I PK 138/04 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 25 maja 2005 r.

I PK 138/04

Stosowanie urządzenia (wyrobu) w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 ustawy z

dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr

26, poz. 117 ze zm.) dotyczy wykonania urządzenia według projektu wynalazczego, a nie dalszego jego używania.

Przewodniczący SSN Katarzyna Gonera, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn, Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 r. sprawy z

powództwa Zygmunta S., Henryka P., Wincentego R., Zbigniewa P., Grażyny P.,

Zdzisławy P. przeciwko Kompanii Węglowej SA w K. (następcy prawnemu B. Spółki

Węglowej SA w B.) o zapłatę, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 grudnia 2003 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 maja 2002 r. Sąd Okręgowy w Katowicach zasądził od B.

Spółki Węglowej SA w B. na rzecz powodów Zygmunta S. i Henryka P. kwoty po

41.019 złotych, na rzecz Wincentego R. kwotę 26.103 zł, na rzecz Zbigniewa P.,

Grażyny P. oraz Zdzisławy P. po 12.432 zł z 20% odsetek od dnia 22 maja 2002 r.

do dnia zapłaty oraz orzekł o kosztach sądowych, którymi obciążył pozwaną Spółkę.

Podstawę wyroku stanowią następujące ustalenia.

Pozwana w okresie od 1983 r. do 1986 r. stosowała projekt wynalazczy powodów objęty patentem [...] i za ten okres wypłaciła powodom należne im wynagrodzenie. Wynalazek ten „Kombajn węglowy z bezcięgnowym napędem posuwu” pozwana

stosowała także w kolejnych dwóch okresach obliczeniowych od lipca 1986 r. do

końca czerwca 1988 r., uzyskując z tego tytułu efekty wymierne stanowiące różnicę

między kosztami robocizny w ścianach [...] jakie wystąpiły przed i po zastosowaniu

wynalazku, a także efekty niewymierne z tytułu poprawy bezpieczeństwa i higieny

pracy polegające na wyeliminowaniu z kombajnowego wynalazku łańcucha stanowiącego zagrożenie wypadkowe. Za IV okres obliczeniowy tj. od lipca 1986 r. do

czerwca 1987 r. i za V okres obliczeniowy od lipca 1987 r. do czerwca 1988 r., wynagrodzenie odpowiada kwocie 841.343 starych złotych płatnej do 31 sierpnia 1988

r. Sąd oparł się na zgodnych opiniach biegłych z zakresu wynalazczości Jana F. i Ś.

Wojewódzkiego Klubu Techniki i Racjonalizacji w K. Sąd Okręgowy rozstrzygając

zasadniczy problem sporny sprawy, czy miało miejsce stosowanie projektu współautorstwa powodów od lipca 1986 r. do czerwca 1988 r. podkreślił, że opinie biegłych

w tym zakresie są zbieżne także ze stanowiskiem Urzędu Patentowego, który w postępowaniu spornym, stwierdził, że pozwana stosowała wynalazek autorstwa powodów i co zostało podtrzymane przez Komisję Odwoławczą przy Urzędzie Patentowym RP. Sąd Okręgowy nie podzielił natomiast odmiennej opinii biegłej J.J., według

której pozwana w latach 1986 - 1988 nie stosowała wynalazku współautorstwa powodów, a jedynie korzystała z tego wynalazku. Ze względu na znaczny spadek siły

nabywczej należnego powodom świadczenia na podstawie wyliczenia zawartego w

opinii biegłego z zakresu wynagrodzeń i płac Wiesława S. Sąd dokonał waloryzacji

wynagrodzenia należnego powodom przy użyciu wskaźnika wzrostu przeciętnego

wynagrodzenia.

