I PK 219/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 219/05

POSTANOWIENIE

Dnia 20 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa D. G. - Firmy "E." w R.

przeciwko W. C.

o zapłatę,

i z powództwa wzajemnego W. C.

przeciwko D. G. Firmie "E." w R.

o zapłatę

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 kwietnia 2006 r.,

kasacji pozwanego - powoda wzajemnego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T.

z dnia 28 grudnia 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2004 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w T., na skutek apelacji powoda i pozwanego od wyroku

Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w T. z dnia 26 sierpnia 2004 r., oddalił apelację

powoda wzajemnego W. C., natomiast uwzględnił częściowo apelację pozwanego

wzajemnego Firmy „E.” D. G. w R. w ten sposób, że zmienił wyrok Sądu pierwszej

instancji w pkt II - zasądzając od pozwanego wzajemnego Firmy „E.” D. G. w R. na

rzecz powoda wzajemnego W. C. tytułem wynagrodzenia kwotę 3641.14 zł brutto z

ustawowymi odsetkami od dnia 6 września 2002r. do dnia zapłaty.

Kasację od wyżej wymienionego wyroku wniósł pozwany powód wzajemny

W. C. zarzucając powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów

prawa

materialnego – w szczególności art. 6 k.c., art. 8 i art. 78 § 1 k.p. w związku z art.

322 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazał potrzebę

wykładni art. 78 § 1 k.p. w związku z art. 322 k.p.c., bowiem w jego ocenie istnieje

konieczność korygowania takiej linii orzeczniczej sądów pracy, która polegać by

miała

na

premiowaniu

celowo

niewłaściwego

ewidencjonowania

przez

pracodawców ilości pracy wykonywanej przez pracowników, w szczególności w

systemie wynagrodzeń prowizyjnych.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja

powinna

czynić

zadość

szczególnym

wymaganiom

formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać, iż w sprawie, której ona dotyczy, bądź

„występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.), bądź „istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2 k.p.c.), bądź też

„zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo” albo „zachodzi nieważność

postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację nie może przy tym

ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do „okoliczności

uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności faktycznych i

prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania

kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość

wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu nie czyni zadość zamieszczone w kasacji, jak to ma miejsce w niniejszej

sprawie lakonicznie sformułowanej opinii skarżącego, iż „istnieje potrzeba

korygowania takiej linii orzeczniczej Sądów pracy, która polegać by miała na

premiowaniu celowo niewłaściwego ewidencjonowania przez pracodawców ilości

pracy wykonywanej przez pracowników”, co uzasadnia w niniejszej sprawie

dokonanie wykładni art. 78 § 1 k.p. w związku z art. 322 k.p.c. W uzasadnieniu

kasacji przedstawiona argumentacja jest w istocie polemiką z ustalonym przez

Sądy stanem faktycznym w niniejszej sprawie, która jednocześnie nie wskazuje na

czym polegało w danym wypadku „rażące” i „nie budzące wątpliwości” naruszenie

konkretnych przepisów prawa. Ponadto ogólne wskazanie przez skarżącego na

rzekomą potrzebę wykładni art. 78 § 1 k.p. w związku z art. 322 k.p.c. przez

jednoznaczne stwierdzenie, iż pracodawca wykorzystując silniejszą pozycję, tak

reguluje obowiązujące u siebie zasady obliczania wynagrodzenia, aby pracownik

nie mógł ustalić faktycznie przysługującemu mu wynagrodzenia z wykonaną pracę,

nie może uzasadniać rozpoznania kasacji w sytuacji, gdy w uzasadnieniu kasacji

skarżący nie podjął nawet próby wykazania, że na gruncie obowiązującego

porządku prawnego realnie istnieje potrzeba wykładni wskazanych przepisów

prawnych

(budzących

poważne

wątpliwości,

ich

rozstrzygnięcie

wywołało

rozbieżności w orzecznictwie sądowym), a przy tym ma ono istotne znaczenie dla

prawidłowego załatwienia rozpoznawanej sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.