Supreme Court dismissed cassation appeal regarding dismissal of salary conditions for civil servant due to organizational changes.

Sygn. akt I PK 171/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa M. B.

przeciwko Pierwszemu Urzędowi Skarbowemu w K.

o przywrócenie dotychczasowych warunków płacy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2010 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 18 czerwca 2009 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powódka M. B. domagała się uznania wypowiedzenia warunków płacy

dokonanego przez Pierwszy Urząd Skarbowy w K. w dniu 3 stycznia 2008 r. za

bezskuteczne.

Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2008 r., Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. oddalił powództwo.

Sąd Rejonowy ustalił, że powódka została z dniem 14 maja 2007 r.

odwołana przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. ze stanowiska Zastępcy Naczelnika

Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia

24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) oraz art. 10 ust 1 b

ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U.

Nr 31, poz. 124 ze zm.). Od dnia 15 maja 2007 r. powódce powierzono stanowisko

Starszego Sekretarza Skarbowego w Dziale Podatku Dochodowego od Podmiotów

Gospodarczych (stanowisko to było zaliczane w służbie cywilnej do grupy

stanowisk

specjalistycznych)

z

zachowaniem

przez

okres

właściwy

dla

wypowiedzenia warunków pracy tj. okres trzech miesięcy, licząc od dnia 15 maja

2007 r., dotychczasowego wynagrodzenia tzn. wynagrodzenia zasadniczego w

kwocie 5.843,53 zł. wraz z prawem do dodatku za wysługę lat. Od 1 września 2007

r. (trzech miesięcy) powódka miała otrzymywać wynagrodzenie zasadnicze w

kwocie 4.812,74 zł. wraz z prawem do dodatku za wysługę lat. Na nowym

stanowisku do obowiązków służbowych powódki należała m.in.: praca w Dziale

Podatku

Dochodowego

od

Podmiotów

Gospodarczych

pod

bezpośrednim

nadzorem kierownika Działu, przetwarzanie dokumentów związanych z poborem

podatków, realizacja zadań w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od

osób prawnych i wypłat z zysku oraz w zakresie podatku dochodowego od osób

fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w zakresie ryczałtu od

przychodów ewidencjonowanych i karty podatkowej. Wyrokiem Sądu Okręgowego

w K. w sprawie V Pa …/07 oddalono apelację powódki w części dotyczącej

odwołania jej ze stanowiska z-cy naczelnika, uznając jednocześnie, że powódce

należy się wynagrodzenie w wysokości uzyskiwanej przed dniem 14 maja 2007 r.

zgodnie z art. 10 ust. 1 b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach

urzędów państwowych do czasu utraty statusu pracownika mianowanego. W dniu 3

stycznia 2008 r. w związku ze zmianami organizacyjnymi w Pierwszym Urzędzie

Skarbowym w K. oraz wynikającą z tego potrzebą uregulowania zasad

wynagradzania pracowników, Naczelnik PUS w K., na podstawie art. 42 § 2 k.p.,

wypowiedział

powódce

dotychczasowe

warunki

płacy

z

zachowaniem

dotychczasowego wynagrodzenia przez okres trzech miesięcy. Tym samym

powódka przez pierwsze trzy miesiące zachowywała prawo do wynagrodzenia

zasadniczego w dotychczasowej wysokości tj. w kwocie 4. 812, 74 zł., a następnie

od 1 kwietnia 2008 r. przysługiwało jej wynagrodzenie w wysokości 2. 334, 54 zł.

Zmiana

warunków

płacy

była

podyktowana

potrzebą

zlikwidowania

nieuzasadnionych rozbieżności w zakresie wynagrodzenia pracy na tych samych

stanowiskach, bądź z tym samym zakresem obowiązków.

