I PK 237/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 237/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa A. P.

przeciwko PKS Spółce Akcyjnej

o przywrócenie do pracy i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 30 czerwca 2010 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 345 zł

(trzysta czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 30

czerwca 2010 r. oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego –

Sądu

Pracy

i

Ubezpieczeń

Społecznych

z

dnia

kwietnia

2010

r.,

przywracającego powoda A. P. do pracy w PKS SA na dotychczasowych

warunkach pracy i płacy i zasądzającego na rzecz powoda kwotę 2.065,33 zł

tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.

Pozwana wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na

podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 45 § 1 k.p., wniosła o zmianę

zaskarżonego wyroku wraz z poprzedzającym go wyrokiem Sądu pierwszej

instancji przez oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów postępowania,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z

uwagi na to, że „Sąd drugiej instancji dokonał oczywiście błędnej wykładni art. 45 §

1 k.p.”.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i w obu przypadkach, o zasądzenie od

pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie skargi następuje bowiem tylko z przyczyn

kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Za prawidłową motywację

wniosku nie można zatem uznać powtórzenia ogólnych sformułowań ustawy

przewidujących okoliczności uzasadniające przyjęcie przez Sąd Najwyższy skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Tym bardziej nie uzasadnia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek

okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała

potrzeby rozpoznania jej skargi, powołując się na to, że „Sąd drugiej instancji

dokonał oczywiście błędnej wykładni art. 45 § 1 k.p.”. Taka okoliczność nie jest

bowiem w myśl art. 3989 § 1 k.p.c. żadną z przesłanek warunkujących przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zaangażowanie Sądu Najwyższego może

uzasadniać jedynie to, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Powołanie się na

przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje jednak skarżącego do

przedstawienia wywodu prawnego, uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest

oczywiście uzasadniona, przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej

wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania

konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima

facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Nie ma możliwości stwierdzenia, że taki wywód został przeprowadzony w

niniejszej sprawie w zakresie naruszenia wykazanego w podstawie skargi art. 45 §

1 k.p. Wskazać bowiem należy, iż leżące u podstaw tego zarzutu stwierdzenie o

braku podstaw do uznania, że upływ sześciu miesięcy od odmowy wykonania przez

pracownika jego obowiązków czyni tę przyczynę wypowiedzenia nieaktualną oraz

nierzeczywistą w sytuacji, gdy pracodawca „dopiero po upływie niemalże sześciu

miesięcy powziął wiadomość, że decyzję tę pracownik podjął samodzielnie” jest

oderwane od podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, w której przyjęto, że skarżący

wypowiedział umowę o pracę powodowi dopiero 6 października 2009 r., choć „od

samego początku” (1 kwietnia 2009 r.) „miał pełną świadomość naruszenia przez A.

P. jego obowiązków służbowych”, które to naruszenie było przyczyną rozwiązania

stosunku pracy. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść

zamierzonego skutku w zakresie, w jakim opiera się na kwestionowaniu

dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych i dokonanej oceny dowodów, a w

konsekwencji na przypisaniu Sądowi drugiej instancji błędu w zastosowaniu

przepisów prawa materialnego w stosunku do własnej wersji zdarzeń, a nie w

odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego przez ten Sąd. Wykazywanie

wadliwości dokonanych ustaleń może uzasadniać jedynie powołanie zarzutów w

ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania, tj. podstawy kasacyjnej z

art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. (por. np. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia

16 listopada 2006 r., II PK 76/06, OSNP 2007 nr 21-22, poz. 312), których brak jest

w skardze kasacyjnej strony pozwanej.

Z tych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 k.p.c. i art. 398²¹ w

związku z art. 108 § 1 k.p.c. postanowił jak w sentencji.