I PK 219/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 219/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa K. Z.

przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu […]

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w C.

z dnia 20 maja 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C. w sprawie K.

Z. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu o wynagrodzenie,

wyrokiem z 20 maja 2010 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego

z 25 stycznia 2010 r.

Pełnomocnik

powoda

podniósł

występowanie

w

sprawie

istotnego

zagadnienia prawnego, dotyczącego znacznej liczby pracowników i pracodawców

zakładów opieki zdrowotnej w skali całego kraju, w związku z wprowadzeniem

ustawą z dnia 5 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekazywaniu środków

finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń oraz o zmianie ustawy o

zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r. Nr 181, poz. 1290) art. 59a do ustawy

z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Powołany przepis

kształtuje obowiązek pracodawcy do przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty, o

którą wzrosło zobowiązanie Narodowego Funduszu Zdrowia w stosunku do kwoty

wynikającej z poprzedniej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

dotyczącej tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, na

wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie, a jednocześnie w ocenie

strony powodowej przepis ten stanowi źródło indywidualnego uprawnienia osób

zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej do występowania z roszczeniem o

podwyższenie wynagrodzenia. Ponadto Autor skargi wskazał, że w sprawie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości ze

względu na okoliczność, że art. 59a nie był dotychczas przedmiotem wykładni

dokonywanej przez Sąd Najwyższy, brak jest jakiegokolwiek orzecznictwa w

zakresie jego stosowania w praktyce, brak jest również stanowiska zarówno

judykatury jak i ugruntowanego stanowiska doktryny w przedmiocie charakteru

prawnego cytowanego przepisu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność

postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w

sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.

Skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi

na decydujący o jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli

prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności

ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla

realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby

ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

Wnoszący skargę podniósł występowanie w sprawie potrzeby wykładni art.

59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości występuje wówczas, gdy w następstwie

stwierdzonych wątpliwości występują wadliwości w stosowaniu prawa bądź utrata

innych wymaganych od orzecznictwa sądowego atrybutów (zob. np. postanowienie

SN z dnia 6 listopada 2001 r., V CKN 321/01, niepubl.). W przedmiotowej sprawie

wykładnia jest oczywista. Powołany art. 59a nie stanowi podstawy indywidualnych

roszczeń pracowników. Nie

wynika z niego roszczenie o podwyższenie

wynagrodzenia, gdyż nie dotyczy on w ogóle wysokości poszczególnych

wynagrodzeń i ich ewentualnego wzrostu, przy czym podwyższenie przeciętnego

wynagrodzenia u danego pracodawcy nie oznacza konieczności równoczesnego

podwyższenia wszystkich płac, a tym bardziej w jednakowym („przeciętnym”)

stopniu. Przepis ten nie zawiera sformułowań, które pozwalałyby na kształtowanie

takiego roszczenia. Wynika z nich jedynie globalna kwota przeznaczona przez

pracodawcę na podwyżki wynagrodzeń i tylko taki jest jego sens. Wynika to choćby

z ustępu 2 artykułu 59a, który stanowi, że wzrost wynagrodzeń następuje w

uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową (por. wyrok SN z 22 września

1999 r., I PKN 267/99, OSNAPiUS 2001 nr 2, poz. 38).

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.