I PK 119/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 119/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa G. Ż.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w Z.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 31 marca 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 31 marca 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanej

Spółdzielni Mieszkaniowej w sprawie z powództwa G. Ż. o przywrócenie do pracy.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez pozwaną skargą kasacyjną w

całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwana wskazuje

na potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów. Skarżąca podnosi, iż w niniejszej sprawie istotą zagadnienia jest to, czy

pracownik który nabył prawo do wcześniejszej emerytury w wypadku rozwiązania z

nim stosunku pracy podlega ochronie z art. 39 k.p. Przyjęcie takiego poglądu w

ocenie skarżącej rodzi na gruncie art. 45 § 3 k.p. konsekwencje w postaci tego, że

Sąd zobligowany jest do przywrócenia pracownika podlegającego ochronie do

pracy nawet w przypadku gdy takie przywrócenie jest niecelowe. W ocenie

skarżącej wymaga rozstrzygnięcia, czy pracownik, który nabył prawo do emerytury

na podstawie art. 27 ustawy o rentach i emeryturach FUS podlega ochronie z art.

39 k.p., czy też z chwilą nabycia prawa do emerytury ochronę tę utracił.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia celem jej merytorycznego

rozpoznania.

Powołanie się w skardze kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania,

że na podstawie tych samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego

samego rodzaju podejmowane są rozbieżne rozstrzygnięcia sądowe, które nie

znajdują przekonującego uzasadnienia w różnicach wynikających z ustaleń sądu

dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach. Konieczne

jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a nadto przedstawienie przez

skarżącego własnej propozycji interpretacyjnej (zob. np. postanowienie SN z dnia

3 listopada 2003 r., II UK 184/03, niepubl.; postanowienie SN z dnia 22 czerwca

2004 r., III UK 103/04, niepubl.; postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2003 r., I PZ

124/02, niepubl.; postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04,

niepubl.; postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07 OSNP 2009 nr 3-4, poz.

43). W skardze kasacyjnej pełnomocnik pozwanej nie wykazał, że w orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

zachodzi

jakakolwiek

rozbieżność.

Powoływane

jako

sprzeczne orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczą różnych stanów faktycznych i

wbrew stanowisku skarżącego, nie są ze sobą sprzeczne. Wbrew zarzutom skargi

kasacyjnej, na tle wskazanych przez skarżącego zagadnień nie ma żadnej

rozbieżności w orzecznictwie. Nigdy nie przyjmowano, że okres ochronny

obejmuje okres 4 lat (a wcześniej 2 lat) przed nabyciem prawa do wcześniejszej

emerytury. Wiekiem emerytalnym określonym w art. 39 k.p. nie jest wiek, który w

świetle przepisów emerytalnych daje możliwość przejścia na wcześniejszą

emeryturę, na przykład na podstawie art. 29 ustawy o emeryturach i rentach (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2006 r., II PK 159/05, OSNP 2007 nr 12, poz. 3, wyrok Sądu Najwyższego z 9 marca 2009 r. I PK 180/08 OSNP z 2010 r.

nr 19-20, poz. 236). W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie prezentowane

jest stanowisko, że przez wiek emerytalny, o którym mowa w art. 39 k.p., należy

rozumieć wiek określony w przepisach emerytalnych zezwalający na uzyskanie

uprawnień w normalnym trybie, z uwzględnieniem, iż niższy od powszechnego

wiek emerytalny pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze, górników, czy pracowników kolejowych jest dla nich

normalnym ustawowym wiekiem emerytalnym, a to z kolei sprawia, że tacy

pracownicy w okresie 4 lat przed osiągnięciem wieku emerytalnego właściwego

dla tych kategorii zatrudnienia korzystają ze szczególnej ochrony prawnej

przewidzianej w art. 39 k.p. (por. uchwałę pełnego składu Izby Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 r., III PZP

10/85, wytyczne w przedmiocie stosowania art. 45 k.p. - OSNCP 1985 nr 11, poz.

164, czy wyroki Sądu Najwyższego: z dnia: 29 lipca 1997 r., I PKN 227/97,

OSNAPiUS 1998 nr 11, poz. 326; 28 marca 2002 r., I PKN 141/01, OSNP 2004 nr

5, poz. 86; 5 lutego 2004 r., I PK 348/03, OSNP 2004 nr 24, poz. 417;

uzasadnienie wyroku z dnia 9 lutego 2006 r., II PK 159/05, OSNP 2007 nr 1-2,

poz. 3, jak również wyrok z dnia 8 lipca 2008 r., I PK 309/07 OSNP 2009 nr 23-24,

poz. 308).

W ocenie Sądu Najwyższego nie ma sprzeczności między wyrokiem Sądu

Najwyższego z dnia 9 marca 2009 r., I PK 180/08, a uchwałą Sądu Najwyższego z

dnia 11 czerwca 1991 r., I PZP 19/91, OSNCP 1992, nr 1, poz. 14, w której Sąd ten

stwierdził, że „Zakaz wypowiedzenia umowy o pracę wynikający z art. 39 k.p. nie

dotyczy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy i

pobierającego jednocześnie emeryturę. [...] W przypadku osób korzystających już

ze świadczeń emerytalnych nie ma mowy o uzyskaniu prawa do emerytury z

osiągnięciem owego wieku, bo prawo to już zostało uzyskane i jest wykorzystywane

[...]. Wykładnia celowościowa omawianego przepisu prowadzi do wniosku o objęciu

ochroną tylko takich osób, które będąc w zaawansowanym wieku nie mają jeszcze

prawa do emerytury, a w przypadku wypowiedzenia mogłyby mieć trudności w

uzyskaniu innej pracy. Cel taki nie występuje w przypadku osób pobierających już

emeryturę”. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że w sprawie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.