Na podstawie powyższych ustaleń Sąd Rejonowy uznał, że powódka z

dniem 1 stycznia 2008 r. utraciła status pracownika mianowanego, zgodnie art. 110

ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218

ze zm.). Z tym dniem stosunek pracy powódki przekształcił się w stosunek pracy na

podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Sąd przyjął, że wobec powódki

pracodawca mógł zastosować wypowiedzenie zmieniające. Wypowiedzenie to

podyktowane

zmianami

organizacyjnymi

w

Urzędzie

Skarbowym,

nowym

rozdziałem zadań oraz potrzebą uregulowania zasad wynagradzania pracowników

zatrudnionych na podobnych stanowiskach jest – według Sądu Rejonowego –

uzasadnione. Sąd Rejonowy przyjął ponadto, że zaproponowane powódce warunki

płacy są adekwatne do jej stażu pracy oraz kwalifikacji zawodowych.

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją przez powódkę.

Wyrokiem z dnia 18 września 2008 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił

zaskarżony wyrok w ten sposób, że przywrócił powódce dotychczasowe warunki

płacy u pozwanego. Swoje rozstrzygnięcie Sąd ten oparł na ustaleniu, że zmiany

organizacyjne wprowadzone u pozwanego od 1 stycznia 2008 r. nie wpłynęły na

sytuację powódki, gdyż zachowała ona dotychczasowe stanowisko, zajmując się

podatkiem dochodowym od podmiotów gospodarczych oraz przydzielono jej nowe

zadania. Sąd Okręgowy przyjął, że takie zmiany organizacyjne nie uzasadniały

wypowiedzenia powódce warunków płacy i obniżenia jej wynagrodzenia za pracę. Z

takich zmian organizacyjnych nie wypływała potrzeba uregulowania zasad

wynagradzania pracowników polegająca na zlikwidowaniu nieuzasadnionych

wykonywanymi czynnościami rozbieżności w zakresie wynagradzania, a sam fakt

przekształcenia stosunku mianowania w stosunek pracy na czas nieokreślony nie

uzasadnia wypowiedzenia zmieniającego i obniżenia powódce warunków płacy.

Sąd Okręgowy przyjął, że podana przyczyna była nierzeczywista i wiązała się

raczej z faktem odwołania w 2007 r. powódki ze stanowiska z-cy naczelnika i

zachowaniem prawa do wynagrodzenia właściwego dla tego stanowiska także po

odwołaniu z uwagi na stosunek mianowania, niż ze zmianami organizacyjnymi u

pozwanego.

Podana

przyczyna

była

nierzeczywista,

ponieważ

ze

zmian

organizacyjnych nie wynikała potrzeba uregulowania zasad wynagradzania

pracowników.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony skargą kasacyjną

przez pozwanego. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. uchylił

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K. i przekazał sprawę temu Sądowi do

ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy ocenił jako typowe i oczywiste działanie

pozwanego, który po utracie przez pracownika szczególnego tytułu do wyższego

wynagrodzenia,

dostosował

w

drodze

wypowiedzenia

zmieniającego

jego

wynagrodzenie do poziomu porównywalnego z wynagrodzeniem pracowników

wykonujących podobne zadania. Takie działanie pracodawcy jest ponadto

uzasadnione z punktu widzenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Sąd

Najwyższy stwierdził, że nieuprawniona jest także ocena

Sądu Okręgowego,

jakoby nierzeczywista była przyczyna wypowiedzenia zmieniającego polegająca na

potrzebie uregulowania zasad wynagradzania pracowników, ponieważ nie wynikała

ona ze zmian organizacyjnych. W tej kwestii inaczej niż Sąd Okręgowy,

Sąd

Najwyższy uznał, że ze zmianami organizacyjnymi wiąże się potrzeba likwidacji

nieuzasadnionych rozbieżności w zakresie wynagradzania pracowników. Sąd

Najwyższy wskazał na możliwość i konieczność oceny, czy potrzeba likwidacji

rozbieżności w wynagrodzeniach pracowników rzeczywiście istniała i w związku z

tym, czy była to rzeczywista przyczyna wypowiedzenia zmieniającego udzielonego

powódce.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. po ponownym rozpoznaniu sprawy oddalił apelację

powódki. Sąd drugiej instancji podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne

dokonane przez Sąd pierwszej instancji, uzupełniając je o następujące ustalenia.

