I PK 166/04 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 10 stycznia 2005 r.

I PK 166/04

Obowiązek rozpoznania sprawy w innym składzie (art. 386 § 5 k.p.c.) nie

dotyczy sądu drugiej instancji, orzekającego ponownie, po uprzednim uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu temu sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Józef Iwulski

(sprawozdawca), Roman Kuczyński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia

2005 r. sprawy z powództwa Anny K. przeciwko Bankowi Ś. SA w K. - Oddziałowi

Regionalnemu w S. o odszkodowanie za nieuzasadnione i sprzeczne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 17 lutego 2004 r.

[...]

o d d a l i ł kasację i zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę

900 zł (dziewięćset) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powódka Anna K. dochodziła w pozwie przeciwko pozwanemu Bankowi Ś. SA

w K. odszkodowania za bezzasadne wypowiedzenie umowy o pracę oraz sprostowania świadectwa pracy.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2001 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Będzinie zasądził na rzecz powódki kwotę 11.961,42 zł tytułem odszkodowania za bezzasadne wypowiedzenie umowy o pracę oraz oddalił powództwo w części dotyczącej sprostowania świadectwa pracy. Sąd Rejonowy ustalił, że powódka była zatrudniona u pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od 25 czerwca 1990 r.,

ostatnio na stanowisku naczelnika wydziału kredytów. Nie miała samodzielnych kompetencji w zakresie podejmowania decyzji o udzielaniu kredytu, które podejmował

komitet kredytowy oddziału. Polityka kredytowa Banku była nastawiona na silną akcję

kredytową, a wydział kredytów był nienależycie obsadzony. Departament kontroli

wewnętrznej Banku przeprowadził kontrolę w zakresie portfela wekslowego według

stanu na 31 grudnia 1999 r. W raporcie kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości,

które miały wpływ na powstanie należności przeterminowanych na kwotę ponad

8.000.000 zł. Dyrektor pozwanego podjął decyzję o rozwiązaniu z powódką umowy o

pracę bez wypowiedzenia. Na wniosek powódki zmieniono tryb rozwiązania umowy o

pracę na wypowiedzenie przez pracodawcę. Jako przyczyny wypowiedzenia pozwany wskazał brak sprawowania należytego nadzoru nad właściwą stroną prawną

dokumentacji kredytowej, w szczególności nad przestrzeganiem zasad udzielania i

spłaty kredytów oraz nad właściwą stroną prawną dokumentów. Sąd Rejonowy

uznał, że wypowiedzenie jest nieuzasadnione, gdyż zarzuty stawiane powódce są

skutkiem nienależytej obsady oddziału oraz intensywnej polityki kredytowej, której

powódka zobowiązana była się poddać. Powódka nie miała wyłącznej kompetencji w

zakresie udzielania kredytów, a uchybienia wynikają z braku stworzenia powódce

należytych warunków pracy.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2001 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał

sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd drugiej instancji wskazał, że Sąd Rejonowy nie wziął pod uwagę, iż do pracownika na

stanowisku kierowniczym należy stosować surowsze kryteria oceny pracy, niż do pracowników na stanowiskach szeregowych. Sąd drugiej instancji zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy precyzyjnie ustalić obowiązki powódki na zajmowanym

stanowisku w kontekście stawianych jej zarzutów, a w szczególności ustalić, czy i

jakich uchybień dopuściła się powódka oraz ocenić, czy uzasadniają one wypowiedzenie umowy o pracę, przy uwzględnieniu charakteru tych uchybień i zajmowanego

stanowiska w strukturze organizacyjnej oddziału.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Rejonowy w Będzinie wyrokiem z

dnia 18 czerwca 2003 r. [...] oddalił powództwo. Sąd Rejonowy ustalił, że w piśmie

wypowiadającym umowę o pracę jako przyczyny wypowiedzenia pozwany Bank wskazał „brak sprawowania należytego nadzoru nad właściwą stroną prawną dokumentacji kredytowej w kierowanym przez powódkę wydziale kredytów", a w szczególności nad przestrzeganiem zasad udzielania i spłat kredytów. Na stanowisku naczelnika wydziału kredytów powódka miała obowiązek przestrzegania obowiązujących

instrukcji i procedur bankowych. Była też zobowiązana do czuwania i nadzoru nad

prawidłowością portfela kredytowego. W szczególności do jej obowiązków należało

przyjmowanie i ocena wniosków o udzielenie kredytu lub pożyczki, ocena zdolności

kredytowej podmiotów ubiegających się o kredyty, jak też podmiotów już kredytowanych, badanie ryzyka bankowego przy udzielaniu kredytów i przedkładanie już zaopiniowanych wniosków kredytowych organom decyzyjnym. Przyczyną wypowiedzenia

