I PK 22/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 22/04

POSTANOWIENIE

Dnia 4 czerwca 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza

w sprawie z powództwa S. N.

przeciwko Zespółowi Szkół Zawodowych w W.

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 czerwca 2004 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O.

z dnia 7 października 2003 r., sygn. akt IV Pa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w O. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia

7 października 2003 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w G.

z dnia 26 maja 2003 r. oddalającego jej powództwo przeciwko Zespołowi Szkół

Zawodowych w W. o wynagrodzenie za pracę.

Sąd Okręgowy podzielając stanowisko Sądu Rejonowego uznał, że pozwany

prawidłowo zatrudnił 1 września 1999 r. powódkę, legitymującą się dyplomem

ukończenia studiów wyższych oraz Pierwszym Certyfikatem z języka angielskiego z

oceną C, na podstawie czasowej umowy o pracę, oraz zawierając z powódką w

dniu 1 września 2000 r. kolejną umowę o pracę na czas określony, albowiem

dopiero od dnia wejścia w życie art. 27 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie

ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju

szkolnego, ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr

111, poz. 1194) tj. od dnia 21 października 2001 r. powódka uzyskała status

nauczyciela mianowanego.

Powódka wniosła kasację od tego wyroku. Skarżonemu orzeczeniu

zarzucała rażące naruszenie prawa materialnego - art. 11 oraz art. 96 ust.1 ustawy

z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 19, poz.

239) przez przyjęcie, iż pozwany zatrudniając powódkę, będącą nauczycielem

mianowanym na stałe, na podstawie umowy o pracę na czas określony, a nie na

podstawie mianowania, postąpił zgodnie z obowiązującym w tym czasie prawem.

Powódka

wniosła

o

uchylenie

zaskarżonego

wyroku

w

całości

i

uwzględnienie żądania, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do

Sądu pierwszej instancji celem ponownego jej rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3933 k.p.c. kasacja obok oznaczenia zaskarżonego

orzeczenia

ze

wskazaniem

zakresu

zaskarżenia,

przytoczenia

podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z

podaniem zakresu uchylenia lub zmiany, powinna zawierać jako jeden z elementów

konstrukcyjnych także przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie

(art. 3933 §1 pkt 3 k.p.c.). Unormowanie zawarte w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c.

nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 393 k.p.c. i stanowi jej

dopełnienie, nakładając na skarżącego obowiązek przedstawienia argumentów

przemawiających za tym, by kasacja została rozpoznana przez Sąd Najwyższy.

Ustawa z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz.U. Nr 48, poz. 554) znowelizowała art. 3933 k.p.c. Został on podzielony na dwa

paragrafy,

co

ułatwia

rozgraniczenie

wymagań

stawianych

kasacji

jako

szczególnemu środkowi odwoławczemu, które zostały określone w §1 tego

przepisu oraz jako zwykłemu pismu procesowemu, określonych w §2. Tym samym

żadne wymagania skargi kasacyjnej, o których mowa w §1 nie mogą być

uzupełniane, a kasacja niespełniająca któregokolwiek z tych warunków podlega

odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia braków. O tym, iż brak przedstawienia w

kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie jest brakiem nieusuwalnym,

prowadzącym do jej odrzucenia wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy w tym

m.in. w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00 (OSNC z 2001 r.

Nr 3, poz. 51)

Kasacja wniesiona w rozpoznawanej sprawie w żaden sposób nie spełnia

wymagania wynikającego z art. 3933 §1 pkt 3 k.p.c. Powódka, poza opisywanym w

kasacji zarzutem naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 11 i 96 ust.1 ustawy z dnia

26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela nie przedstawiła w kasacji żadnej z

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Nie wskazała ani istotnego

zagadnienia prawnego, nie powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie,

nie twierdziła, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo zostało

wydane w warunkach nieważności postępowania.

Przytoczenie przez skarżącą podstaw kasacyjnych, w postaci rażącego

naruszenia

przepisów

prawa

materialnego

nie

jest

bowiem

tożsame

z

przedstawieniem okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie.

Dlatego na podstawie art. 3937 §2 k.p.c. w związku z art. 3935 k.p.c. kasację

należało odrzucić jako niedopuszczalną.