I PK 117/14 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedPozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w B. z 20 grudnia 2012 r. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznawania wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, a także wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 78 k.c. w zakresie ustalenia, czy własnoręczne postawienie zindywidualizowanego znaku graficznego na pieczęci imiennej, tj. pieczęci zawierającej imię i nazwisko, stanowi podpis.
Legislator headnote
AI generatedart. 78 k.c; I PK 117/14 · Sąd Najwyższy: z 20 grudnia 2012 r. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznawania wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, a także wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 78 k.c. w zakresie ustalenia, czy własnoręczne postawienie zindywidualizowanego znaku graficznego na pieczęci imiennej, tj. pieczęci zawierającej imię i nazwisko, stanowi podpis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I PK 117/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa M. B. i K. C.przeciwko Ż. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ż. o przywrócenie do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2014 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B.z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt VI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w B. z 20 grudnia 2012 r. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznawania wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, a także wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 78 k.c. w zakresie ustalenia, czy własnoręczne postawienie zindywidualizowanego znaku graficznego na pieczęci imiennej, tj. pieczęci zawierającej imię i nazwisko, stanowi podpis.
Sad Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr 3058328). Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesiono, że przyczyna wskazana w wypowiedzeniu nie odpowiadała realnemu stanowi rzeczy.
Pozwany nie przedstawił żadnego dokumentu opatrzonego podpisem, o którym mowa w treści oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. Przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę było naruszenie obowiązków pracowniczych polegające na podpisywaniu za kierownika oddziału T.P. jego nazwiskiem określonych szczegółowo w wypowiedzeniu dokumentów. Sąd Okręgowy podkreślił, że powodowie jedynie parafowali dokumenty, a nie podrabiali podpisy kierownika.Wobec powyższego, nie sposób uznać, żeby wskazane w skardze kasacyjnej rzekome zagadnienie prawne miało jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Sąd Najwyższy nie przyjmuje skargi kasacyjnej do rozpoznania, w której jako przyczynę przyjęcia przedstawia się zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie nie miałoby znaczenia dla rozpoznania podstaw skargi (postanowienie SN 3 listopada 2010 r., III UK 56/10, niepubl.) Rozważanie zagadnień teoretycznych, jeżeli nie jest to niezbędne do wykładni przepisu, który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie należy do zadań Sądu Najwyższego (postanowienie SN z 12 sierpnia 2009 r., II PZP 8/09, niepubl.). To samo należy odnieść do podnoszonej potrzeby wykładni przepisów prawa.
Z tego względu orzeczono, jak w sentencji.