Powódka po odwołaniu ze stanowiska z-cy naczelnika pozwanego

Pierwszego Urzędu Skarbowego, zachowała prawo do wynagrodzenia, jakie

pobierała na dotychczasowym stanowisku z racji posiadania statusu urzędnika

mianowanego. Powódka po przeniesieniu na stanowisko starszego komisarza

skarbowego nadal

pobierała wynagrodzenie odpowiadające poprzedniemu

stanowisku zastępcy naczelnika urzędu. Inni zaś pracownicy urzędu zatrudnieni na

stanowiskach takich jak powódka otrzymywali wynagrodzenie w kwotach znacznie

niższych. Różnic w wynagrodzeniu pracowników zatrudnionych na takich samych i

zbliżonych stanowiskach nie uzasadniał ani staż pracy powódki ani jej kwalifikacje,

ani też zakres czynności. Sytuacja powódki była szczególna wyłącznie ze względu

na ochronę z art. 10 ust. 1 b ustawy z 16 września 1982 r. Sytuacja ta uległa

zmianie z chwilą zmian ustawowych wprowadzających – z mocy prawa - zamiast

stosunku z mianowania stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas

nieokreślony. W takiej sytuacji brak jest uzasadnienia do zróżnicowania sytuacji

płacowej osób zatrudnionych na tych samych i zbliżonych stanowiskach, przy

podobnym stażu pracy, kwalifikacjach i zakresie obowiązków. Pracodawca miał

możliwości

prawne

wynagrodzeniach

do

uregulowania

pracowników.

nieuzasadnionych

Pracodawca

z

tej

rozbieżności

możliwości

w

skorzystał.

Rozbieżności w wynagrodzeniach pracowników rzeczywiście istniały. Pracodawca

powódki przeprowadził zmiany organizacyjne. Zmiany te miały wpływ na

stanowisko powódki i zakres jej obowiązków. Powódka po odwołaniu ze stanowiska

zastępcy naczelnika urzędu, pełniąc obowiązki na stanowisku komisarza

skarbowego, zajmowała się pracą w Dziale Podatku Dochodowego od Podmiotów

Gospodarczych,

przetwarzała

dokumenty

związane

z

poborem

podatku,

realizowała zadania w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób

prawnych i wypłat z zysku oraz w zakresie podatku dochodowego od osób

fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w zakresie ryczałtu od

przychodów ewidencjonowanych i karty podatkowej. Zmiany organizacyjne

polegały na nowym rozdziale zadań w zakresie pionu podatków bezpośrednich.

Zlikwidowano jedne komórki organizacyjne i powołano nowe. Z dokumentacji

struktury organizacyjnej urzędu wynika, że do zadań działu podatku od podmiotów

gospodarczych należało orzecznictwo o odpowiedzialności osób trzecich, analiza

wniosków VZM, udzielanie odpowiedzi na pisma podatników kierowane do działu w

związku z uchybieniami w zakresie obowiązków podatnika po zasięgnięciu opinii

komórki KS. Zlikwidowany został dział wprowadzania danych, a jego pracownicy

zostali

rozdysponowani

do

pozostałych

działów

podatków

bezpośrednich.

Utworzono Wieloosobowe Stanowisko d/s Przychodów nieznajdujących Pokrycia w

Ujawnionych Źródłach lub Pochodzących ze Źródeł Nieujawnionych. W oparciu o

nowy Regulamin Organizacyjny wprowadzony zarządzeniem nr 35 Naczelnika

Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 listopada 2007 r. powódka

otrzymała nowy zakres obowiązków i odpowiedzialności służbowej. W zakresie tym

do dotychczasowych zadań powódce dodano zadania z zakresu pomocy

publicznej.

Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że

przyczyna wypowiedzenia powódce warunków płacy polegająca na potrzebie

likwidacji rozbieżności w wynagrodzeniu pracowników zatrudnionych na takich

samych i zbliżonych stanowiskach, istniała obiektywnie i była przyczyną

rzeczywistą. Co do zmian organizacyjnych – Sąd drugiej instancji uznał, że zmiany

te zaistniały, miały wpływ na sytuację powódki jako osoby zatrudnionej w

konkretnym

miejscu

struktury

organizacyjnej.

