż udzielenie pełnomocnictwa – jako czynność jednostronna o charakterze nie

obligacyjnym – wyklucza uznanie opartego na nim stosunku prawnego za stosunek

pracy”. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i poprzedzającego

go wyroku Sądu Rejonowego w W. i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów

postępowania „za obie instancje”. W ocenie skarżącego prawidłowa ocena

materiału dowodowego powinna prowadzić do ustalenia, że „wykonywał zarówno

umowę o pracę – kierując grupą pracowników pozwanego – jak i inną umowę

cywilnoprawną – negocjując kontrakty, szukując

kontrahentów”, a pieczątka

dyrektor-pełnomocnik wyraźnie wskazywała na podwójny charakter tych czynności.

W odpowiedzi na kasację pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie od powoda kosztów

postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja zawiera wyłącznie proceduralne zarzuty kasacyjne, które mogłyby

uzasadniać skargę kasacyjną wyłącznie wówczas gdyby były oczywiście zasadne,

tj. uzasadniające kasację w stopniu widocznym na pierwszy rzut oka i bez

wgłębiania się w szczegóły sprawy. Tymczasem Sąd Okręgowy wskazał na istotne

przesłanki ustalenia niepracowniczego charakteru zatrudnienia powoda, który

nawet w kasacji twierdził, że stosunek prawny łączący go z pozwanym miał złożoną

pracowniczo-cywilnoprawną

argumentował, że powód

naturę.

Jeżeli

zważyć,

że

Sąd

Okręgowy

nie miał ustalonych godzin pracy ani nie był nikomu

podporządkowany, a nawet mógł nie być zainteresowany zawarciem umowy o

pracę w spornym okresie, gdyż starał się o przyznanie renty, to ostatecznej

konstatacji tego

Sądu, że skoro obie strony nie wyraziły obustronnie woli

nawiązania stosunku pracy, to w spornym okresie łączył je niepracowniczy

stosunek cywilnoprawny wynikający z udzielonego powodowi pełnomocnictwa - nie

można zarzucić naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa materialnego, których

skarżący nawet nie wymienił wśród podstaw kasacyjnych, ograniczając się do

subiektywnie

stawianych

proceduralnych

zarzutów

kasacyjnych.

Powyższe

oznaczało, że

wbrew twierdzeniem kasacji Sąd Okręgowy zbadał, które cechy

miały charakter przeważający (dominujący) w łączącym strony stosunku prawnym,

opowiadając się za stosunkiem cywilnoprawnym. W tej sytuacji postawione w

kasacji zagadnienie prawne, które rozmijało się z ustaleniami i oceną prawną Sądu

drugiej instancji nie mogło być przedmiotem abstrakcyjnego rozstrzygnięcia po

myśli skarżącego, jakoby z samego faktu udzielenia pełnomocnictwa do

prowadzenia przedsiębiorstwa wynikało jego prowadzenie w ramach stosunku

pracy, skoro przeważająca była cywilnoprawna

charakterystyka i natura

zobowiązania stron.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.