I PK 133/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 133/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa T. C.

przeciwko S. S. Spółce z o. o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 10 lutego 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 lutego 2010 r., w sprawie przeciwko S. S.

Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą o zapłatę.

Od wyroku Sądu Okręgowego powód wniósł skargę kasacyjną, w której

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadnił potrzebą wykładni art. 356 § 2 k.c.

celem wyjaśnienia, czy "dochodzi do spełnienia świadczenia przez osobę trzecią, w

sytuacji kiedy spełnia ona to świadczenie z tytułu prawnego innego, niż łączący

wierzyciela z dłużnikiem, jak również własnym imieniem i na własną rzecz, w

szczególności jeżeli stosunek prawny łączący osobę trzecią z wierzycielem został

po spełnieniu świadczenia uznany za nieważny". Skarżący wniósł o uchylenie w

całości wyroku Sądu Okręgowego i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego

oraz o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód twierdzi,

że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 356 § 2 k.c. w celu wyjaśnienia

zagadnienia prawnego odnoszącego się do spełnienia świadczenia przez osobę

trzecią. Skarżący - formułując wątpliwość dotyczącą interpretacji tego przepisu i

powołując się na tezę drugą wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2010 r., IV

CSK 239/10, LEX nr 737285) - odniósł ją do sytuacji, w której osoba trzecia spełnia

świadczenie, działając we własnym imieniu i na własną rzecz, w wykonaniu

własnego nieważnego zobowiązania. Tymczasem Sąd pierwszej instancji ustalił, że

powód uzyskiwał wynagrodzenie za pracę w dwóch częściach. Pierwszy przelew

otrzymywał do 10-tego dnia miesiąca w kwocie odpowiadającej warunkom

finansowym wynikającym z pisemnej umowy o pracę zawartej z pozwaną,

natomiast drugi przelew - w kwocie zmiennej - otrzymywał od Agencji S.S. Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością (zleceniodawcy) do 20-tego dnia miesiąca, przy

czym nie przedkładał żadnych rachunków potwierdzających wykonanie przez niego

usług w ramach podpisanej z tym podmiotem umowy zlecenia. Sąd odwoławczy

uzupełnił ocenę prawną i stan faktyczny sprawy o ustalenie, zgodnie z którym

powód

(wierzyciel)

był

zobowiązany

przyjąć

świadczenie

(wynagrodzenie)

wypłacane mu przez osobę trzecią (Agencję S. S.), bowiem ten podmiot był

wyłącznie płatnikiem wynagrodzenia za pracę, jakie przysługiwało powodowi z

tytułu stosunku pracy łączącego go ze stroną pozwaną. Tak więc wypłata powodowi

wynagrodzenia (świadczenia pieniężnego) przez Agencję S. S., nie była

dokonywana w imieniu własnym tego podmiotu, lecz w imieniu i na rzecz

pracodawcy powoda. Tymi ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego orzeczenia Sąd Najwyższy jest związany w myśl art. 39813 § 2 k.p.c.

W konsekwencji należy uznać, że przedstawiona we wniosku o rozpoznanie skargi

kasacyjnej kwestia prawna dotycząca wykładni art. 356 § 2 k.c. jest oderwana od

stanu faktycznego sprawy.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z

powołaniem się na zagadnienie prawne prowadzące do rozbieżnych ocen, powinno

przedstawiać argumenty, które nie są oderwane od podstawy faktycznej i prawnej

orzeczenia będącego przedmiotem kontroli kasacyjnej (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz.

151; z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 135; z

dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037, z dnia 11 kwietnia 2006 r., II

CSK 65/06, LEX nr 189753, z dnia 8 stycznia 2008 r., I UK 277/07, LEX nr 449015

oraz z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365). Skoro więc

przedstawione we wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

zagadnienie prawne dotyczące wykładni art. 356 § 2 k.c. jest nieadekwatne do

poczynionych ustaleń faktycznych oraz ich kwalifikacji prawnej przez Sąd drugiej

instancji, to nie może stanowić skutecznej przesłanki warunkującej przyjęcie skargi

do rozpoznania.

Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.