I PK 180/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 180/06

POSTANOWIENIE

Dnia 12 września 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z powództwa B. M. i A. R.

przeciwko H. M. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą

Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "M."

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 września 2006 r.,

kasacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt IX Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Pozwany H. M. w dniu 29 marca 2005 r. wniósł kasację od wyroku Sądu

Okręgowego w K. z dnia 3 lutego 2005 r. Jako podstawę kasacji wskazał

naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy oraz art. 233 § 1 w związku z art. 227

Kodeksu postępowania cywilnego. Okolicznością uzasadniającą przyjęcie kasacji

do rozpoznania – zdaniem skarżącego – jest fakt oczywistego naruszenia prawa

przez Sądy I i II instancji oraz konieczność wyjaśnienia sformułowania „ciężkie

naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” przez wskazanie na zakres

desygnatów tego pojęcia. Kasacja zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sporawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył:

Dopuszczalność kasacji podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy sprzed

zmiany przepisów postępowania cywilnego, dokonanych ustawą z dnia 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Z 2005 r. Nr 13, poz. 98), wprowadzających

skargę kasacyjną.

Przedstawienie

przez

stronę

wnosząca

kasację

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie (aczkolwiek w rozpoznawanej sprawie można

mieć wątpliwości,

czy wskazanie na okoliczności uzasadniające rozpoznanie

kasacji spełnia wymagania art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie oznacza, że Sąd

Najwyższy przyjmie kasację do rozpoznania. Spełnienie powyższego wymagania,

przewidzianego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od

nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego dokonanej ustawą z dnia 24 maja

2000 r., nie pozwala jedynie odrzucić kasacji: sądowi drugiej instancji na podstawie

art. 3935 k.p.c., natomiast Sądowi Najwyższemu – na podstawie art. 3937 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c. Nie zapewnia jednak przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Przyjęcie to zależy bowiem od braku okoliczności, które uprawniają Sąd Najwyższy

do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Okoliczności te zostały wymienione w art. 393 § 1 i § 2 k.p.c. Według powyższych

przepisów, Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli

w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie ani nieważność postępowania, a ponadto gdy

zaskarżone orzeczenie nie narusza w sposób oczywisty prawa lub gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna.

W ocenie Sądu Najwyższego, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do

przyjęcia kasacji do rozpoznania ponieważ nie występuje w niej istotne zagadnienie

prawne ani nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w praktyce (art. 393 § 1 k.p.c.). Przepis

art. 52 § 1 pkt 1 k.p. był wielokrotnie przedmiotem wykładni w orzecznictwie Sądu

Najwyższego. W orzecznictwie m.in. stwierdza się, że ponieważ przepis ten

zawiera zwroty niedookreślone nie można wyznaczyć ścisłego zakresu jego

desygnatów. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 233 § 1 (względnie 233

§ 1 w związku z art. 227) k.p.c. Uzasadnienie kasacji w istocie stanowi wyłącznie

polemikę z ustaleniami Sądu Okręgowego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 393 w związku z art. 3937 § 1

k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.