I PK 268/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 268/04

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa J. B.

przeciwko Zespołowi Szkół Ogólnokształcących […]

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 1 lipca 2004 r., sygn. akt VI Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 lipca 2004 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K. na skutek apelacji powódki J. Bi. o przywrócenie do pracy w

charakterze nauczyciela w Zespole Szkół Ogólnokształcących […], oddalił apelację

od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w K. z dnia 13 listopada 2003 r.

Kasacja powódki zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego – art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 91c ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia

1982r. Karta Nauczyciela (Dz.U. Nr 3, poz 19 ze zm.) przez błędną wykładnię art.

41 kodeksu pracy polegającą na przyjęciu, że wyżej wymieniony przepis nie ma

zastosowania w odniesieniu do rozwiązywania stosunków pracy z nauczycielami

mianowanymi na podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela, a nadto naruszenie

prawa procesowego, a mianowicie art. 232 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c.,

art. 391 § 1 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje ona istotne

zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia, czy istnieje przy rozwiązaniu

stosunku pracy z nauczycielem mianowanym w sytuacjach określonych w art. 20

ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz.U. Nr 3, poz. 19 ze

zm.) konieczność stosowania przepisu art. 41 kodeksu pracy, zgodnie z regułą

określoną w art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W

szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Okolicznością uzasadniającą rozpoznanie w niniejszej sprawie kasacji

wskazane zostało istotne zagadnienie prawne.

Jednakże kasacja ta nie wykazała, poza wskazaniem rzekomo błędnie

zastosowanych przez Sąd przepisów prawa materialnego i procesowego,

argumentów przemawiających za tym, że powyższe spowodowało wydanie

oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

W ocenie Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie nie występuje istotne

zagadnienie prawne ujęte w kasacji, skoro taki przedmiot zagadnienia znajduje już

odzwierciedlenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego przytoczonym w zaskarżonym

wyroku – Sąd drugiej instancji wskazał orzecznictwo Sądu Najwyższego, w którym

jednoznacznie stwierdzono, że odesłanie do kodeksu pracy z art. 91c ust. 1 Karty

Nauczyciela nie stanowi podstawy prawnej dla stosowania art. 41 kodeksu pracy w

odniesieniu do nauczycieli mianowanych.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. - odmówił przyjęcia kasacji do

rozpoznania.