I PK 106/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 106/12

POSTANOWIENIE

Dnia 24 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf

w sprawie z powództwa I. K.

przeciwko Zespołowi Szkół Nr 5 w J.

o odprawę i odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 8 grudnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

I. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 8

grudnia 2011 r., zarzucając mu naruszenie prawa procesowego i materialnego.

Jako uzasadnienie dla przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący podał

oczywistą zasadność skargi oraz zagadnienie prawne zamykające się w pytaniu

czy przepis art. 10 ust. 7 Karty Nauczyciela tworzy podstawy dla zawarcia umowy

na czas określony na okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Zasadniczo skarga dotyczy interpretacji powołanej normy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ma podstaw do przyjęcia skargi do rozpoznania. Na wstępie wypada

przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej

wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru

sprawiedliwości. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o

Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240 poz. 2052 ze zm.) rolą tego sądu w

sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru

zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i

wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych,

podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych

spraw określonych w ustawach. Sąd Najwyższy nie sprawuje zatem funkcji

zwykłego sądu odwoławczego. Nie ma takiej potrzeby, albowiem Konstytucja w art.

177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna

możliwość

dalszego

postępowania,

w

tym

postępowania

przed

Sądem

Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane

szczególnymi przesłankami. Takie przesłanki dopuszczalności postępowania

dotyczącego skargi kasacyjnej przewiduje m.in. art. 3989 k.p.c.

Sąd Najwyższy ocenia, iż ad casum nie należy uznawać, że skarga

kasacyjna jest oczywiście zasadna. Sąd Najwyższy nie dopatruje się w

najmniejszym stopniu naruszenia w zaskarżonym orzeczeniu norm prawnych, które

uzasadniałoby skargę kasacyjny w sposób oczywisty. Należy przypomnieć, że

naruszenia tego rodzaju nie mogą budzić wątpliwości i dawać się dostrzec przy

wykorzystaniu

podstawowej

wiedzy

prawniczej

(tak

Sąd

Najwyższy

w

postanowieniu z dnia 27 lipca 2007 r. sygn. I PK 113/07). Okoliczność taka w

żadnej mierze nie zachodzi w niniejszym postępowaniu. Jest odmiennie. Przepisy

prawa nie zostały naruszone w żadnym zakresie. Ponadto trzeba zauważyć, że nie

każde naruszenie prawa prowadzi do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Przedstawione pytanie do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy nie zawiera

żadnego problemu ogólnej natury, który wymagałby ponownego rozważenia przez

Sąd Najwyższy.

Wyjątek

dopuszczający

zatrudnienie

nauczyciela

mianowanego

na

podstawie umowy o pracę na czas określony uregulowany został w art. 10 ust. 7

nie może być interpretowany rozszerzająco. Jednak przepis nie stawia bariery

czasu dla jego zastosowania; nie wskazuje też, że zawsze ma to być jednak

przyczyna. W myśl tego przepisu jest to prawnie możliwe tylko wówczas gdy

zachodzi potrzeba zastępstwa nieobecnego nauczyciela lub potrzeba wynikająca z

organizacji nauczania. Zasadniczo zatrudnienie nauczyciela mianowanego na

podstawie umowy o pracę na czas określony jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy

jest to konieczne w świetle wynikających z tego przepisu przesłanek, a nie jednej

przesłanki. Ad casum były to kwestie natury organizacyjnej i powiązana z tym

konieczność zastępstwa pracownika. Tak też swoją ocenę prawna uzasadniły sądy

meriti. Nie ma potrzeby jej weryfikowania ponownie przez Sąd Najwyższy, skoro

skarga kasacyjna zmierza tylko do dokonania przez Sąd Najwyższy odmiennej

oceny stanu faktycznego sprawy, co zdaniem skarżącego powinno rzutować na

uchylenie wyroku.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na

zasadzie art. 3989 § 1 k.p.c.