powódce umowy o pracę były ustalenia zawarte w "Raporcie z Kontroli Nr 1/00" z

dnia 17 stycznia 2000 r. Raport ten wskazuje następujące nieprawidłowości: 1) wielokrotne składanie weksli do dyskonta przez te same podmioty, 2) niemożność jednoznacznego stwierdzenia na podstawie dokumentacji występowania operacji gospodarczych, które powinny być podstawą kredytowania, 3) nieuwzględnianie „perspektywicznej" zdolności kredytowej uczestników obrotu wekslowego oraz ocenę ryzyka

kredytowego wystawcy weksli w sposób uproszczony, 4) nieuwzględnianie w pozytywnych opiniach wniosków kredytowych informacji o zadłużeniu klientów w innych

bankach, 5) uczestniczenie w obrocie wekslowym podmiotów o bardzo niskich kapitałach własnych w stosunku do zobowiązań, 6) zakładanie przez znaczną liczbę kredytowanych podmiotów rachunków bezpośrednio przed uruchomieniem kredytów

dyskontowych i wyłącznie w celu wykonywania transakcji związanych z dyskontem

weksli, 7) przeznaczanie kolejnych kredytów dyskontowych na spłatę przeterminowanych zobowiązań wekslowych oraz uruchamianie kolejnych kredytów pomimo istnienia przeterminowanych należności, 8) bezpodstawne dyspozycje powódki przekazywane do zespołu rozliczeń kredytowych, 9) niedokonywanie bieżącego monitoringu

firm będących wystawcami weksli (w przypadkach opóźnień w regulowaniu płatności

wekslowych nie korzystano z możliwości zwrotnego księgowania weksli zdyskontowanych oraz nie podejmowano odpowiednich działań przed terminem płatności w

stosunku do pozostałych weksli zobowiązanego do zapłaty sum wekslowych), 10)

udzielenie jednej z firm w grudniu 1999 r. kredytu w wysokości 1.000.000,00 zł, mimo

że kilka dni wcześniej został złożony wniosek o kredyt obrotowy na pół miliona oraz

na kredyty dyskontowe ogółem na dwa miliony złotych. Sąd Rejonowy uznał, że

uchybienia te obciążają powódkę i mieszczą się we wskazanych przyczynach wypowiedzenia. To, że powódka kierowała wydziałem kredytów w „określonych uwarunkowaniach i przy określonej polityce kredytowej pozwanego" częściowo usprawiedliwia

nieprawidłowości w pracy wydziału. Sąd Rejonowy poczynił ustalenia na podstawie

wskazanego raportu z kontroli oraz opinii biegłej.

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2004 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił apelację powódki. Sąd drugiej instancji

uznał, że apelacja powódki jest nieuzasadniona. Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełnił bowiem postępowanie dowodowe we wskazanym kierunku i poczynił ustalenia faktyczne wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Za nieuzasadniony Sąd Okręgowy uznał zarzut pozbawienia powódki prawa do obrony,

przez oddalenie wniosku o odroczenie rozprawy i umożliwienie zadawania pytań biegłej. Powódka w toku procesu była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika i

powinien on zadawać biegłej pytania, po ewentualnym uzgodnieniu z powódką. Powódka osobiście miała możliwość ustosunkowania się do pisemnej opinii biegłej, co

też uczyniła w piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2002 r. Nie było przeszkód, aby

powódka zadała biegłej również inne pytania lub uzgodniła z pełnomocnikiem ich

zadanie na rozprawie. Tymczasem pełnomocnik powódki, mając możliwość zadania

biegłej pytań na rozprawie, nie skorzystał z tego. Zarzuty powódki do opinii biegłej

wskazane w piśmie procesowym, Sąd drugiej instancji uznał za niepodważające zasadniczych wniosków opinii, co do naruszenia przepisów i procedur bankowych przy

udzielaniu kredytów dyskontowych. Sąd Okręgowy uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 299 k.p.c. Żadna ze stron nie wskazywała w toku procesu, że pozostały

do wyjaśnienia okoliczności istotne w sprawie, a w szczególności pełnomocnik powódki nie wnosił o przeprowadzenie stosownego dowodu. Nie jest też słuszny zarzut

nieprzeprowadzenia innych dowodów, gdyż strony nie składały żadnych wniosków

dowodowych. Sąd Rejonowy wziął pod uwagę dowody przeprowadzone poprzednio i

prawidłowo ustalił jakie obowiązki miała powódka na stanowisku naczelnika wydziału

kredytów oraz do jakich uchybień doszło przy udzielaniu i spłacie kredytów dyskontowych. Zarzut braku należytego nadzoru nad pracą wydziału kredytów uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę powódce jako pracownikowi zajmującemu kierownicze

stanowisko.

