Sickness and rehabilitation benefits must be deducted from unemployment pay for workers reinstated after wrongful dismissal.

Wyrok z dnia 19 kwietnia 2006 r.

I PK 158/05

Okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego

podlega odliczeniu od okresu, za który pracownik powinien otrzymać wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.

Przewodniczący SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Józef Iwulski, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia

2006 r. sprawy z powództwa Krzysztofa K. przeciwko K. Centrum Inwestycyjnemu

SA w K. o przywrócenie do pracy i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej powoda od

wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z

dnia 24 marca 2005 r. [...]

1. o d d a l i ł skargę kasacyjną,

2. zasądził od powoda Krzysztofa K. na rzecz strony pozwanej K. Centrum Inwestycyjnego SA w K. kwotę 1.350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dla Krakowa Nowej

Huty w Krakowie wyrokiem z 5 maja 2004 r. [...] przywrócił powoda Krzysztofa K. do

pracy w K. Centrum Inwestycyjnym SA w K. na poprzednich warunkach, zasądził na

jego rzecz kwotę 2.400 zł tytułem wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy

oraz oddalił roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy

ponad zasądzoną kwotę.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód był zatrudniony w pozwanej Spółce na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, od 1 marca 2002 r. na stanowisku dyrektora zarządzającego, a następnie powołany został do pełnienia funkcji członka

zarządu Drukarni Wydawniczej. W dniu 21 kwietnia 2002 r. powód ukończył 58 lat. Z

dniem 16 grudnia 2002 r. powoda odwołano z funkcji członka zarządu, a następnie

20 grudnia 2002 r. doręczono mu wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem

trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem rozwiązującym na 31 marca

2003 r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano utratę zaufania spowodowaną

brakiem efektywności w zarządzaniu. W chwili wypowiedzenia umowy o pracę powód miał staż pracy uprawniający go do uzyskania prawa do emerytury. Od 10

kwietnia 2003 r. powód przebywał na zwolnieniu lekarskim pobierając zasiłek chorobowy, a od 5 stycznia 2004 r. przyznane zostało mu świadczenie rehabilitacyjne na

okres 6 miesięcy.

Sąd Rejonowy uwzględnił roszczenie powoda o przywrócenie do pracy (ponieważ umowę z nim rozwiązano w okresie ochronnym z naruszeniem art. 39 k.p.)

oraz o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, ale tylko za

okres, w którym nie pobierał żadnych świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego.

Oceniając zasadność roszczenia o wynagrodzenie za okres pozostawania bez

pracy Sąd Rejonowy podniósł, że pracownikowi przywróconemu do pracy, w stosunku do którego doszło do naruszenia art. 39 k.p., zgodnie z art. 47 k.p. przysługuje

wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy. Jednakże od okresu tego należy odliczyć okresy, w których pracownik pobierał zasiłek chorobowy lub świadczenie rehabilitacyjne. Powód od 10 kwietnia 2003 r. pobierał zasiłek chorobowy, a od 5

stycznia 2004 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd Rejonowy, świadczenie rehabilitacyjne. Cały ten okres podlegał zatem odliczeniu od okresu, za który powodowi powinno być przyznane wynagrodzenie na podstawie art. 47 k.p. Sąd zasądził na jego

rzecz wynagrodzenie za okres od 1 do 9 kwietnia 2003 r. (9 dni) w wysokości 2.400

zł. Wynagrodzenie to jest należne pracownikowi pod warunkiem podjęcia przez niego

pracy, dlatego wyrokowi zasądzającemu wynagrodzenie na podstawie art. 47 k.p. nie

nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności, a także - jako że świadczenie to

nie jest wymagalne aż do chwili podjęcia pracy przez pracownika - nie można zasądzić od niego odsetek, nie jest bowiem znana data jego wymagalności.

