I PK 243/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 243/04

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa R. B.

przeciwko Ma. W.-K. i B. K. - wspólnikom spółki cywilnej - Sprzedaż Pieczywa i

Artykułów Spożywczych w K.

o ustalenie, ekwiwalent za urlop, ekwiwalent za pranie odzieży, świadczenie

urlopowe, wynagrodzenie, zwrot kosztów badań,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt IX Pa ../03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

R. B. zaskarżyła kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 1 kwietnia 2004 r., IX Pa …/03, oddalający

apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 10 lipca 2003 r., VII P …/02, oddalającego

powództwo o ustalenie stosunku pracy. Wskazując jako podstawy kasacji

naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 22 § 1 k.p., art. 22 § 1 1 k.p. i

art. 22 § 12 k.p.- poprzez wyrażenie poglądu, że „łącząca strony umowa nie nosiła

istotnych cech umowy o pracę”, art. 56 k.c., art. 58 k.c., art. 60 k.c. i art. 65 k.c. w

związku z art. 300 k.p. – poprzez przyjęcie, że „strony zawarły umowę zlecenia w

sytuacji kiedy faktycznie doszło do zawarcia umowy o pracę”, a także naruszenie

przepisów postępowania, a mianowicie art. 233 k.p.c. – poprzez „sprzeczność

istotnych ustaleń Sądu I i II instancji z treścią zebranego w sprawie materiału

dowodowego” i przyjęcie stanowiska, że „z uwagi na bliską więź łączącą Powódkę

z Pozwaną W., brak było widocznego podporządkowania jaki powinien wystąpić

pomiędzy pracownikiem a pracodawcą, jak i innych cech charakterystycznych dla

stosunku pracy”, oraz nierozważenie całokształtu materiału dowodowego, błędy

logiczne „w przedstawionym rozumowaniu” i sprzeczność zaprezentowanej przez

Sąd oceny z zasadami doświadczenia życiowego, jej pełnomocnik wniósł o

„uchylenie wyroku w całości, a także uchylenie w całości poprzedzający go wyrok

Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [...] i przekazanie

sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania” oraz o „zasądzenie od

pozwanych na rzecz powódki kosztów postępowania według norm przepisanych

wraz z kosztami zastępstwa procesowego”. Jego zdaniem, rozpoznanie kasacji jest

uzasadnione koniecznością wykładni przepisów prawnych „budzących poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów”

oraz

występowaniem istotnych zagadnień prawnych, a mianowicie „a) Czy bliska więź

przyjaźni łącząca Pracodawcę i pracownika ma wpływ na ocenę istnienia lub nie

istnienia podporządkowania pomiędzy pracodawcą i pracownikiem b) Ustalenia czy

w sytuacji kiedy u pracodawcy (Zleceniodawcy) występuje harmonogram pracy

(sporządzony przez pracodawcę lub sporządzany przez Pracowników lub

usługobiorców a przekazywany do pracodawcy do akceptacji) określający godziny

rozpoczynania pracy (świadczenia usługi) oraz godziny kończenia pracy, jak i

zmiany na które ma stawiać się pracownik (usługobiorca) można uznać, że

pracownik (usługobiorca) mają daleko idącą niezależność w ustalaniu sposobu i

czasu pracy, czy jest to czas wyznaczony przez pracodawcę”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem sporu między stronami procesowymi była kwestia oceny czy

zawarta przez nie umowa stanowiła umowę o pracę, czy też umowę o charakterze

cywilnoprawnym. Powołany w kasacji art. 22 k.p., określający typologiczne cechy

stosunku pracy, a także przepisy Kodeksu cywilnego – art. 56, art. 58, art. 60 i art.

65 – zostały dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i - przede wszystkim

- w bogatym, utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzą

one wątpliwości interpretacyjnych i, wbrew odmiennemu stanowisku pełnomocnika

skarżącej, nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Zagadnienia

sformułowane w kasacji na uzasadnienie jej rozpoznania nie stanowią istotnego

problemu prawnego, którego rozstrzygnięcie

wymagałoby interwencji Sądu

Najwyższego.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.