W apelacji od powyższego wyroku strona pozwana zarzuciła naruszenie § 1

pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 1984 r. w sprawie projektów

wynalazczych (Dz.U. Nr 33, poz. 178), przez uznanie, że wynalazek powodów był

stosowany przez skarżącą w okresie od 1 lipca 1986 r., a także naruszenie art. 98

ust. 1 i 2 oraz art. 99 ust. 1 ustawy o wynalazczości (Dz.U. z 1984 r. Nr 33, poz. 177

ze zm.), przez uznanie, że twórcom przysługuje wynagrodzenie za stosowanie wynalazku, które w istocie nie miało miejsca. Nadto pozwana zarzuciła naruszenie

przepisów art. 328 § 2 i 233 § 1 k.p.c., przez przyjęcie, że wynalazek przynosił efekty

ekonomiczne przez jego stosowanie, a także sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie i nierozpoznanie istotnych

okoliczności sprawy. Powołując się na opinię biegłej J.J. strona pozwana uważa, że

Sąd powinien ustalić, iż przedmiotowy wynalazek nie był stosowany w IV i V okresie

obliczeniowym, skoro w tym okresie pozwana dokonywała jedynie odtworzenia kombajnu stanowiącego istotę wynalazku. Istota wynalazku polega na określonej konstrukcji kombajnu, a nie na eksploatacji węgla przy jego użyciu. Odtworzenie kom-

bajnów według pozwanej nie stanowiło materialnego urzeczywistnienia wynalazku.

Pozwana zarzuciła nadto, że brak było podstaw do waloryzacji świadczenia należnego powodom w sytuacji, gdy wystąpili oni o dokonanie waloryzacji już po wypłaceniu

im świadczenia przez pozwaną .

Ze względu na zarzuty apelacji dotyczące sposobu uzyskania opinii Ś. Wojewódzkiego Klubu Techniki i Racjonalizacji Sąd Apelacyjny w Katowicach uzupełnił

postępowanie dowodowe przez dopuszczenie dowodu z biegłego - rzecznika patentowego inż. Marka W., autora opinii nadesłanej przez Ś. WKTiR. Biegły Marek W.

podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane poprzednio w opinii opracowanej

na zlecenie Ś. WKTiR w K.

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2003 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację pozwanej (na podstawie art. 385 k.p.c.) jako bezzasadną. Sąd drugiej instancji

oparł swoje stanowisko na opiniach biegłych Jana F. i Marka W., które uznał za bardziej przekonujące niż opinię biegłej J.J. i stwierdził poprawność ustalenia tego, że

pozwana również w IV i V okresie obliczeniowym stosowała sporny wynalazek. W

ocenie tej kwestii podniesiono, że projekt odnosi się do konstrukcji kombajnu jako

całości, a pozwana także w spornym okresie (IV i V okres obliczeniowy) pozyskiwała

przerobione ciągniki, przystosowując je do konstrukcji kombajnu wytworzonego według wynalazku. Ponadto żywotność takiego kombajnu nie przekraczała roku, z koniecznością wymiany 90% kół zębatych, 95% łożysk tocznych oraz części elektrycznych, a kadłuby były naprawiane i ponownie frezowane pod łożyska. Montowanie

kombajnu z wyremontowanych i nowych zespołów świadczy o stosowaniu wynalazku. Za przekonująco uzasadnioną uznał Sąd opinię biegłego Marka W., który podkreślił, że kombajn według wynalazku oprócz części zasadniczej (właściwego kombajnu) zawiera również ciągnik główny i ewentualnie jeszcze ciągnik pomocniczy.

Ponadto niektóre jego elementy są ukształtowane i rozmieszczone w sposób szczegółowo określony w części znamiennej zastrzeżenia patentowego. Według tego biegłego - także ze względu na ustalenia biegłej inż. J.J., iż w okresie od 1 lipca 1986 r.

do 30 czerwca 1988 r. pozwana zabudowywała do kombajnów (własnych) ciągniki na

nowych ścianach co najmniej sześciokrotnie w innych zestawieniach ciągników

głównych i pomocniczych, niż to miało miejsce na ścianach uprzednio eksploatowanych - dochodziło w ten sposób do „materialnego urzeczywistnienia” kombajnu,

zgodnego z zastrzeżeniami patentowymi. Sąd drugiej instancji podzielił opinię, że

odbudowa i zestawianie kombajnu, który w trakcie eksploatacji ulegał niemal całko-

witemu zużyciu były materialnym urzeczywistnieniem kombajnu chronionego patentem [...] w konsekwencji stosowaniem wynalazku. Uznając bezzasadność zarzutów

dotyczących zwaloryzowania wynagrodzenia należnego powodom Sąd podkreślił, że

powódowie przez kilkanaście lat od uzyskania efektów ze stosowania projektu wynalazczego nie otrzymali żadnego świadczenia za IV i V okres obliczeniowy. W tym

zakresie Sąd stwierdził, że zachodzą przesłanki waloryzacji z art. 3581 § 3 k.c.