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, domagając się jego zmiany i

zasądzenia wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy (a nie tylko za 9

dni) w kwocie 56.110,73 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 5 maja 2004 r., czyli od

daty wydania wyroku przez Sąd Rejonowy. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 47 k.p. w następstwie błędnej jego wykładni. W

ocenie powoda, brzmienie tego przepisu nie daje podstaw do odliczania od okresu

pozostawania bez pracy okresu pobierania przez pracownika świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Dokonana przez Sąd Rejonowy interpretacja art. 47 k.p. pozbawiła powoda całkowitej rekompensaty poniesionego uszczerbku powstałego na

skutek zwolnienia go z pracy z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wysokość otrzymywanego przez powoda wynagrodzenia była znacząco wyższa niż wysokość świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Świadczenia te były wypłacane na wniosek ubezpieczonego (powoda), co nie miałoby miejsca, gdyby nie

został zwolniony z pracy. Pracowałby wtedy nadal i uzyskiwał należne mu wynagrodzenie. Dokonane wypowiedzenie wpłynęło na stan jego zdrowia, a pogorszenia

tego nie byłoby, gdyby nadal pracował.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem z

24 marca 2005 r. [...] oddalił apelację powoda. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że jedyną kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie była interpretacja treści art. 47 k.p.

Dokonując wykładni tego przepisu Sąd Rejonowy przyjął, że pracownikowi, o którym

mowa w art. 39 k.p., przywróconemu do pracy, z okresu, za który przysługuje mu

wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, należy odliczyć okres, w którym

pobierał świadczenie z ubezpieczenia społecznego. Z kolei zdaniem skarżącego, z

należnego mu za cały czas pozostawania bez pracy wynagrodzenia należy tylko odjąć wypłacone mu w tym okresie świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Sąd

drugiej instancji w pełni podzielił stanowisko Sądu Rejonowego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wskazał, że pogląd ten znajduje potwierdzenie nie

tylko w uchwale Sądu Najwyższego z 15 maja 1992 r., I PZP 27/92, LEX nr 14952,

przytoczonej w uzasadnieniu, ale także w wyroku Sądu Najwyższego z 17 listopada

1998 r., I PKN 443/98, OSNAPiUS 2000 nr 1, poz. 12. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, że skreślenie ustawą z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie

ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 24, poz. 110 ze

zm.) art. 47 § 2 k.p. nie oznacza, że na rzecz pracownika należy zasądzić zawsze

wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, pojmowany jako okres od rozwiązania stosunku pracy do przywrócenia do pracy. Wynagrodzenie to bowiem wypłacane jest w miejsce wynagrodzenia, które pracownik otrzymałby za wykonaną pracę,

gdyby - w rezultacie wadliwego rozwiązania stosunku pracy - nie doznał przeszkód w

jej świadczeniu ze strony pracodawcy. Jedyną przyczyną utraty prawa do wynagrodzenia musi więc być wadliwe rozwiązanie stosunku pracy. Przyznanie wynagrodze-

nia nie może jednak bezpodstawnie wzbogacać pracownika. Dlatego okres, za który

przyznaje się wynagrodzenie, powinien uwzględniać czas, w którym pracownik mógł

wykonywać pracę, tzn. był gotów do podjęcia jej świadczenia. Choroba pracownika i

zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy z tej przyczyny powodują, że nie nabywa

on prawa do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy. Utrata zarobku rekompensowana jest świadczeniem z ubezpieczenia społecznego - zasiłkiem chorobowym. Nie ma bowiem żadnych racjonalnych argumentów, aby niezdolny do pracy

pracownik pozostający bez pracy wskutek wadliwego rozwiązania z nim umowy o

pracę, miał być traktowany korzystniej niż niezdolny do pracy z powodu choroby pracownik pozostający w stosunku pracy. Dlatego to nie kwota pobranego przez pracownika zasiłku chorobowego podlega odliczeniu od kwoty wynagrodzenia za czas

pozostawania bez pracy, tylko okres pobierania zasiłku chorobowego powinien być

odliczony od okresu pozostawania bez pracy, za który pracownikowi przysługuje wynagrodzenie. Powyższe stanowisko dotyczy także okresu pobierania świadczenia

rehabilitacyjnego. Z powyższych względów Sąd Okręgowy uznał za chybiony zarzut

naruszenia art. 47 k.p.

Ponadto Sąd Okręgowy podzielił w pełni wywód Sądu Rejonowego dotyczący

braku podstaw do zasądzenia odsetek od wynagrodzenia za czas pozostawania bez

pracy. Domaganie się przez skarżącego zasądzenia takich odsetek od dnia wydania

wyroku przez Sąd Rejonowy Sąd drugiej instancji uznał za całkowicie bezzasadne.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik powoda.

