I PK 232/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 232/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko W.D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. i "P." Spółce z

ograniczoną odpowiedzialnością w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O.

z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Powód M. K. wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 8

czerwca 2004 r. Kasacja została oparta na zarzucie naruszenia prawa

materialnego: art. 65 § 1 i 2 oraz 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz naruszenia

przepisów postępowania w zakresie orzeczenia o kosztach. Skarżący wniósł o

uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi drugiej instancji. Kasacja

zawiera fragment zatytułowany

„Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. Zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (art. 393 § 2 k.p.c.) w tym wymienione na

wstępie przepisy prawa materialnego i procesowego, przy czym pogłębiona

argumentacja zarzutów kasacji znajduje odzwierciedlenie w jej uzasadnieniu".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 48, poz.554) zreformowano instytucję kasacji. Znowelizowany przepis

art. 3933 § 1 k.p.c. określa rygory, którym obecnie powinna odpowiadać kasacja

jako szczególny środek odwoławczy. Oprócz dotychczasowych wymagań w postaci

wskazania podstaw kasacji i ich uzasadnienia konieczne jest przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, przy czym należy to uczynić w

sposób nawiązujący do treści art. 393 k.p.c., w którym określone zostały przesłanki

odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania. Warunki, jakim powinna odpowiadać

kasacja, określone w przepisie art. 3933 § 1 k.p.c. odmiennie niż wymagania

przewidziane dla niej jako pisma procesowego, o którym mowa w art. 393 3 § 2

k.p.c. - nie są traktowane jako formalne i podlegające ewentualnemu uzupełnieniu

w trybie art. 130 k.p.c. Ich brak stanowi zatem istotną wadę, która mogłaby zostać

usunięta jedynie w terminie przewidzianym do wniesienia kasacji (art. 393 4 § 1

k.p.c.), który w przedmiotowej sprawie już upłynął. Kasacja nie respektująca

powyższych wymagań należy do kategorii kasacji niedopuszczalnych w rozumieniu

art. 3935 k.p.c. W postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSN

2001, z. 3, poz. 51 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że brak polegający na

nieprzedstawieniu okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji powoduje

odrzucenie kasacji bez wzywania o jego uzupełnienie.

Dokonując oceny, czy w kasacji ubezpieczona przedstawiła okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie należy wskazać, że w tym zakresie istnieje już

bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 22 marca 2001

r. V CZ 131/01, OSNC 2001/10/156; postanowienie z dnia 12 grudnia 2000 r. V

CKN 1780/00, OSNC 2001/3/52; postanowienie z dnia 11 maja 2001 r. III CZ 28/01,

OSNC 2002 r./2/22; postanowienie z dnia 17 października 2001 r. IlI CZ 98/01,

OSNC 2002 r./5/71; postanowienie z dnia 5 czerwca 2001 r. IV CZ 45/01, OSNC

2001 r./10/157; postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., CZ 35/01, OSNC 2002

r./1/11). W pewnym uogólnieniu można przyjąć, że przedstawienie okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji (spełnienie wymagania z art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c.) powinno być wyraźne, przede wszystkim w tym znaczeniu, że nie może być

ono wyinterpretowane z przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, lecz

powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący

wskaże,

jakie

konkretnie

występujące

w

sprawie

okoliczności

pozwalają

zakwalifikować kasację do rozpoznania, i jednocześnie uzasadni, dlaczego

odpowiadają

one

ustawowemu

katalogowi

przesłanek

usprawiedliwiających

przyjęcie kasacji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października

2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5 poz. 71, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,

OSNC 2002, nr 1 poz. 11). Skarżący powinien wypełnić formułę art. 393 k.p.c.

odpowiednią treścią, przytaczając szczegółową argumentację prawną, wykazującą,

że w przyjętych ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę zaskarżonego

orzeczenia, zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych w art. 393 k.p.c.

przesłanek.

W

przypadku

kasacji

powoda,

kasacja

nie

wskazuje

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie w znaczeniu wyżej przedstawionym. Uzasadnienie

tej nieprofesjonalnie sporządzonej kasacji stanowi polemikę z ustaleniami Sądów

pierwszej i drugiej instancji oraz ich oceną prawną.

Powyższe nie spełnia wymagań art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. przytoczenia

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. Przedstawienie okoliczności,

które uzasadniałyby rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie

istotne zagadnienie prawne, polega na przedstawieniu tego zagadnienia przez jego

sformułowanie z przytoczeniem argumentów prawnych, które prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych albo uzasadnienia, że istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie.

Sąd Najwyższy w uchwale połączonych Izb: Izby Administracyjnej, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r. (III CZP

72/02) stwierdził, że przewidziane art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie jest

spełnione także wtedy, gdy skarżący przedstawi jako okoliczność uzasadniającą

rozpoznanie kasacji, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo lub

zachodzi nieważność postępowania

W kasacji nie został zawarty i rozwinięty zarzut oczywistego naruszenia

prawa, tj. takiego, które jest zauważalne dla każdego prawnika bez wgłębianie się

w tekst przepisów i bez potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. np.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r.,1 PKN 341/01 niepubl., z

dnia 12 grudnia 2002 r., II UK 163/02, OSNP-wkł 2003/18/13). Okoliczność, że

zaskarżony wyrok nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego nie może być uznana

za równoznaczna z tym, że wyrok ten „oczywiście narusza prawo" w rozumieniu art.

393 k.p.c.

Kasacja tym samym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie

art. 3937 § 2 k.p.c. w związku z art. 3935 k.p.c.