I PK 230/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 230/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa Z.Ż.

przeciwko "M." Spółce Akcyjnej w S. w upadłości

o ustalenie, że umowa o pracę, zawarta 2. XI. 1998 r. nie została rozwiązana i o

zapłatę kwoty 72.272,20 zł tytułem wynagrodzenia za pracę, premii, dodatku

funkcyjnego i wyrównania zasiłku chorobowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.

z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004 . Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B. oddalił apelację Z. Ż. od wyroku Sądu Okręgowego

- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 12 grudnia 2003 r., w

przedmiocie ustalenia, że umowa o pracę, zawarta 2 listopada 1998r. nie została

rozwiązana oraz o zapłatę kwoty 72.272.70 zł tytułem wynagrodzenia za pracę,

premii, dodatku funkcyjnego i wyrównania zasiłku chorobowego od pozwanej spółki

„M.” S.A. w S. w upadłości.

Kasacja

powoda

zarzuca

powyższemu

wyrokowi

naruszenie

prawa

materialnego – art. 30 § 1 i art. 32 Kodeksu pracy oraz naruszenie procedury – art.

189 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. 382 § 2 k.p.c., art. 386 k.p.c.,

391 k.p.c., 477(1) §1 (1) k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje ona istotne

zagadnienie prawne, a mianowicie, czy w świetle art. 477 (1) k.p.c. wskazane jest

rozpoznanie przez sąd pracy roszczenia pracownika o dopuszczenie do pracy, gdy

zwraca się z roszczeniem o ustalenie, że wiąże go stosunek pracy z pracodawcą

oraz oczywistość naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem w granicach

określonych powyższą kasacją.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W

szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Okolicznością uzasadniającą rozpoznanie w niniejszej sprawie kasacji,

wskazana została oczywistość naruszenia prawa przez Sąd oraz potrzeba

rozpatrzenia istotnego zagadnienia prawnego.

Jednakże kasacja ta nie wykazała, poza wskazaniem rzekomo błędnie

zastosowanych przez Sąd przepisów prawa materialnego i procesowego,

argumentów przemawiających za tym, że powyższe spowodowało wydanie

oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. W kasacji nie wykazano, że oczywistość

naruszenia przez zaskarżone orzeczenie prawa, jawi się jako rażąca od razu,

dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub

stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami

interpretacji. Powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone

orzeczenie skarżący

obowiązany jest wykazać kwalifikowaną postać tego

naruszenia, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie przy

wykorzystaniu

podstawowej

wiedzy

prawniczej

(por.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz 49).

Odnosząc się zaś do wskazanego w kasacji istotnego zagadnienia

prawnego, trzeba wskazać, iż okoliczność uzasadniająca rozpoznanie

kasacji

odnosi się tylko do art. 477(1) k.p.c. bez wskazania, którego paragrafu dotyczy. Sąd

Najwyższy w wyrokach z dnia 24 marca 1999r. I PKN 631/98 (OSNAPiUS

2000/10/381), z dnia 4 marca 1999r. I PKN 619/98 (OSNAPiUS 2000/9/345) i z

dnia 5 listopada 1998 r. I PKN 419/98 (OSNAPiUS 1999/24/738) stanął na

stanowisku, że przepis art. 477(1) § 1 i § 2 nie ma zastosowania w postępowaniu

apelacyjnym, a więc chybione jest wykazywanie zagadnienia prawnego na tle

przepisu, który nie mógł być stosowany przez Sąd drugiej instancji i który nie

stanowi podstawy kasacji. Przepis ten zresztą doczekał się obszernej wykładni.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do

rozpoznania.