I PK 256/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 256/04

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w B.

przeciwko B. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 kwietnia 2005 r.,

kasacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt IX Pa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z

dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt IX Pa …/03 oddalił apelację B. P. od wyroku Sądu

Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 14 sierpnia

2003 r., sygn. akt IV Pm …/02, którym to wyrokiem zasądził od pozwanej

dochodzoną przez Okręgową Spółdzielnię Mleczarska w B. kwotę.

Od powyższego wyroku pozwana złożyła kasację, w której zarzuciła Sądowi

Okręgowemu naruszenie prawa procesowego (art. 233 §1 k.p.c. w zw. z art. 382 i

391 K.p.c.) mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na jednostronnej i

wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz

bezzasadnej odmowie przyznania wiarygodności dowodom potwierdzającym teorie

pozwanej przy jednoczesnej niczym nieuzasadnionej odmowie dopuszczenia w

sprawie tych dowodów.

Zdaniem skarżącej w sprawie istnieje ponadto potrzeba dokonania przez

Sąd Najwyższy jednoznacznej wykładni przepisu art. 233 § 1 k.p.c. albowiem

przepis ten nie jest jednoznacznie interpretowany w orzecznictwie. Ponadto

zapadły w niniejszej sprawie wyrok Sądu II instancji jest sprzeczny z

dotychczasową jednolitą linią orzeczniczą dotyczącą stosowania normy art. 233 § 1

k.p.c. wyrażoną m.in. w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 1973 r. III

CRN 291/73; z 8 sierpnia 1967 r., I CR 58/67; z 17 listopada 1966 r., II CR 423/66;

z 9 lipca 1971 r., II CR 217/71.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Zarówno w piśmiennictwie i orzecznictwie utrwalone zostało, iż okoliczności

sporne są dostatecznie wyjaśnione, gdy nie budzą wątpliwości sądu, a wyjaśnienie

to może nastąpić poprzez: a) uzgodnienie spornych okoliczności między stronami,

b) przeprowadzenie postępowania dowodowego, którego wyniki są zgodne z

wynikami, do których miałoby prowadzić przeprowadzenie nowego dowodu (por.

uchwałę SN z 15 lipca 1974 r., Kw.Pr 2/74, OSNCP 1974, nr 12, poz. 203; orz. SN

z 18 września 1969 r., II CR 308/69, OSNCP 1970, nr 7-8, poz. 130).

Polemika i kwestionowanie ustaleń dokonanych przez sąd w granicach

swobodnej oceny dowodów nie wystarcza w ocenie Sądu Najwyższego do

przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Przedstawione, w zakresie podstaw kasacji, przepisy proceduralne nie

wywołują rozbieżności w orzecznictwie i nie wymagają zaangażowania Sądu

Najwyższego, a wywiedziona przez skarżącą argumentacja na okoliczność

naruszenia postępowania dowodowego nie podważa wniosków jakie w tej kwestii

wysnuły sądy niższych instancji. Ponadto wyroki sądów niższych instancji wydane

w przedmiotowej sprawie, nie zostały oparte na regułach postępowania

dowodowego pozostającego w sprzeczności, jak sugeruje skarżąca, z jednolitą linią

orzeczniczą Sądu Najwyższego reprezentowaną m.in. w wyrokach, których tezy

brzmią: III CRN 291/73 z 30 listopada 1973 r. „Nie można opierając się na jakichś

ogólnych rozważaniach rozstrzygać kwestii waloru określonych dowodów w jakiś

sposób generalny i abstrakcyjny w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego.

(...)”;I CR 58/67 z 8 sierpnia 1967 r. „1. Przysługujące sądom prawo swobodnej

oceny dowodów musi być tak stosowane, by prawidłowość jego realizacji mogła

być w toku instancji sprawdzona. W szczególności ocena zeznań świadków nie

może ograniczać się do niektórych tylko przesłanek, jak np. cech charakteru lub

rodzaju stosunków łączących świadka ze stroną, lecz powinna także opierać się na

zestawieniu treści zeznań z pozostałymi dowodami, naświetlającymi sporne

okoliczności w sposób odmienny i na dokonaniu prawidłowego wyboru po

rozważeniu wynikłych sprzeczności w świetle zasad logiki i doświadczenia

życiowego. (...)”; II CR 423/66 z 17 listopada 1966 r. „(...) 2. Art. 233 § 1 k.p.c.

pozostawiając sądowi ocenę wiarygodności i mocy dowodów według własnego

przekonania, nie tylko nie zabrania, lecz nawet zakłada włączenie w skład tej oceny

takich niewymiernych elementów, jak zachowanie się stron i świadków w czasie

składania zeznań, ich reakcję na dowody przeciwne, oceną pobudek składających

do zmiany zeznań. Ocena ta musi być jednak dokonana na podstawie

wszechstronnego rozważenia materiału zebranego, a gdy materiał ten jest zbyt

skąpy, winna być poprzedzona jego uzupełnieniem na podstawie art. 232 k.p.c.

Gdy więc materiał dowodowy ogranicza się tylko do przesłuchania stron

składających sprzeczne zeznania, ocena ich wiarygodności w oparciu wyłącznie o

obserwację ich zachowania się i bezpośredniej reakcji na składanie zeznań, bez

próby uzupełnienia dowodów w trybie art. 232 k.p.c., narusza art. 233 § 1 k.p.c.”; II

CR 217/71 z 9 lipca 1971 r. „Błędny jest pogląd skarżących, jakoby sąd zawsze

powinien opierać się na materiałach źródłowych, a jeżeli brak tego rodzaju

dowodów, niedopuszczalne jest opieranie pozytywnych ustaleń na dowodach

pośrednich. W systemie bowiem, który opiera się na swobodnej ocenie dowodów i

tzw. "dowodzie wolnym", nie można z góry pozbawiać innych dowodów, poza

dowodami bezpośrednimi, mocy dowodowej, oczywiście, przy uwzględnieniu

zasad, które znalazły wyraz w art. 233 § 1 k.p.c.”

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.