Od tego wyroku kasację wniosła powódka, która zarzuciła naruszenie: 1) art.

386 § 5 k.p.c., przez "branie udziału w wydaniu zaskarżonego orzeczenia sędziego,

który wcześniej brał udział w rozpoznaniu sprawy", 2) art. 233 § 1 k.p.c., przez brak

wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, polegający na

oparciu wyroku jedynie na kwestionowanej przez powódkę opinii biegłego sądowego

i pominięcie innych dowodów, zwłaszcza zebranych podczas pierwszego rozpoznania sprawy, 3) art. 386 § 6 k.p.c., przez nieuwzględnienie w ponownym postępowaniu

wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 grudnia 2001 r., 4) art. 214 w

związku z art. 237 k.p.c., przez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika powódki o

odroczenie posiedzenia sądu ze względu na uzasadnioną niemożność osobistego

stawiennictwa powódki w sytuacji, gdy wyraziła ona wolę uczestniczenia w przesłuchaniu biegłego, a jej obecność - ze względu na posiadaną wiedzę z zakresu procedur bankowych - była konieczna dla prawidłowego zapewnienia prawa do obrony. W

uzasadnieniu kasacji powódka wywiodła w szczególności, że Sądy obu instancji

oparły rozstrzygnięcia jedynie na opinii biegłego sądowego, pomijając inne dowody

zebrane w sprawie. W szczególności nie zostały wzięte pod uwagę zeznania świadków dotyczące polityki kredytowej, polityki zatrudnienia oraz warunków pracy panujących u pozwanego. Raport z kontroli od początku był kwestionowany przez powódkę,

a jego wiarygodność i obiektywność została podważona na podstawie "szerokiego"

materiału dowodowego zebranego przy pierwszym rozpoznaniu sprawy. Przy drugim

rozpoznaniu sprawy nie wypełniono wskazań Sądu Okręgowego w Katowicach, co

do uzupełnienia materiału dowodowego. Dowód z opinii biegłego sądowego został zdaniem powódki - przeprowadzony z naruszeniem przepisów postępowania. Na

posiedzenie, na którym odbyło się przesłuchanie biegłego, powódka nie mogła się

stawić, gdyż przebywała na leczeniu. Kuracja była zaplanowana wcześniej, a kolizja

z terminem posiedzenia była spowodowana jego przesunięciem na wniosek pełnomocnika strony pozwanej. Osobista obecność powódki była konieczna, gdyż wyraziła

ona wolę aktywnego uczestnictwa w przesłuchaniu biegłej z uwagi na posiadaną wiedzę fachową z zakresu obowiązujących procedur bankowych. Według powódki, nieuwzględnienie wniosku o odroczenie terminu rozprawy stanowi naruszenie art. 214 w

związku z art. 237 k.p.c. Pełnomocnik powódki złożył wprawdzie na piśmie zarzuty

dotyczące opinii biegłego, jednakże zaznaczył, że nie są to jedyne uwagi. Ponadto,

Sąd Okręgowy rozpoznał apelację powódki w składzie, w którym zasiadał sędzia biorący wcześniej udział w rozpoznaniu sprawy (po raz pierwszy przez ten Sąd). Powódka uważa, że uchybienie to stanowi naruszenie art. 386 § 5 k.p.c., gdyż przepis

ten dotyczy również składu sądu odwoławczego, rozpoznającego sprawę po raz

drugi. Według powódki, celem tego przepisu jest, "aby ten sam sędzia nie rozpoznawał dwa razy tej samej sprawy, co gwarantuje wszechstronniejsze i bardziej obiektywne jej zbadanie".

