I PK 249/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 249/03

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2003 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa R. T.

przeciwko Miastu i Gminie N.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 sierpnia 2003 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych

z dnia 3 października 2002 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 października 2002 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację powoda R. T. od wyroku Sądu

Rejonowego-Sądu Pracy z dnia 14 grudnia 2001 r., oddalającego powództwo o

przywrócenie do pracy i odszkodowanie przeciwko Gminie N. w N.

Wyrok ten kasacją zaskarżył powód. Jako okoliczność uzasadniającą

rozpoznanie

kasacji

powód

wskazał

występowanie

w

sprawie

istotnego

zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie: "czy

pracownik zatrudniony na podstawie zarówno powołania, jak i na podstawie umowy

o pracę może skutecznie kwestionować odwołanie ze stanowiska rozwiązującego

zawartą z nim umowę o pracę w sytuacji, gdy w odwołaniu tym brak jest

uzasadnionej przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie lub rozwiązanie tej

umowy?".

Zdaniem

powoda,

"zaakceptowanie

poglądu

Sądu

II

instancji

prowadziłoby wprost do derogacji stosunku prawnego łączącego strony stosunku

pracy wyegzemplifikowanego w umowie o pracę i naruszałoby zasadę pacta sunt

servanta oraz zasadę uprzywilejowania pracowników stypizowaną w art. 18

Kodeksu pracy".

Strona pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania lub o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 § 2 KPC, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób

oczywisty nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania, Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (art. 393 §

1 KPC). Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów prawnych, które

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych (postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II

CZ 35/01,

OSNC 2002

r.

z.

1,

poz.

11). Przedstawienie

okoliczności

uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania musi polegać na wyjaśnieniu,

jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo na

określeniu, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem,

na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem

rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (postanowienie z dnia 11

stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 r. z. 12, poz. 151).

Przedstawione przez powoda zagadnienie prawne nie jest odniesione wprost

do żadnego przepisu (przepisów) prawnego. W istocie nie wiadomo więc, których

przepisów ma dotyczyć wykładnia będąca odpowiedzią na przedstawione pytanie.

Przede

wszystkim

jednak

zagadnienie

sformułowane

przez

powoda

jest

nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę zaskarżonego

rozstrzygnięcia, który jest dla Sądu Najwyższego wiążący (art. 393 11 § 1 KPC). Sąd

drugiej instancji ustalił bowiem, że w dniu 23 września 1999 r. powód został

powołany z dniem 1 października 1999 r. na stanowisko dyrektora muzeum. W dniu

1 października 1999 r. została z powodem zawarta umowa o pracę ustalająca

zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy oraz wysokość wynagrodzenia. Sąd

drugiej instancji przyjął jednak, że czynność prawna nazwana "umową o pracę" nie

kreowała nowego stosunku pracy ani nie przekształcała w umowny stosunku pracy

nawiązanego na podstawie powołania, a jedynie regulowała szczegółowe warunki

zatrudnienia (czas pracy, wynagrodzenie). Stan faktyczny sprawy stanowiący

podstawę rozstrzygnięcia sprowadza się więc do ustalenia, że strony łączył jeden

stosunek pracy nawiązany na podstawie powołania, w którym strony umownie

określiły niektóre warunki zatrudnienia. Nie jest więc tak, jak w założeniu

przedstawionego zagadnienia, aby strony łączył stosunek pracy nawiązany

zarówno na podstawie powołania, jak i umowy o pracę (taka sytuacja w ogóle nie

jest możliwa). Słusznie Sąd drugiej instancji odwołał się w swoich ocenach

prawnych do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1998 r., I PKN 9/98

(OSNAPiUS 1999 r. nr 6, poz. 207), według którego nie ma przeszkód aby strony

stosunku pracy z powołania w umowie uregulowały swoje uprawnienia i obowiązki.

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 393 § 1 KPC, zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu

przesłanek określonych w art. 393 § 2 KPC, Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych

przepisów w związku z art. 3937 § 1 KPC.