I PK 189/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 189/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa M. M. ‎przeciwko Z. […] im. […] w K. ‎o przywrócenie do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 maja 2016 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.‎z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt V Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i odstępuje od obciążania powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z 12 marca 2015 r., na skutek apelacji pozwanego Z. […] im. gen. […] w K., zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. z 7 maja 2014 r. i oddalił powództwo M. M. o uznanie wypowiedzenia stosunku pracy za bezskuteczne, które następnie zmieniła, domagając się przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy w związku z przeniesieniem w stan nieczynny.Wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła w całości. Zarzucono naruszenie art. 382 k.p.c. poprzez całkowite pominięcie przy rozstrzyganiu dowodu z dokumentu zatytułowanego wykaz godzin informatyki, matematyki i geografii w okresach praktyk uczniowskich i w okresie po 27 kwietnia 2014 r. (wraz z godzinami wychowawczymi) oraz dowodu w postaci planów nauczenia dla pozwanego zespołu szkół.

Ponadto, zarzucono naruszenie art. 20 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela poprzez jego niezastosowanie.W ocenie pełnomocnika skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze względu na zasadność zarzutów związanych z pominięciem przez Sąd Odwoławczy dowodów wymienionych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Z dowodów tych ma wynikać, że gdyby dyrektor pozwanego w sposób racjonalny i sprawiedliwy rozdzielił w klasach o tych samych podstawach programowych liczbę godzin przedmiotów nauczanych przez powódkę, to miałby do rozdysponowania dodatkowe godziny lekcyjne.

Dyrektor szkoły dokonał jednak zmniejszenia liczby godzin w klasach, które podlegały powódce, co, według pełnomocnika, można tłumaczyć tylko jako próbę obejścia obowiązku wynikającego z art. 20 ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela. Ponadto, zdaniem pełnomocnika oczywistym jest naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 20 ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela, ponieważ wygaśnięcie stosunku pracy powódki nie odbyło się w sposób zgodny z prawem, ponieważ liczba godzin pozostałych dyrektorowi po ich rozdzieleniu na rzecz czynnych nauczycieli pozwalała na zatrudnienie powódki na pełnym etacie.Pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, a w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej - o jej oddalenie, oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty skarżącej w istocie dotyczą kwestionowania stanu faktycznego oraz oceny zebranych w sprawie dowodów. Odnośnie rzekomej możliwości przydzielenia powódce godzin lekcyjnych, zdaniem pozwanego twierdzenie to nie ma potwierdzenia w zebranym sprawie materiale dowodowym, a powódka opiera je na podstawie własnych wyliczeń, które są błędne - wyliczenia powódki opierają się na rozkładzie zajęć obowiązującym na początku roku szkolnego, w sytuacji gdy u pozwanego ilość godzin wykonywana przez poszczególnych nauczycieli w poszczególnych tygodniach roku szkolnego zmienia się kilkakrotnie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powołanie się we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawę tzw. przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga samodzielnego odrębnego do podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa, które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania (postanowienie SN z 4 lutego 2014 r., II UK 458/13, LEX nr 1644551). Oznacza to, że nie wystarczy samo powołanie się przez skarżącą na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca musi wykazać w czym – w jej ocenie – wyraża się owa „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wskazujące, że skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LEX nr 818572). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej nie spełnia powyższych warunków. Zestawiając twierdzenia pełnomocnika skarżącej o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w ocenie Sądu Najwyższego nie wykazano oczywistego naruszenia przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego.

Sąd Odwoławczy, po analizie arkuszy organizacyjnych na rok szkolny 2012/13 oraz 2013/14, ustalił, że: (-) zmniejszyła się liczba godzin z przedmiotów, do których nauczania powódka posiadała kwalifikację; (-) nie było możliwości zapewnienia wszystkim nauczycielom pełnego etatu; (-) wymiar godzin, jaki pozostał po przydzieleniu pełnych etatów nauczycielom uczącym geografię, matematykę i informatykę nie przekraczał połowy etatu. Sąd Odwoławczy dokonując tych ustaleń, odniósł się również do dokumentów przedstawionych przez powódkę w postaci planów zajęć lekcyjnych w roku szkolnym 2013/14, oceniając je za niemiarodajne.

Podkreślił przy tym, że liczba godzin poszczególnych nauczycieli ulega wahaniom w związku ze zmianami planu nauczania w trakcie roku szkolnego, co znajduje potwierdzenie w arkuszach organizacyjnych. Jednocześnie należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej nie wyjaśnił, w jaki sposób z dokumentów, na które powołuje się w skardze kasacyjnej, a które jak twierdzi zostały pominięte przez Sąd Odwoławczy, ustalił, że możliwym było zatrudnienie powódki w pełnym etacie. W tej sytuacji, trudno uznać, że doszło do oczywistego naruszenia przepisów postępowania przez Sąd Odwoławczy, a w jego następstwie do naruszenia art. 20 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r.

Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r., poz.191 ze zm.).Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. Uwzględniając sytuację życiową i materialną powódki, na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. odstąpiono od obciążania jej kosztami postępowania kasacyjnego.