I PK 150/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 150/04

POSTANOWIENIE

Dnia 3 listopada 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa J. M.

przeciwko "B." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w [...]

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 listopada 2004 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w [...]

z dnia 6 kwietnia 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania;

zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 900 zł

(dziewięćset) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego oraz

od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w [...]) na rzecz adwokata M.

B. kwotę 900 zł (dziewięćset) tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004 r.,

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w [...] oddalił apelację powoda J. M. od wyroku Sądu

Rejonowego-Sądu Pracy w [...] z dnia 4 lutego 2003 r., oddalającego powództwo

przeciwko "B." Spółce z o.o. w [...] o zapłatę odszkodowania za nieuzasadnione

wypowiedzenie umowy o pracę oraz o odprawę.

Wyrok ten kasacją zaskarżył powód. Jako okoliczności uzasadniające

rozpoznanie

kasacji

powód

wskazał

występowanie

w

sprawie

istotnego

zagadnienia prawnego polegającego na pytaniu, czy art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28

grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (jednolity tekst: Dz.U. z

2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.), "znajduje zastosowanie, jeżeli przyczyny

wskazane w wypowiedzeniu umowy o pracę (niska efektywność pracy) stanowiły

jedynie podstawę do selekcji pracowników, którym pracodawca wypowiedział

stosunki pracy, w sytuacji gdy rzeczywistymi powodami wypowiedzenia były

przyczyny leżące po stronie zakładu pracy w rozumieniu art. 1 wyżej powołanej

ustawy".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji było ustalenie, że

w październiku 2001 r. zarząd strony pozwanej nakazał kierownikom budów

dokonanie oceny pracowników i wskazanie osób, "z którymi nie widzieliby

możliwości dalszej współpracy". Kierownicy budów wskazali powoda jako

pracownika, którego nie chcą zatrudniać z uwagi na nieprzydatność w pracy. W

dniu 16 listopada 2001 r. strona pozwana wypowiedziała powodowi umowę o pracę,

podając jako przyczynę wypowiedzenia nieobecności w pracy spowodowane

chorobą, które w 2000 r. wynosiły 37 dni, a w 2001 r. - 59 dni. Ponadto na

podstawie oceny dokonanej przez kierowników budów powód został oceniony jako

pracownik nieprzydatny z uwagi na niską efektywność i złą jakość świadczonej

pracy, która wykonywana była w sposób "niedbały, nieskrupulatny, bez zapału i

powolnie", co w efekcie naraża pracodawcę na koszty i niedotrzymanie terminów

zadań. Powyższe błędy stały się przyczyną utraty zaufania pracodawcy do

rzetelności wykonywanych przez powoda prac. W lipcu 2001 r. strona pozwana

zatrudniała 472 pracowników, a w styczniu 2002 r. - 393 pracowników. Umowy o

pracę

rozwiązano

z

pracownikami.

Sąd

drugiej

instancji

uznał,

że

wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było uzasadnione i nie zostało dokonane

wyłącznie z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, o których mowa w art. 1

ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r., a więc brak jest podstaw prawnych do

zasądzenia odprawy.

Z powyższego wynika, że zagadnienie prawne wskazane przez powoda nie

dotyczy zasadności wypowiedzenia, lecz tylko przesłanek prawa do odprawy z art.

10 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. (zwolnienia indywidualne). Skarżący

zakłada przy tym, że "przyczyny wskazane w wypowiedzeniu umowy o pracę (niska

efektywność pracy) stanowiły jedynie podstawę do selekcji pracowników", podczas

gdy przesłanką rozstrzygnięcia było ustalenie faktyczne, że była to przyczyna

wypowiedzenia, a w każdym razie, że przyczyny występujące po stronie

pracodawcy nie były "wyłączne" w zakresie uzasadnienia rozwiązania z powodem

umowy o pracę.

Przedstawienie

okoliczności uzasadniających

rozpoznanie

kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne lub potrzebę

wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości (art. 393 § 1 pkt 1 i 2 w

związku z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.), polega na sformułowaniu tego zagadnienia i

wskazaniu

argumentów,

które

prowadzą

do rozbieżnych

ocen prawnych,

wyjaśnieniu dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które przepisy wymagają

wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym

poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w

orzecznictwie sądów (postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC

2002 nr 1, poz. 11; postanowienie z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC

2002 nr 12, poz. 151). Istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 393 § 1

k.p.c. musi dotyczyć podstaw kasacji (postanowienie z dnia 20 lutego 2003 r., I CK

388/02, BSNIC 2003 nr 10, s. 44) oraz występować w ustalonym stanie faktycznym

sprawy (wyrok z dnia 13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr 74415).

Zagadnienie prawne przedstawione przez powoda nie występuje w stanie

faktycznym sprawy, a nadto pojęcie "wyłącznej przyczyny" wypowiedzenia z art. 10

ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. jest jednolicie rozstrzygane w utrwalonym

orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1990 r., I PR

319/90, OSNCP 1992 nr 11, poz. 204).

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu

przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych

przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.

kc