Przyczyna

wypowiedzenia

zmieniającego w postaci zaistnienia zmian organizacyjnych była prawdziwa i

rzeczywista. Powódka po odwołaniu ze stanowiska zastępcy naczelnika urzędu,

otrzymała

zupełnie

inne

stanowisko,

z

innym

zakresem

obowiązków

i

odpowiedzialności. Jednakże z uwagi na przepisy ochronne przypisano jej

wynagrodzenie nieadekwatne do nowego stanowiska, diametralnie odbiegające od

wynagrodzeń innych pracowników urzędu zatrudnionych na takich samych

stanowiskach z podobnym zakresem obowiązków i odpowiedzialności. Zmiana

stanu prawnego i statusu powódki pozwoliła dostosować jej wynagrodzenie do

wynagrodzeń pracowników zatrudnionych na takich samych stanowiskach .

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyła w całości powódka skargą

kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K. w

całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach

postępowania

za

wszystkie

instancje,

ewentualnie

o

uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez

uwzględnienie powództwa i przywrócenie powódce M. B. dotychczasowych

warunków płacy u pozwanego i zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki

zwrotu kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach z art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2

k.p.c. W zakresie przepisów postępowania zarzucono naruszenie art. 328 § 2 k.p.c.

przez niewłaściwe uzasadnienie podstawy prawnej i faktycznej wyroku; art. 385

k.p.c. przez jego zastosowanie pomimo, że apelacja powódki była zasadna; art.

386 § 1 k.p.c. przez jego niezastosowanie pomimo tego, że apelacja powódki

powinna być uwzględniona i wyrok Sądu pierwszej instancji powinien być

zmieniony; art. 244 § 1 k.p.c. „przez jego niezastosowanie polegające na błędnej

wykładni dokumentów zgromadzonych w sprawie, w szczególności umów o pracę,

regulaminu organizacyjnego pozwanego, zarządzenia nr 35 naczelnika I Urzędu

Skarbowego w K. z dnia 30.11.2007 r. oraz zakresu obowiązków powódki, a tym

samym przyjęcie, iż wskazane w wypowiedzeniu przyczyny są rzeczywiste i należy

je rozpatrywać oddzielnie, a nie łącznie jako wynik związku przyczynowo –

skutkowego, najpierw musiały powstać zmiany organizacyjne, których wynikiem

było wypowiedzenie zmieniające, a takie nie nastąpiły”.

W ramach podstawy naruszenia prawa materialnego skarżąca zarzuciła:

- błędną wykładnię art. 42 § 1 k.p. i przyjęcie, że pracodawca ma prawo do

zmiany warunków umowy o pracę – zmiany warunków płacy na mniej korzystne w

sytuacji, kiedy brak jest zmian organizacyjnych powodujących konieczność

dokonania tej zmiany oraz uznanie, że pracodawca ma wręcz obowiązek

dostosowania wynagrodzenia do stanowiska bez brania pod uwagę innych

przymiotów pracownika, ograniczając się do płacy nieodbiegającej do osób

zajmujących takie same stanowiska jak powódka;

- niewłaściwe zastosowanie art. 30 § 4 k.p. przez przyjęcie, że w niniejszej

sprawie Sąd pierwszej instancji potraktował obie przyczyny wypowiedzenia

zmieniającego jako rozłączne, które z uwagi na zapis uzasadnienia wypowiedzenia

należy traktować jako łączne, zależne od siebie i wręcz wskazujące na związek

przyczynowo-skutkowy;

- błędną wykładnię art. 45 § 1 w związku z art. 42 § 1 k.p. przez przyjęcie, że

wypowiedzenie zmieniające było uzasadnione, gdy z całokształtu zebranego

materiału wynika, że przedmiotowe wypowiedzenie zostało dokonane wcześniej niż

zmiana powódce zakresu jej czynności. Najpierw dokonano zmian w zakresie

wynagrodzenia, a następnie zmieniono powódce zakres czynności, nie zmieniając

jej ani stanowiska, ani nie zmniejszając zakresu wykonywanych czynności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna w obu jej podstawach nie przedstawia zasadnych

zarzutów.

