I PA 1/95 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 7 września 1995 r.

I PA 1/95

Radcy prawnemu, któremu sąd dyscyplinarny pierwszej instancji wymierzył

karę zawieszenia lub pozbawienia prawa do wykonywania zawodu, przysługuje

odwołanie do sądu dyscyplinarnego drugiej instancji, a gdy kara taka została

orzeczona przez sąd dyscyplinarny drugiej instancji, ukaranemu przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego.

Przewodniczący Sędzia SN: Józef Iwulski, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski

(sprawozdawca), Alfred Michalczyk,

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 września 1995 r. sprawy obwinionego

radcy prawnego Marka J., z powodu odwołania wniesionego przez obwinionego od

orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Z.G. z dnia 24

kwietnia 1995 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

stwierdzić swoją niewłaściwość i na podstawie art. 25 § 1 k.p.k. sprawę przekazać Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu do rozpoznania.

Uzasadnienie

Orzeczeniem z dnia 24 kwietnia 1995 r., [...] Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w Z.G. orzekł wobec radcy prawnego Marka J. karę

dyscyplinarną pozbawienia prawa wykonywania zawodu radcy prawnego.

W terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia na piśmie wraz z uzasadnieniem ukarany wniósł odwołanie do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Okręgowego

Sądu Dyscyplinarnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U.

Nr 19, poz. 145 ze zm.) stanowi, że od orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę

zawieszenia prawa do wykonywania zawodu lub karę pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego ukaranemu służy prawo wniesienia odwołania do

Sądu Najwyższego, w terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia na piśmie wraz z

uzasadnieniem. Przepis ten był przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego, który w

uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 20 lipca 1987 r., III PZP 25/87 (OSNCP 1988 z.

5 poz. 54) stwierdził, że "Radcy prawnemu, któremu sąd dyscyplinarny pierwszej

instancji wymierzył karę zawieszenia lub pozbawienia prawa do wykonywania zawodu,

przysługuje odwołanie do sądu dyscyplinarnego drugiej instancji, a gdy kara taka

została orzeczona przez sąd dyscyplinarny drugiej instancji, ukaranemu przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego". Uchwale tej nadano moc zasady prawnej, wiąże

więc ona skład orzekający w niniejszej sprawie (art. 22 ustawy z dnia 20 września 1984

r. o Sądzie Najwyższym, jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48.

Na podstawie § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6

kwietnia 1984 r. w sprawie zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do

radców prawnych i aplikantów radcowskich (Dz. U. Nr 27, poz. 138 ze zm.) odwołanie

powinno być wniesione do sądu dyscyplinarnego I instancji, co ukarany uczynił w

terminie. Sąd ten powinien odwołanie przekazać sądowi właściwemu do jego rozpoznania, to jest Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu, mimo że ukarany - ze względu

na niewłaściwą wykładnię przepisu art. 63 ust. 3 ustawy o radcach prawnych - wskazał

Sąd Najwyższy jako adresata odwołania.

Z powyższych względów na podstawie art. 25 § 1 k.p.k. orzeczono jak w

sentencji.