Strona pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła o jej oddalenie i zasądzenie

kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia art. 386 § 5 k.p.c. w istocie oznacza powołanie się na nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji określoną w art. 379 pkt 4

k.p.c., gdyż - przyjmując za trafną wykładnię art. 386 § 5 k.p.c. przedstawioną w kasacji - należałoby uznać, że w składzie Sądu drugiej instancji brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy (por. uchwała z dnia 29 maja 1963 r., III PO 10/63, OSNCP

1963 nr 11, poz. 239; postanowienie z dnia 16 stycznia 1987, I CR 385/86, OSNCP

1988 nr 5, poz. 66; uchwała z dnia 28 grudnia 1988 r., III CZP 100/88, OSP 1990 nr

4, poz. 473 z glosą F. Zedlera; uchwała z dnia 18 października 1990 r., III CZP 59/90,

OSNCP 1991 nr 5-6, poz. 58, Palestra 1992 nr 7-8, s. 94 z glosą S. Dalki). Przepis

art. 386 § 5 k.p.c. stanowi, że w wypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania, sąd rozpoznaje ją w innym składzie. Rzeczywiście, odczytując dosłownie treść tego przepisu (podobnie art. 39313 § 2 k.p.c.) można twierdzić,

że obowiązek rozpoznania sprawy „w innym składzie" dotyczy nie tylko sądu pierwszej instancji, ale także sądu drugiej instancji w przypadku, gdy będzie rozpoznawał

sprawę ponownie (powtórnie). Potwierdzenia takiego rozumowania można poszukiwać w wykładni historycznej, gdyż w poprzednim stanie prawnym (od dnia 1 lipca

1985 r. do dnia 1 lipca 1996 r.) obowiązywał art. 388 § 1 k.p.c., stanowiący, że w razie uwzględnienia rewizji sąd rewizyjny uchyla zaskarżony wyrok w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania w innym składzie sądowi, który

rozpoznawał ją w pierwszej instancji. Przepis ten wyraźnie odnosił się tylko do sądu

pierwszej instancji. Interpretacja przedstawiona w kasacji nie jest jednak trafna, gdyż

nie uwzględnia kontekstu systemowego, a w szczególności treści pozostałych paragrafów art. 386 k.p.c. Przepis art. 386 § 5 k.p.c. dotyczy bowiem sposobu rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji polegającego na uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, a ten uregulowany jest w art.

386 § 3-6 k.p.c. (te trzy paragrafy obejmują to, co było uregulowane w poprzednio

obowiązującym art. 388 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 386 § 3 k.p.c., poza wypadkami

określonymi w art. 386 § 2 i 3 k.p.c., sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony

wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania

przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W treści tego przepisu należy

zwrócić przede wszystkim uwagę na powiązanie pojęcia "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sprawy" z uchyleniem zaskarżonego wyroku sądu pierwszej

instancji. Wynika z tego, że „ponowne rozpoznanie sprawy", to jej rozpoznanie przez

sąd pierwszej instancji, którego wyrok został uchylony i któremu sprawa została przekazana. Potwierdza to art. 386 § 6 zdanie pierwsze k.p.c., według którego ocena

prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu wyroku

sądu drugiej instancji wiążą zarówno sąd, któremu sprawa została przekazana, jak i

sąd drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W tym przepisie istotne

jest zwrócenie uwagi na to, że określone nim związanie dotyczy sądu „któremu

sprawa została przekazana". Przekazanie to dotyczy więc sądu pierwszej instancji,

którego wyrok został uchylony. Prowadzi to do wniosku, że użyte w art. 386 § 5 k.p.c.

sformułowanie „przekazania sprawy do ponownego rozpoznania" (tego dotyczy obowiązek rozpoznania w innym składzie), odnosi się do sądu pierwszej instancji, którego wyrok został uchylony. Sąd drugiej instancji może „ponownie rozpoznawać

sprawę" (tej sytuacji dotyczy związanie z art. 386 § 6 k.p.c.), ale nie jest on wtedy

sądem, któremu "sprawa została przekazana". Oznacza to, że obowiązek rozpoznania sprawy w innym składzie (art. 386 § 5 k.p.c.) nie dotyczy sądu drugiej instancji,

orzekającego ponownie, po uprzednim uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i

przekazaniu temu sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.

Co do pozostałych zarzutów podniesionych w kasacji należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że podlegają one rozpatrzeniu tylko w zakresie, w jakim dotyczą

wyroku Sądu drugiej instancji (art. 392 k.p.c.) i tylko wówczas mogą stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacji, jeżeli naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3931 pkt 2 k.p.c.; por. np. wyrok z dnia

22 listopada 1996 r., II UKN 14/96, OSNAPiUS 1997 nr 12, poz. 222; wyrok z dnia 29

listopada 1996 r., III CKN 14/96, OSP 1997 nr 3, poz. 65; wyrok z dnia 6 grudnia

1996 r., II UKN 25/96, OSNAPiUS 1997 nr 14, poz. 255; wyrok z dnia 27 lutego 1997

r., I PKN 22/97, OSNAPiUS 1997 nr 21, poz. 418). Kontrola kasacyjna dokonywana

przez Sąd Najwyższy obejmuje bowiem stosowanie prawa przez sąd drugiej instancji, jeśli zaś chodzi o naruszenia prawa popełnione przez sąd pierwszej instancji, to

mogą one być wytykane w apelacji (por. np. wyrok z dnia 23 stycznia 1998 r., I CKN

