I PK 231/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 231/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza

w sprawie z powództwa J. O.

przeciwko S. Spółce Akcyjnej w W.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt VI Pa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 25 maja 2004 r. oddalił apelację J. O.

od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 czerwca 2003 r. oddalającego jego

powództwo przeciwko S. S.A.

w W. o przywrócenie do pracy. Podstawą tego

rozstrzygnięcia było ustalenie,

że powód zatrudniony u strony pozwanej na

stanowisku przedstawiciela handlowego z opóźnieniem (od kilkunastu dni do kilku

tygodni) wpłacał do kasy pracodawcy pobrane od klientów kwoty za dostarczony

towar a także inne kwoty wpisywał na oryginałach a inne na kopiach dokumentów

księgowych. Powód przyznał, że nie zawsze przekazywał pieniądze od klientów

niezwłocznie , zgodnie ze znanym mu obowiązkiem, do kasy firmy. W tej sytuacji

Sąd Okręgowy podzielił pogląd Sądu pierwszej instancji co do tego, że powód

ciężko naruszył swe podstawowe obowiązki, co uzasadniało rozwiązanie z nim

umowy o pracę bez wypowiedzenia. Przyczynę rozwiązania umowy pracodawca

określił jako fałszowanie druków KP przez wpisywanie różnych kwot na

egzemplarzach o tym samym numerze, co umożliwiało ukrycie przetrzymywania

pobranych od klientów pieniędzy. W ocenie Sądu drugiej instancji nie było potrzeby

ustalenia, czy i jaki interes miał powód w przetrzymywaniu pieniędzy od klientów,

bo nie to było przyczyną jego zwolnienia. Późniejsze wpłacanie pieniędzy

powodowało, że pracownik otrzymywał „prowizję czy premię od sprzedaży”.

Niewpłacanie na bieżąco do kasy firmy pieniędzy od klientów dawało powodowi

możliwość

czasowego

korzystania

z

tych

kwot,

co

pozwana

nazwała

bezprocentowym kredytowaniem powoda. Opisane przez Sąd pierwszej instancji

sytuacje polegające na wpisywaniu innych kwot na oryginałach dokumentów a

innych na ich kopiach świadczą o zawinionym działaniu powoda fałszującego druki

KP.

Powód wniósł kasację od tego wyroku, podnosząc zarzut naruszenia art. 52

§ 1 „ust. 1” k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą wykładnię

polegającą na przyjęciu, że skoro zaistniały pewne okoliczności świadczące o

naruszeniu obowiązków pracowniczych to jest to równoznaczne z winą umyślną

pracownika, a także naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przez „sprzeczne z zasadami

logiki i doświadczenia życiowego przyjęcie, że apelujący poprzez przetrzymywanie

pieniędzy uzyskiwał dzięki temu prowizję – premię od sprzedaży”, nierozważenie

całości materiału dowodowego, a w szczególności nieuwzględnienie okoliczności,

które mają wpływ na przyjęcie winy powoda w rozumieniu art. 52 § 1 k.p., a

zwłaszcza pominięcie przy wyrokowaniu podnoszonych przez J. O. okoliczności i

przyczyn przepisywania druków KP oraz nierozważenie całego zarzutu stawianego

powodowi, a rozpoznanie tylko jednej z części tego zarzutu.

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji powód przedstawił

oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżone orzeczenie. Dotyczy to art. 52 § 1

k.p. przez przyjęcie, że stwierdzenie nieprawidłowości w działaniu pracownika jest

równoznaczne z jego winą, art. 233 § 1 k.p.c. przez nieuwzględnienie okoliczności

świadczących o winie powoda czyli okoliczności w jakich doszło do wypełnienia

druków KP i art. 328 § 2 k.p.c. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób

uniemozliwiający jego kontrolę kasacyjną, zwłaszcza w zakresie niepodania

przyczyn pominięcia okoliczności podnoszonych przez powoda dotyczących

zaistniałych zdarzeń. W uzasadnieniu kasacji podnosi się, że powód chciał uprościć

dokumentację i w tym celu sumował kwoty przyjęte od klienta, nie miał interesu w

opóźnianiu wpłat a przetrzymywane kwoty nie stanowiły dla niego „dodatkowej

premii”. Stawiane mu zarzuty odnosiły się do sytuacji, gdy zabrakło oryginalnych

druków, a „opóźnienie we wpłacie pieniędzy spowodowana była niedokładnością

powoda w prowadzeniu dokumentacji, a nie celowym zatrzymywaniem pieniędzy”.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Nie może być mowy o oczywistym naruszeniu prawa przez zaskarżone

orzeczenie. Stawiając ten zarzut powód zdaje się utożsamiać winę z motywacją

działania. Do przypisania pracownikowi ciężkiego naruszenia podstawowych

obowiązków pracowniczych konieczne jest stwierdzenie, że działał on w sposób

zawiniony. Wina pracownika ma mieć postać co najmniej rażącego niedbalstwa.

Sąd bynajmniej nie zrównał przedmiotowej strony postępowania powoda z jego

zawinieniem, chociaż przypisane mu postępowanie trudno sobie wyobrazić jako

podjęte z winy nieumyślnej w postaci zwykłego niedbalstwa. Tymczasem powód

nie twierdzi, że wpisywanie przez niego różnych kwot na poszczególnych

egzemplarzach tych samych dokumentów księgowych (kopiach i oryginałach) i

niewpłacanie w terminie uzyskanych od klientów pieniędzy do kasy pracodawcy

miało miejsce na skutek działania nieumyślnego w postaci zwykłego niedbalstwa.

To,

co

nazywa

„niedokładnością”

w

prowadzeniu

dokumentacji

lub

nieprawidłowością działania nie było wynikiem – według jego twierdzeń –

nieumyślności . Powód bagatelizuje jedynie nieprawidłowości w pracy, jakich się

dopuścił i eksponuje brak swego interesu w opóźnianiu wpłat do kasy. Te

okoliczności nie mają istotnego znaczenia dla rozpoznania sprawy. Spór

sprowadza

się

w

pierwszorzędnej wagi.

istocie

rzeczy

do

faktów,

w

dodatku

pozbawionych

W rozpoznawanej sprawie nie ujawniła się potrzeba wykładni przepisów

prawa budzących poważne wątpliwości ani istotne zagadnienie prawne.

Z tych względów, nie stwierdziwszy, by zaskarżony wyrok oczywiście

naruszał prawo lub zapadł w warunkach nieważności postępowania, Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c.