I PK 186/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 186/04

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z powództwa H. L.

przeciwko Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej i Spedycji O. Spółce

Akcyjnej w O.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 4 maja 2004 r., sygn. akt VI Pa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 4 maja 2004 r. (VU Pa 810/03)

oddalił

apelację

strony

pozwanej

–

Przedsiębiorstwa

Komunikacji

Samochodowej i Spedycji O. S.A. w O. od wyroku Sądu Rejonowego w O. z

dnia 27 maja 2003 r. (IV P …/02) orzekającego przywrócenie do pracy u strony

pozwanej powoda – H. L. na poprzednich warunkach i zasądzającego na jego

rzecz od strony pozwanej kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 maja

2004 r. pełnomocnik strony pozwanej zarzucił naruszenie: po pierwsze – art. 8

k.p. „poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu i uznanie, że

ewentualna ochrona działacza związkowego winna być stosowana nawet w

sytuacjach naruszenia przez związkowca obowiązków pracowniczych w

okolicznościach nie mających nic wspólnego z realizacją zasad związkowych”;

po drugie – art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach

zawodowych „przez uznanie, że mimo iż artykuł ten szczególnej ochronie

związkowej poddaje członków zarządu lub komisji rewizyjnej zakładowej

organizacji związkowej, to tej samej ochronie podlegają członkowie Zakładowej

Rady Kierowców mimo, że Rada ta nie była zarejestrowana w Krajowym

Rejestrze Sądowym ani jej członkowie jako osoby zakładająca organizację

związkową czy osoby wchodzące w skład organu reprezentującego związek”;

po trzecie – art. 14 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991

r. o związkach zawodowych „przez pominięcie, że związek zawodowy podlega

obowiązkowi rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym i że związek

zawodowy oraz jego jednostki organizacyjne wskazane w statucie nabywają

osobowość prawną z dniem zarejestrowania”; po czwarte – „naruszenie

przepisów postępowania przez nierozważenie, w sposób wszechstronny,

zebranego w sprawie materiału dowodowego (...)” W konsekwencji, w kasacji

sformułowany został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które

stanowią odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza

to w szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona

dotyczy, bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.

– a contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393

§ 1 pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.).

Wnoszący kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści

jednego lub kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie

nawiązać, jako do „okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz

obowiązany jest do profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub

wskazanych „okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w

kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta

dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny

kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość wymaganiu formalnemu

określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w konsekwencji skutkować musi

jej odrzuceniem. Tymczasem w kasacji w niniejszej sprawie ani w jej petitum,

ani też w jej uzasadnieniu nie zostały przedstawione tak określone okoliczności,

które miałyby uzasadniać jej rozpoznanie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 2

w związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Nie

przedstawienie

w

kasacji

„okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), a więc nie wskazanie w niej na

występujące w sprawie okoliczności, o których mowa jest w art. 393 § 1 pkt. 1

lub pkt. 2 k.p.c. (a contrario) względnie w art. 393 § 2 k.p.c., przesądza o

odrzuceniu kasacji (art. 3937 § 2 w związku z art. 3935 k.p.c.).