Już z samego określenia zarzucanych zaskarżonemu wyrokowi naruszeń

procesowych wynika nieodpowiedniość

między postawionymi

zarzutami a

wskazanymi przepisami.

Art. 328 § 2 k.p.c. określa „skład” uzasadnienia wyroku – wskazane jego

elementy składowe, w szczególności podstawy rozstrzygnięcia. Nie można

dopatrywać się – jak to czyni skarżąca – naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., nie przez

brak

wskazania, wymienionych w tym przepisie elementów uzasadnienia, ale w

tym, że – zdaniem skarżącej -

Sąd błędnie wyjaśnił podstawy owego

rozstrzygnięcia - faktyczną i prawną.

Stosownie do art. 385 k.p.c. Sąd drugiej instancji oddala apelację, jeśli jest

ona bezzasadna. Dokładnie odpowiada temu przepisowi zaskarżony wyrok

oddalający apelację po jednoznacznym ustaleniu jej bezzasadności. Nie wiadomo

dlaczego skarżąca uważa, że Sąd drugiej instancji nie powinien orzekać zgodnie z

wyjaśnioną podstawą prawną wyroku, co ma miejsce, powinien natomiast

zastosować przepis art. 386 § 1 k.p.c., który jest odpowiedni „w razie

uwzględnienia apelacji” – co nie nastąpiło.

Niezrozumiały jest także zarzut naruszenia art. 244 § 1 k.p.c. stanowiącego

o

znaczeniu

urzędowego

zaświadczenia

w

dokumentach

urzędowych

sporządzonych w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy

publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania.

Pomijając niewyjaśnienie przez skarżącą, dlaczego wszystkim dokumentom

„zgromadzonym w sprawie” nadała ona kwalifikację dokumentów urzędowych, nie

wiadomo dlaczego i z jakich konkretnie dokumentów miałaby wynikać jakaś bliżej

nieokreślona nieodpowiedniość pomiędzy tym, „co zostało w nich urzędowo

zaświadczone a ustaleniem wyroku, że „wskazane w wypowiedzeniu przyczyny są

rzeczywiste”. Skarżąca nieadekwatnie do zakresu wskazanego przepisu zdaje się

kwestionować wyjaśnioną przez Sąd podstawę faktyczną wyroku.

Sąd Najwyższy rozpoznając sprawę w granicach skonkretyzowanych w

skardze jej podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c.) stwierdza, że także w zarzutach

podstawy

materialnoprawnej

nie

ma

niezbędnej

odpowiedniości

miedzy

postawionym zarzutem a wskazanym przepisem jako naruszonym przez Sąd w

zaskarżonym wyroku.

Stosownie do pierwszego ze wskazanych w tej podstawie skargi przepisów –

art. 42 § 1 k.p. – przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się

odpowiednio do wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy. Z

uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że Sąd zastosował wskazany

przepis. Zresztą zastosowalność przepisów o wypowiedzeniu umowy o prace w

rozpoznawanej sprawie nie była kwestią sporną. Tymczasem skarżąca zarzuca

naruszenie art. 42 § 1 k.p. przez jego błędną wykładnię, która miałaby polegać na

dokonanej przez Sąd ocenie przesłanek prawdziwości i zasadności dokonanego

wypowiedzenia. Przesłanki te nie stanowią bezpośredniego przedmiotu art. 42 § 1

k.p., a w każdym razie nie mogą być zrekonstruowane w normie prawnej

wynikającej z art. 42 § 1 k.p. bez powiązania z właściwymi przepisami o

wypowiedzeniu umowy o pracę. Tych ostatnich przepisów jednakże skarżąca nie

wskazała.

Drugi ze wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, to art. 30 §

4 k.p. naruszony według skarżącej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na

„rozłącznym” potraktowaniu przyczyn wypowiedzenia warunków umowy o płacę.