445/97, LEX nr 78426 oraz wyrok z dnia 25 stycznia 2000 r., I CKN 381/98, LEX nr

50859). Zarzut naruszenia art. 214 w związku z art. 237 k.p.c. (przez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika powódki o odroczenie posiedzenia sądu ze względu na

uzasadnioną niemożność osobistego stawiennictwa powódki) odnosi się do postępowania przed Sądem pierwszej instancji i podlegał rozpoznaniu w postępowaniu apelacyjnym. Bez powiązania go z zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów postępowania przez Sąd drugiej instancji, nie podlega on rozpoznaniu w postępowaniu kasacyjnym z uwagi na związanie granicami kasacji wyznaczonymi przez wskazanie jej

podstaw (art. 39311 § 1 k.p.c.). W istocie zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (przez

brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, polegający na

oparciu wyroku jedynie na kwestionowanej przez powódkę opinii biegłego sądowego

i pominięcie innych dowodów zebranych, zwłaszcza podczas pierwszego rozpoznania sprawy) również dotyczy postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Można

go rozpoznać wyłącznie po uwzględnieniu treści art. 382 k.p.c. (niepowołanego w

kasacji), według którego sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Zarzut ten jest bezzasadny, gdyż Sąd drugiej instancji właśnie w ten sposób postąpił.

Orzekając na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji,

Sąd drugiej instancji wskazał dlaczego akceptuje ocenę dowodów dokonaną przez

Sąd Rejonowy. Przypisanie większej mocy dowodowej opinii biegłego, a zwłaszcza

zweryfikowanemu tą opinią, raportowi kontroli wewnętrznej, niż osobowym środkom

dowodowym, nie budzi zastrzeżeń. Istotnymi okolicznościami w sprawie był zakres

obowiązków pracowniczych powódki i ich naruszenie. Tych okoliczności dotyczył raport kontroli wewnętrznej i opinia biegłego, przy czym odnosiły się one do konkretnych obowiązków i ich naruszeń. Zeznania świadków odnosiły się natomiast do pewnych okoliczności ogólnych (organizacja pracy, sposób funkcjonowania Banku), które

zostały zresztą również uwzględnione w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd

drugiej instancji nie przypisał im jednak większego znaczenia, gdyż zaakceptował

pogląd Sądu Rejonowego, że jedynie „częściowo usprawiedliwiają one nieprawidłowości w pracy wydziału". Zarzut naruszenia art. 386 § 6 k.p.c. (przez nieuwzględnienie w ponownym postępowaniu wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia

19 grudnia 2001 r.) jest bezzasadny, gdyż Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty

uwzględnił oceny prawne zawarte w jego poprzednim wyroku oraz trafnie ocenił, że

Sąd pierwszej instancji wykonał zawarte w nim zalecenia, co do dalszego postępowania (uzupełnienia materiału dowodowego). Ewentualne naruszenie art. 386 § 6

k.p.c. nie ma zresztą w postępowaniu kasacyjnym większego znaczenia, gdyż ocena

prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu orze-

czenia sądu drugiej instancji nie wiążą Sądu Najwyższego przy rozpoznawaniu kasacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 1998 r., I CKN 595/97, OSNC 1998 nr

12, poz. 211; PS 2000 nr 5, s. 92 z glosą M. Łochowskiego). Naruszenie przez sąd

drugiej instancji art. 386 § 6 k.p.c., wskutek nieuwzględnienia ocen wiążących przy

ponownym rozpoznawaniu sprawy, nie przekreśla możliwości uznania przez Sąd Najwyższy wyroku za odpowiadający prawu (wyrok z dnia 11 stycznia 2001 r., I PKN

183/00, OSNAPiUS 2002 nr 17, poz. 411). Oznacza to, że zarzut naruszenia przez

sąd drugiej instancji art. 386 § 6 k.p.c. nie ma w postępowaniu kasacyjnym znaczenia, jeżeli nie wpłynęło to na zasadność rozstrzygnięcia w wyroku zaskarżonym

kasacją. Inaczej mówiąc, zarzut naruszenia tego przepisu może mieć znaczenie tylko

wówczas, gdy pozostałe zarzuty stanowią usprawiedliwioną podstawę kasacji, a tak

w rozpoznawanej sprawie nie jest.

Z tych względów kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 393 12 k.p.c. O

kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 98 § 1 k.p.c.