W kasacji od powyższego wyroku strona pozwana wniosła o jego uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach. W ramach podstawy dotyczącej przepisów prawa materialnego (art. 3931 pkt 1

k.p.c.) skarżący zarzucił naruszenie § 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

29 czerwca 1984 r. w sprawie projektów wynalazczych, przez uznanie, że wynalazek

powodów w okresie od 1 lipca 1986 r. do 30 czerwca 1988 r. był stosowany u pozwanej oraz naruszenie art. 98 ust. 1 i 2 ustawy o wynalazczości, wobec ustalenia

zapłaty wynagrodzenia za niestosowany wynalazek, który był użytkowany. W ramach

podstawy dotyczącej przepisów prawa procesowego (art. 393 1 pkt 2 k.p.c.) skarżący

wskazał na naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., przez dokonanie sprzecznej z zasadami

logiki i doświadczeniem życiowym oceny zebranych w sprawie dowodów oraz art.

382 k.p.c., przez pominięcie dowodu z opinii biegłej Janiny J. Według skarżącej stosowanie w odniesieniu do kombajnu węglowego polega na wykonaniu urządzenia i

zestawieniu elementów składowych podanych w zastrzeżeniu patentowym, które

wyczerpują istotę tegoż projektu wynalazczego. Następnie może mieć miejsce już

tylko użytkowanie urządzenia bowiem istota wynalazku nie obejmuje sposobu jego

eksploatacji. Przedmiot wynalazku powodów ujawniony w zastrzeżeniu patentowym

stanowi nowa konstrukcja kombajnu węglowego. W spornym okresie pozwana nie

wykonywała kombajnu z nowych zespołów według opatentowanego przez powodów

wynalazku. Dokonywane zestawienie z wyremontowanych zespołów kombajnu nie

oznacza stosowania wynalazku, bowiem takie czynności, jak remont i odnawianie,

nie wchodzą w zakres ochrony wynalazku objętego patentem

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W argumentacji, którą skarżąca przedstawiła w zakresie materialnoprawnej

(art. 3931 pkt 1 k.p.c.) podstawy kasacji akcentuje się potrzebę rozróżnienia stosowania projektu wynalazczego dotyczącego wyrobu (urządzenia) od jego - tylko - uży-

wania. Stosowaniem - zgodnie z definicyjną kwalifikacją tego pojęcia określoną we

wskazanym w kasacji § 1 ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 czerwca 1984 r.

- jest materialne urzeczywistnienie projektu wynalazczego. W odniesieniu do projektu

wynalazczego będącego urządzeniem „materialne urzeczywistnienie” polega na wykonaniu odpowiedniego urządzenia. Następnie eksploatacyjne używanie takiego

urządzenia już nie jest jego „urzeczywistnieniem”. Nie ma jednakże uzasadnionych

podstaw zarzut kasacji jakoby zaskarżony wyrok nie uwzględniał powyższej zasady

zastosowania projektów wynalazczych w kategorii urządzeń (wyrobów). Wbrew zarzutowi, z uzasadnienia wyroku wyraźnie wynika, że Sądy obu instancji właściwie

zinterpretowały tę kwestię, punktem wyjścia oceny prawnej czyniąc właśnie wymienione wyżej założenie, ażeby eksploatację wyrobu odróżnić od jego zastosowania.

Należy w tym kontekście zwrócić jedynie uwagę na konkretyzację urzeczywistnienia

projektu, którego sprawa dotyczy, polegającą na specyficznym jego zastosowaniu,

sprowadzającym się do wytworzenia zaprojektowanego kombajnu węglowego nie na

sprzedaż ale po to, aby go używać jako narzędzia w prowadzonej działalności produkcyjnej. Skarżący natomiast odwołuje się do efektów stosowania projektu wynalazczego w kategorii wyrobu określonych w sprawach, które dotyczyły efektów zastosowania projektów przez przemysłowe wytwarzanie towarów na sprzedaż.