Skargę oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię

art. 47 zdanie drugie k.p., polegającą na przyjęciu, że pracownikowi, o którym mowa

w art. 39 k.p., przywróconemu do pracy, przysługuje wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy pomniejszony o okres, w trakcie którego pracownik pobierał

świadczenie z ubezpieczenia społecznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego

przepisu uprawnia pracownika, o którym mowa w art. 39 k.p., do wynagrodzenia za

cały okres pozostawania bez pracy. Natomiast kwestia rozliczenia świadczeń pobranych przez pracownika z ubezpieczenia chorobowego powinna nastąpić w odrębnym

postępowaniu pomiędzy pracownikiem-ubezpieczonym i organem rentowym, na

podstawie przepisów art. 84 ustawy z dnia 17 czerwca 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 66 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Skarżący podniósł, że w sprawie występuje zagadnienie prawne, dotyczące

uprawnień i roszczeń przysługujących pracownikowi, o którym mowa w art. 39 k.p., w

sytuacji gdy po wadliwym rozwiązaniu stosunku pracy przez pracodawcę pracownik

uzyskuje uprawnienia do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego. Według skarżącego, rozstrzygnięcie tego zagadnienia wiąże się z wykładnią art. 47 zdanie drugie

k.p. Zgodnie z tym przepisem pracownikowi, o którym mowa w art. 39 k.p., przywróconemu do pracy, przysługuje wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy. W

ocenie pełnomocnika powoda, brak jest jakichkolwiek ograniczeń co do wysokości

tego wynagrodzenia, wobec czego wykładnia tego przepisu dokonana przez Sąd

drugiej instancji pozbawia pracownika należnych mu świadczeń obniżając ich wysokość, ponieważ zasiłek chorobowy wynosi tylko 80% podstawy wymiaru, która jest

liczona w przypadku powoda z 6 miesięcy. Przede wszystkim jednak premiuje pracodawcę bez żadnej podstawy prawnej, zwalniając go z obowiązku wynagrodzenia

szkody, którą wyrządził pracownikowi chronionemu przed wypowiedzeniem (w okresie przedemerytalnym) wskutek sprzecznego z prawem wypowiedzenia umowy o

pracę.

Pełnomocnik powoda wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut błędnej wykładni art. 47 zdanie drugie k.p. jest nieuzasadniony. Przepis

art. 47 k.p. stanowi, że pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do

pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za dwa miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił trzy miesiące - nie więcej niż za miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym

mowa w art. 39 k.p., albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego,

wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy to także

przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem-ojcem wychowującym

dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie

umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego. W stosunku do

powoda rozwiązanie umowy o pracę podlegało ograniczeniu z mocy art. 39 k.p., powód jest więc uprawniony do wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy.

Użycie określenia „wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy” oznacza

przyznanie prawa do pełnego wynagrodzenia za taki okres, w którym pracownik

miałby prawo do wynagrodzenia, gdyby pozostawał w stosunku pracy. Skreślony z

mocy ustawy z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz.U. Nr 24, poz. 110 ze zm.) przepis art. 47 § 2 k.p., stanowiący,

że wynagrodzenie zmniejsza się o wynagrodzenie za pracę, które pracownik uzyskał

podejmując w tym czasie zatrudnienie w innym zakładzie pracy (u innego pracodawcy), był wyjątkiem od tej zasady. Żaden przepis nie wyłącza bowiem prawa pracownika do pełnego wynagrodzenia, jeżeli jest on jednocześnie zatrudniony u innego

pracodawcy.

Rację ma skarżący, że o pozbawieniu pracownika prawa do należnego mu

pełnego wynagrodzenia musi rozstrzygać treść przepisu ustawy. Rozstrzygają o tym

na przykład przepisy o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego na wypadek

choroby. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, istnieją

bowiem przepisy wyłączające lub ograniczające w określonych sytuacjach prawo do

wynagrodzenia pracownika pozostającego w stosunku pracy. Należy do nich przepis

art. 92 k.p., który w § 1 pkt 1 przewiduje prawo pracownika do 80% wynagrodzenia

za czas niezdolności do pracy z powodu choroby, trwającej łącznie do 33 dni w ciągu

roku kalendarzowego, a w § 4 przewiduje prawo pracownika do zasiłku chorobowego

(na zasadach określonych w odrębnych przepisach) za czas niezdolności do pracy z

powodu choroby, trwającej łącznie dłużej niż 33 dni w ciągu roku kalendarzowego.