Także w tym zakresie skarżąca powołała przepis, którego Sąd nie mógł naruszyć

we wskazany w skardze sposób dotyczący wyjaśnienia zasadności podanej przez

pracodawcę przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie. Art. 30 § 4 k.p. stanowi

bowiem o tym, że w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę

powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie. Nie jest zaś

kwestionowane w skardze

ustalenie, że oświadczenie pracodawcy zawierało

wskazanie przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie.

Ostatni z zarzutów materialnoprawnej podstawy skargi, zarzut dotyczący

zasadności wypowiedzenia został wprawdzie powiązany z art. 45 § 1 w związku z

art. 42 § 1 k.p. dotyczącym sądowej kontroli zasadności wypowiedzenia, jednakże

skarżąca nie ma racji, upatrując w ustaleniach zaskarżonego wyroku w tym

przedmiocie błędnej wykładni wskazanych przepisów.

Zasadnicze ustalenie zaskarżonego wyroku odnosi się do spornej w sprawie

kwestii zasadności ocenianego w sprawie wypowiedzenia powódce jej warunków

płacy. Nie ma w tym zakresie zarzucanego w skardze problemu wykładni

wskazanego art. 45 § 1 w związku z art. 42 § 1 k.p. W szczególności z

uzasadnienia podstawy prawnej zaskarżonego wyroku jasno wynika, że Sąd –

zgodnie z treścią wskazanych przepisów – wyjaśnił okoliczności faktyczne istotne z

punktu widzenia zasadności (niezasadności)

wypowiedzenia, w szczególności

uwzględnił w swej ocenie zarówno przyczyny wypowiedzenia wskazane w

oświadczeniu pracodawcy, jak i rzeczywisty stan rzeczy, do którego odnosiły się

wskazane przyczyny. W skardze nie ma przekonywujących argumentów zarzutu o

jakiejś niespójności między ustalonymi okolicznościami faktycznymi sprawy a ich

subsumcją

do art. 45 § 1 k.p., którego wykładnia - że chodzi o zasadność

przyczyny wskazanej w oświadczeniu pracodawcy - też nie budzi zastrzeżeń.

Skarżąca powołuje się w swej ocenie podstaw wyroku na to, że zmiany

organizacyjne pracodawcy nie uzasadniały dokonanego wypowiedzenia powódce

warunków płacy. Niezależnie od tego, że w argumentacji dotyczącej tej kwestii

autorka skargi bezpodstawnie powołuje się także na okoliczności, które nie są

ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku (por. art.

39813 § 2 k.p.c.) należy stwierdzić, że istota oceny prawnej zaskarżonego wyroku

polega na kwalifikacji w kategorii zasadności dokonanego wypowiedzenia ze

względu na uzasadnione ustalonymi okolicznościami dążenie pracodawcy do

zlikwidowania rażącej dysproporcji w wynagradzaniu pracowników zatrudnionych

na takich samych i zbliżonych stanowiskach z podobnym zakresem obowiązków i

odpowiedzialności.

wypowiadającym

Sąd ustalił, że zaproponowane powódce w oświadczeniu

dotychczasowe

wynagrodzenie

–

nowe

warunki

płacy

odpowiadają zasadom określonym w art. 78 § 1 k.p. i że wypowiedzenie

uzasadnione jest z jednej strony potrzebą zlikwidowania rażących dysproporcji w

wynagrodzeniach za pracę podobną w istotnych aspektach, a z drugiej ustaniem

szczególnego

reżimu

ochrony

wynagrodzenia

wypowiedzenia zostały wskazane w oświadczeniu

powódki.

Te

przyczyny

pracodawcy i okazały się

przyczynami zasadnymi, co z pewnością nie pozwala na uwzględnienie zarzutu

skargi, jakoby zaskarżony wyrok opierał się na błędnej wykładni art. 45 § 1 k.p. w

związku z art. 42 § 1 k.p.

Mając powyższe na uwadze

stwierdzając bezzasadność skargi kasacyjnej

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

/tp/