I PK 244/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 244/04

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa A. M.

przeciwko […] Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego w K.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 4 czerwca 2004 r., sygn. akt V Pa …/04,

odrzuca kasację.

UZASADNIENIE

A.M. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 czerwca 2004

r., V Pa …/04, oddalający apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 5 stycznia 2004 r., IV P 882/02,

zasądzającego

Sanitarnego

od

[…]

Centrum

Ratownictwa

Medycznego

i

Transportu

na rzecz A. M. kwotę 4.501,80 zł, wraz z odsetkami od dnia 6

stycznia 2004 r. do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za rozwiązanie z nim

umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu

umów o pracę w tym trybie i oddalającego powództwo w pozostałym zakresie.

Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie prawa materialnego, a to art. 45 § 3

k.p. i art. 52 § 1 k.p. – poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów i wyrażenie

poglądu, że „zachowanie powoda stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych

obowiązków pracowniczych uniemożliwiające przywrócenie powoda do pracy” oraz

poprzez „błędną kwalifikację czynu powoda w zakresie odpowiedzialności

dyscyplinarnej, dokonaną przez pozwanego, a przyjętą przez Sąd II instancji za

podstawę wyroku”, a także naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 233

k.p.c. – poprzez „przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów”, polegające na

nieuwzględnieniu okoliczności, że: pozwany dopuścił się łamania zasad współżycia

społecznego, powód działał w interesie ogółu pracowników, „część wystąpień

powoda do organów administracji publicznej okazała się zasadna i potwierdzona

przez te organy”, „powód przyznał się do podania nieprawdziwej informacji w

piśmie z dnia 20.03.2002 r. za co przeprosił Dyrektora pozwanego”, działania A. M.

były ściśle związane z wykonywaniem działalności związkowej, wniósł o „zmianę

zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości”, ewentualnie o

„uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi niższej instancji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., kasacja powinna zawierać

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Sąd Najwyższy może

bowiem odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje

istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów albo gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (art. 393 § 1 k.p.c.).

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest, poza

przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnieniem, elementem formalnym

kasacji jako pisma procesowego. Spełnienie tego wymogu sprowadza się do

wskazania w skardze, w sposób wyraźny i skonkretyzowany, istotnego zagadnienia

prawnego występującego w sprawie, potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, bądź też wykazania, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo

albo

zachodzi

nieważność

postępowania.

Przedstawienie

okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji stanowi tego rodzaju konstrukcyjny element

skargi, którego brak powoduje, że staje się ona prawnie niedopuszczalna. Kasacja

wniesiona przez pełnomocnika A. M. nie spełnia wymogu określonego w art. 3933 §

1 pkt 3 k.p.c. Nie tylko nie ma w niej opisania okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania, ale nawet ich przytoczenia poprzez powtórzenie

zwrotów użytych w art. 393 k.p.c. Sąd Najwyższy nie ma obowiązku, ani - tym

bardziej - kompetencji do podejmowania prób rekonstrukcji procesu myślowego

strony skarżącej lub snucia domysłów w czym upatruje ona okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji.

Wedle

art.

3935 k.p.c.,

kasacja

prawnie

niedopuszczalna

podlega

odrzuceniu. Gdy kasacja ulegała odrzuceniu, a sąd drugiej instancji nie dokonał tej

czynności, kasację odrzuca Sąd Najwyższy.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393 7 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.