I PK 221/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 221/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa He. K.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.

o odszkodowanie i rentę wyrównawczą,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 26 maja 2004 r., sygn. akt VIII Pa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 maja 2004 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G. na skutek apelacji pozwanej – Kompanii Węglowej Spółki

Akcyjnej w K.

zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 31 marca 2003 r. w ten sposób, że oddalił

powództwo H. K. o odszkodowanie i rentę wyrównawczą.

Swoje roszczenia powód wywodził z faktu utraty całkowitej zdolności do

pracy zarobkowej, w związku z pracą wykonywaną u pozwanej oraz na skutek

wypadku przy pracy u pozwanej.

Kasacja

powoda

zarzuca

powyższemu

wyrokowi

naruszenie

prawa

materialnego - art. 361 i art. 444 § 2 k.c. przez ich niezastosowanie i naruszenie

przepisów postępowania – art. 233 k.p.c., art. 386 § 1 k.p.c., art. 385 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje na potrzebę

ustalenia wzajemnej relacji pomiędzy możliwościami pracowniczymi i zarobkowymi

powoda w rozumieniu cywilistycznym w okolicznościach faktycznej utraty zdolności

do pracy na dotychczasowych stanowiskach, oraz przepisami ustawy z 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) albowiem

orzeczenie o braku niezdolności do pracy nie może stanowić jedynego kryterium

oceny podstaw odpowiedzialności za szkodę.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W

szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Kasacja nie wykazała poza wskazaniem rzekomo błędnie zastosowanych

przez

Sąd

przepisów

prawa

materialnego

i

procesowego,

argumentów

przemawiających za tym, że powyższe spowodowało wydanie nieprawidłowego

orzeczenia.

Oceniając kasację Sąd Najwyższy miał na względzie również wielokrotnie

już zajmowane stanowisko, że sąd orzekający w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych nie ma obowiązku dopuszczania dowodów, zwłaszcza z opinii

biegłych lekarzy tak długo, aż strona uzyska opinię odpowiadająca jej

oczekiwaniom (wyroki: z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97 – OSNAPiUS 1998 r.,

Nr 1, poz. 24 z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97 – OSNAPiUS 1998, Nr 20,

poz. 612). Ponadto wskazać trzeba, że nie jest naruszeniem art. 233 par. 1 k.p.c.

oparcie ustaleń na opinii biegłych lekarzy jeżeli opinie te są jednoznaczne i nie

wymagają uzupełnienia ani dalszego wyjaśnienia. (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 19 lipca 2001 r., II UKN 497/00).

Biorąc powyższe pod uwagę wskazywana w kasacji potrzeba rozstrzygnięcia

zagadnienia

prawnego

polegająca

na

ocenie,

czy

w

niniejszej

sprawie

ubezpieczeniowa niezdolność do pracy może stanowić podstawę do uchylenia

odpowiedzialności za szkodę w rozumieniu art. 444 k.c., jest nieuzasadniona i

iluzoryczna – skoro z dowodów zgromadzonych w postępowaniu sądowym

bezsprzecznie wynika, że nie ma podstaw do uznania powoda za niezdolnego do

wykonywania opisanej pracy ani z przyczyn ogólnych, ani w związku z

wykonywaniem zawodu lub wypadkiem przy pracy.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do

rozpoznania.