Za ten ostatni okres (art. 92 § 4 k.p.) pracownikowi niezdolnemu do pracy nie przysługuje wynagrodzenie, które zostaje zastąpione przez zasiłek chorobowy przyznawany na zasadach określonych w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267). Przepisy art. 12 i 17 tej ustawy wykluczają jednoczesne pobieranie zasiłku chorobowego i wynagrodzenia za pracę.

Jeżeli pracownik, będąc niezdolny do pracy z powodu choroby, nie może świadczyć

pracy i występuje o przyznanie mu zasiłku chorobowego, zasiłek chorobowy zastępuje wynagrodzenie za pracę. Ta sama zasada ma zastosowanie do świadczenia

rehabilitacyjnego z mocy art. 22 tej ustawy. Odnosząc tę zasadę do pracownika żądającego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, można przyjąć, że wynagrodzenie nie przysługuje za okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia

rehabilitacyjnego. Chociaż zatem brzmienie art. 47 k.p. nie zawiera takiego wyłączenia, to wnioski wyciągnięte przez Sąd Okręgowy z analizy przepisów z zastosowa-

niem wykładni systemowej, uwzględniającej także treść art. 92 § 1 i § 4 k.p. oraz

treść przepisów ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa, są prawidłowe. Gdyby pracownik, z którym rozwiązano umowę o pracę z naruszeniem prawa, pozostawał w stosunku pracy, nie zachowałby prawa do wynagrodzenia w okresie, za który przyznano mu prawo do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego wobec nieświadczenia pracy z

powodu czasowej niezdolności do pracy. Jednakże zastąpienie prawa do wynagrodzenia prawem do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego ma miejsce tylko wówczas, gdy pracownik wystąpił o takie świadczenia i w związku z tym nie

wykonywał pracy. Natomiast sama niezdolność do pracy z powodu choroby nie pozbawia pracownika prawa do wynagrodzenia, jeżeli pracownik świadczy pracę. Zasadą jest, że pracownik nie może pobierać jednocześnie wynagrodzenia za pracę i

świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - zasiłku

chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Dlatego okres pobierania tych świadczeń podlega odliczeniu od okresu, za jaki pracownikowi zwolnionemu z naruszeniem art. 39 k.p. przysługuje na podstawie art. 47 k.p. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.

Nie sposób zgodzić się z tezą uzasadnienia skargi kasacyjnej, że Sąd Okręgowy dokonując błędnej wykładni art. 47 k.p. w sposób niedopuszczalny pozbawił

powoda należnych mu świadczeń w drodze argumentacji contra legem. Argumentacja Sądu Okręgowego nie tylko nie jest niezgodna z prawem, lecz po pierwsze uwzględnia kontekst systemowy (biorąc pod uwagę sens normatywny przytoczonych

wyżej przepisów wyłączających lub ograniczających w określonych sytuacjach prawo

do wynagrodzenia pracownika pozostającego w stosunku pracy), po drugie - kieruje

się także dyrektywami wykładni celowościowej, która wspiera wykładnię systemową,

wreszcie po trzecie - odpowiada utrwalonej linii orzecznictwa. Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi, że nie można mówić o utrwalonej linii orzeczniczej,

skoro Sąd Okręgowy powołał się tylko na dwa orzeczenia Sądu Najwyższego. Argument ten jest chybiony. W kilku orzeczeniach wydanych w ciągu minionych ponad 20

lat Sąd Najwyższy konsekwentnie przyjął, że w sytuacji, gdy w okresie pozostawania

bez pracy pracownik był czasowo niezdolny do pracy i nabył uprawnienie do zasiłku

chorobowego, okres pobierania tego zasiłku należy odliczyć od okresu, za który pracownikowi ma być przyznane wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (por.

wyrok SN z 25 stycznia 1983 r., I PRN 139/82, OSNCP 1983 nr 9, poz. 138 z glosą

S. Płażka OSPiKA 1984 nr 10, poz. 206), podobnie, jeżeli w okresie pozostawania

bez pracy pracownik niezdolny do pracy uzyskał świadczenia rehabilitacyjne, okres

pobierania tego świadczenia odlicza się od okresu, za który pracownikowi przyznano

wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w wyniku przywrócenia do pracy

(por. uchwałę SN z 15 maja 1992 r., I PZP 27/92, LEX nr 14952). Czas pozostawania

bez pracy, za który pracownikowi przywróconemu do pracy przysługuje wynagrodzenie, obejmuje okres, w którym pracownik faktycznie mógł wykonywać pracę, czyli był

gotowy do podjęcia jej świadczenia, a wynagrodzenia za pracę został pozbawiony

wyłącznie wskutek bezprawnej odmowy dopuszczenia go do pracy. Okres niezdolności do pracy, za który pracownik otrzymał zasiłek chorobowy z ubezpieczenia

społecznego, nie jest okresem pozostawania bez pracy w rozumieniu art. 47 k.p.

