I PK 238/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 238/04

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa E. R., A. R., małoletniego M. R.

przeciwko J. Spółce Węglowej Spółce Akcyjnej Kopalni Węgla Kamiennego "J." w

J. o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2005 r.,

kasacji powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 28 maja 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik E. R., A. R. i M. R. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego

w K. Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. Ośrodka

Zamiejscowego w R. z dnia 28 października 2003 r., IX P …/03, oddalającego

powództwo o odszkodowanie. Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie

przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 446 § 3 k.c. – poprzez jego

niezastosowanie „wynikające z błędnego przekonania, że istniejący w sprawie stan

faktyczny nie uzasadnia stwierdzenia, że w rodzinie powodów doszło do znacznego

pogorszenia sytuacji życiowej”, a także naruszenie prawa procesowego, a to art.

233 k.p.c. – poprzez porównanie sytuacji życiowej powodów przed śmiercią B. R. z

sytuacją życiową rodziny po jego śmierci oraz art. 385 k.p.c. – poprzez

„nieuzasadnione zastosowanie”, jak również błędy w ustaleniach faktycznych i

niewłaściwą interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego „przez

ustalenie, że po stronie powodów na skutek śmierci B.Ró. nie doszło do znacznego

pogorszenia sytuacji życiowej, mimo że pogorszenie tej sytuacji ma charakter

ewidentny”, wniósł o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania przy jednoczesnym zasądzeniu od pozwanej kosztów

postępowania w sprawie za wszystkie instancje.” Jego zdaniem, rozpoznanie

kasacji uzasadnia „konieczność zdefiniowania pojęcia ‘znacznego pogorszenia

sytuacji życiowej’ na gruncie zebranego w sprawie materiału dowodowego” oraz

rozstrzygnięcia „czy przy ustalaniu, czy pogorszenie takie nastąpiło zasadnicze

znaczenie mają tylko czynniki materialne [...], czy też pogorszenie to związane jest

również z czynnikami niematerialnymi, takimi jak pogorszenie stanu psychicznego,

utrata wsparcia bliskiej osoby, konieczność wykonywania obowiązków, które

wcześniej wykonywał małżonek, i czy zmiana taka jest przesłanką uznania iż

doszło do znacznego pogorszenia sytuacji życiowej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena czy wskutek śmierci B. R.

nastąpiło znaczne pogorszenie sytuacji życiowej E. R., A. R. i M. R. Powołane

przez pełnomocnika skarżących w petitum skargi kasacyjnej przepisy – art. 446 § 3

k.c., art. 233 k.p.c. i art. 385 k.p.c. – zostały dostatecznie wyjaśnione zarówno w

doktrynie, jak i - przede wszystkim – w bogatym, utrwalonym i jednolitym

orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie wywołują one rozbieżności w orzecznictwie

sądów i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Podniesione w kasacji zarzuty i

ich uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadzają się w

rzeczywistości

do

ogólnikowej

polemiki

z

sędziowską

oceną

materiału

dowodowego. Należy podkreślić, co wielokrotnie już stwierdzał Sąd Najwyższy, że

ze względu na pełną autonomię sądów orzekających w zakresie oceny dowodów,

można ją podważyć wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje w rażącej

sprzeczności z wynikami postępowania dowodowego lub zasadami logiki albo

życiowego doświadczenia.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.