I PK 12/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 12/03

POSTANOWIENIE

Dnia 10 kwietnia 2003 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera

w sprawie z powództwa M.P.

przeciwko Szkole Podstawowej w L.

o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 10 kwietnia 2003 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 29 maja 2002 r.,

odrzuca kasację, nie obciąża powódki kosztami zastępstwa

procesowego strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G., wyrokiem z

dnia 29 maja 2002 r., w wyniku apelacji strony pozwanej zmienił zaskarżony wyrok

Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w S. z dnia 20 listopada 2001 r., w ten sposób, że

oddalił powództwo M. P. przeciwko Szkole Podstawowej w L. o uznanie za

bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę.

W imieniu powódki kasację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł

jej pełnomocnik, zaskarżając wyrok ten w całości. Kasacja została oparta na

zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie art. 61 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p., polegające na

nieuzasadnionym przyjęciu, iż w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy

odmowę odebrania korespondencji przez powódkę w dniu 28 maja 2001 r. należy

traktować jako równoznaczną z zapoznaniem się z treścią oświadczenia woli

zawartego w skierowanym do niej piśmie oraz 2) naruszenia przepisów

postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. i art. 328 k.p.c. mającego istotny wpływ na wynik

sprawy, gdyż Sąd drugiej instancji dokonał dowolnej i błędnej oceny dowodów

przedstawionych przez stronę powodową, a dotyczących przebiegu i skutków

choroby powódki. Powołując się na te podstawy kasacji, skarżąca wniosła o zmianę

zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji strony pozwanej, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania.

Powołując się na art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżąca wniosła o przyjęcie

kasacji do rozpoznania, albowiem „ w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

i

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie sądów”.

W odpowiedzi na kasację strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcia

kasacji do rozpoznania, a w przypadku jej przyjęcia - o oddalenie kasacji i

zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z

dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o

zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48,

poz. 554) wprowadziły zmiany konstrukcyjne kasacji, podkreślające jej funkcję

publiczną. Rozpoznanie kasacji następuje tylko z przyczyn wykraczających poza

toczący się między stronami spór prywatnoprawny, a więc przede wszystkim

wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości albo wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia

30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 5 lipca 2001 r., V

CKN 176/01, niepublikowane, lub z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000,

nr 7-8, poz. 147). Jedynie wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo albo gdy zachodzi nieważność postępowania, interes publicznoprawny

ustępuje przed interesem prywatnym, a Sąd Najwyższy może przyjąć kasację do

rozpoznania.

W

nowym

stanie

prawnym

strona

skarżąca

ma

obowiązek

przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania (art.

3933 § 1 pkt 3 k.p.c.). Wymaganie to uznaje się za spełnione, gdy w kasacji

przytoczone zostały konkretne argumenty prawne nawiązujące zarówno do

przedmiotu rozpoznawanej sprawy, jak i do przesłanek kasacji przewidzianych w art.

393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c. (por. uchwałę połączonych Izb Sądu Najwyższego –

Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17

grudnia 2002 r., III CZP 72/02, Biuletyn SN 2002 nr 12, poz. 8).

Pełnomocnik skarżącej nie spełnił przy sporządzeniu kasacji wymagań

przewidzianych dla tego środka

odwoławczego w art. 393 3 k.p.c. W piśmie

procesowym obejmującym skargę kasacyjną brak jest elementu wymaganego w art.

3933 § 1 pkt 3 k.p.c., czyli prawidłowego i spełniającego wymagania konstrukcyjne

kasacji „przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie”.

Przepis art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga „przedstawienia” okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji. To „przedstawienie” powinno być rozumiane

nie jedynie jako formalne powołanie się na ustawową przesłankę kasacji (np.

stwierdzenie, że „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne” albo że „istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych” albo że „zaskarżone orzeczenie narusza

prawo”), lecz jako przytoczenie argumentacji prawnej na poparcie tezy skarżącego,

że w sprawie występuje któraś z przesłanek kasacji wymienionych w art. 393 § 1 pkt

1 i pkt 2 oraz § 2 k.p.c. Tego rodzaju argumentacji kasacja wniesiona w

rozpoznawanej sprawie nie zawiera. Pełnomocnik skarżącej ograniczył się do

powtórzenia w kasacji ustawowej formuły, w jakiej została ujęta w art. 393 § 1 pkt 2

k.p.c. jedna z okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania (jedna z

przesłanek kasacji), podczas gdy powinien był wypełnić tę formułę odpowiednią

treścią, przytaczając szczegółową argumentację prawną, wskazującą na to, że w

odniesieniu

do

przyjętych

ustaleń

faktycznych,

stanowiących

podstawę

zaskarżonego orzeczenia, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

uzasadniająca zakwalifikowanie kasacji do merytorycznego rozpoznania. Samo

powtórzenie sformułowań użytych w art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c., bez należytego

uzasadnienia odwołującego się do stanu faktycznego sprawy i bez argumentacji

prawnej wskazującej, że przytoczona przyczyna przyjęcia kasacji do rozpoznania

rzeczywiście występuje, nie wystarczy do uznania, że obowiązek wynikający z art.

3933 § 1 pkt 3 k.p.c. został spełniony. Dodatkowo wskazać należy, że w kasacji nie

wskazano wyraźnie, jakie przepisy prawne budzą poważne wątpliwości lub wywołują

rozbieżności w orzecznictwie sądów, w związku z czym wymagają wykładni Sądu

Najwyższego (w szczególności czy są to przepisy wymienione w ramach podstaw

kasacyjnych),

na czym te „poważne” wątpliwości podlegają, ani nie przytoczono

orzeczeń wskazujących na rozbieżność w orzecznictwie dotyczącą interpretacji tych

przepisów. Brak konstrukcyjny jest nienaprawialny i skutkuje odrzuceniem kasacji.

Powyższe

okoliczności prowadzą

do

wniosku,

że

kasacja

- jako

niedopuszczalna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r.,

II CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 51) - podlegała odrzuceniu na podstawie

art. 3937 § 2 k.p.c. O kosztach zastępstwa procesowego strony pozwanej w

postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.