(por. uzasadnienie wyroku SN z 17 listopada 1998 r., I PKN 443/98, OSNAPiUS

2000 nr 1, poz. 12). Wreszcie, Sąd Najwyższy przyjmuje jako zasadę, że pracownik

nie może pobierać jednocześnie wynagrodzenia za pracę i świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego podlega odliczeniu od okresu, za który pracownik powinien otrzymać wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (por. uzasadnienie wyroku SN z 9

grudnia 2003 r., I PK 81/03, OSNP 2004 nr 21, poz. 370). Z przytoczonych orzeczeń

Sądu Najwyższego wynika, że okres pobierania zasiłku chorobowego należy odliczyć

od okresu, za który pracownikowi ma być przyznane wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy; to samo odnosi się także do świadczenia rehabilitacyjnego,

które jest wypłacane niezdolnemu do pracy pracownikowi po wyczerpaniu zasiłku

chorobowego w sytuacji rokującej przywrócenie jego zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne ma ten sam charakter prawny co zasiłek chorobowy, stanowi jego

kontynuację w wypadku choroby pracownika trwającej dłużej niż okres wypłaty zasiłku chorobowego. Wypłata zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego

jest świadczeniem z ubezpieczenia społecznego zapewniającym pracownikowi środki

utrzymania w okresie choroby, gdy nie otrzymuje on wynagrodzenia za pracę. Oba

świadczenia zastępują więc wynagrodzenie za pracę w okresie niezdolności pracownika do pracy.

Nietrafny jest argument skarżącego, że skoro wysokość świadczeń z ubezpieczenia społecznego jest znacząco niższa od wysokości wynagrodzenia, to pobierając

te świadczenia (zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne) powód „nie doznał

całkowitej rekompensaty poniesionego uszczerbku”. W szczególności nie można

zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że gdyby pozwany pracodawca nie wypowiedział powodowi umowy o pracę, to powód nadal by pracował i uzyskiwał należne

mu wynagrodzenie; powód nie złożyłby wówczas wniosku o świadczenia z ubezpieczenia społecznego, bo nie miałby takiej potrzeby. Przytoczone twierdzenie nie

uwzględnia ustalonych przez Sąd Okręgowy faktów (wiążących w postępowaniu kasacyjnym - art. 39813 § 2 k.p.c.), że powód od 10 kwietnia 2003 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim pobierając zasiłek chorobowy, a od 5 stycznia 2004 r. zostało mu

przyznane świadczenie rehabilitacyjne na okres 6 miesięcy. Te fakty świadczą jednoznacznie o tym, że powód nie był przez wiele miesięcy zdolny do świadczenia

pracy. Z powodu trwającej wiele miesięcy choroby (niezdolności do pracy z powodu

choroby) powód nie mógłby świadczyć pracy, także wówczas, gdyby nie został zwolniony z pracy, a zatem w okresie choroby, nie pobierałby (nie otrzymywałby) wynagrodzenia, a jedynie świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Niezdolność do

pracy spowodowana chorobą (art. 92 k.p.) ma charakter obiektywny. Stan niezdolności do pracy potwierdza lekarz, wydając stosowne zaświadczenie. W przypadku wystąpienia stanu niezdolności do pracy - a to właśnie taki stan powoda uprawniał go

do otrzymywania przez wiele miesięcy zasiłku chorobowego, a następnie świadczenia rehabilitacyjnego - pracownik nie może świadczyć pracy, a zatem nie może

otrzymywać wynagrodzenia.

Zarzuty naruszenia przepisów art. 84 ustawy z dnia 17 czerwca 1998 r. o

systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 66 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa nie zostały w jakikolwiek sposób uzasadnione, a zatem uchylają się spod

kontroli Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym.

Z tych względów Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 39814 k.p.c. oddalił

kasację jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.