Wychodząc z niebudzących zastrzeżeń założeń interpretacyjnych Sądy obu

instancji skupiły się na ustaleniu spornego między stronami stanu faktycznego, czy

przedmiotowy wynalazek został zastosowany przez jego urzeczywistnienie nie tylko

w latach 1983 - 1986, co było między stronami bezsporne, ale także w latach 1986 1988. Wyjaśnienie tej kwestii dotyczącej okoliczności faktycznych - wbrew twierdzeniom kasacji - jest także prawidłowe; zostało bowiem dokonane bez naruszenia

wskazanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego. Kluczowe dla rozstrzygnięcia ustalenie, że w spornym okresie doszło do zbudowania kombajnów węglowych, według projektu powodów wynika z właściwego (a nie sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak zarzucono w kasacji) powiązania wielu

ustalonych okoliczności faktycznych i opinii biegłych. To przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analiza okoliczności faktycznych jest „logicznie” przekonująca, a nie mają takiej zasadności twierdzenia skarżącego. Wyprowadzone przez

Sądy wnioski wynikają z wszechstronnej analizy faktów, które właśnie logicznie i

zgodnie z doświadczeniem życiowym prowadziły do ustalenia, że zastosowanie projektu powodów w spornym okresie było w istocie takie same jak w okresie poprzed-

nim. W szczególności warto tu zwrócić uwagę na to, że strona pozwana nie kwestionowała wykorzystywania kombajnu węglowego, takiego jak w projekcie w latach

1986 - 1988, ale bez usprawiedliwionych racji uznała, że w tym okresie kombajny te

nie zostały zbudowane. Wydaje się, że w tej ostatniej kwestii stanowisko skarżącej

wynika z przyjęcia przez nią błędnego założenia jakoby „urzeczywistnienie” projektu

mogło polegać wyłącznie na zbudowaniu kombajnu całkowicie od podstaw, na nowo,

jako osobnego, „nowego” wyrobu. Tymczasem Sądy zasadnie oparły się na opiniach

biegłych, że nastąpiło zbudowanie kombajnów, w ich istotnie chronionych wynalazkiem elementach, przez odtworzenie zużytych części i nowe zestawienie całego

urządzenia. Nie chodziło przy tym o naprawy amortyzacyjne, skoro z zasady projekt

przewidywał zużycie kombajnu w okresie rocznej jego eksploatacji i taka sytuacja

rzeczywiście miała miejsce. W świetle ustalonych faktów nie budzi zastrzeżeń oparcie się przez Sądy na opiniach biegłych Marka W. i Jana F. Opinie te zgodne ze specjalnością biegłych oceny łączą z faktami, które zostały w sprawie ustalone i

uwzględniały właściwe założenia interpretacyjne prawnych przesłanek zastosowania

projektu jako podstawy należnego twórcom wynagrodzenia. Nie ma racji skarżąca

upatrując wadliwości tych opinii w przyjęciu dopuszczalności zastosowania projektu

powodów na skutek zmontowania kombajnu z wyremontowanych i nowych zespołów. Uzasadnienie wyroku zawiera przekonującą analizę opinii wszystkich biegłych,

ze wskazaniem przyczyn, dla których Sąd uznał, że sprzeczna z pozostałymi opiniami opinia biegłej Janiny J. nie jest zasadna.

W świetle ustalonych faktów, w szczególności stwierdzenia, że w trakcie

trzech poprzednich okresów obliczeniowych kombajny zużywały się stosownie do ich

ograniczonej „żywotności” i w następnych okresach konieczna była prawie całkowita

ich odbudowa i zestawienie z użyciem innych zespołów, opinia biegłej J.J., niewłaściwie interpretowała te okoliczności jako „odtworzenie” wynalazku nie będące jego

zastosowaniem. Wobec dokonania przez Sąd niebudzącej zastrzeżeń oceny materiału dowodowego sprawy, w tym opinii biegłej Janiny J., zarzut kasacji jakoby Sąd

pominął ten dowód, jest oczywiście bezzasadny. Sąd bowiem „nie pominął” tego dowodu, tylko go ocenił stosownie do obowiązujących w tym zakresie przepisów postępowania, w tym wskazanych w kasacji przepisów art. 233 § 1 i art. 382 k.p.c.

Z powyższych przyczyn - wobec bezzasadności podstaw kasacji - Sąd

Najwyższy orzekł stosownie do art. 39312 k.p.c.